Yves goes classic

Wie naar de voorstelling Roméo et Juliette van choreograaf Jean-Christophe Maillot gaat, verwacht misschien het Verona van zwaarden, eeuwenoude vetes en gevechten. Maar wat we te zien krijgen is iets anders: we beleven het uitgepuurde verhaal van Romeo en Julia vanuit een ander perspectief, dat van Broeder Laurent (gedanst door Matèj Urban), die door wroeging geplaagd wordt, bij de dood van Romeo en daarna ook Julia. Hij was namelijk de leverancier van het slaapmiddel dat Julia in een schijnslaap zou houden… (c) Alice Blangero (c) Les Ballets de Monte-Carlo Maillot creëerde het ballet op 23 december 1996 voor zijn eigen Ballets de Monte-Carlo, in de Salle Garnier van de Opéra de Monte-Carlo, op de partituur van Sergej Prokofjev. Sindsdien reisde het werk de wereld rond en vond het een thuis bij gezelschappen wereldwijd. Bijna dertig jaar later geldt het als een van de hoekstenen van Maillots repertoire, het wordt dan ook regelmatig hernomen in Monaco en ver daarbuiten. Ik trok naar de ...

Dankzij concertorganisatie COFENA strijken de bekroonde Bamberger Symphoniker neer in Antwerpen. Met niemand minder dan Manfred Honeck op de bok staat het orkest garant voor wereldklasse. Onlangs verkoos Gramophone het bovendien tot Orchestra of the Year 2026 , wat het nog een extra glans verleent. Samen met wereldster Midori aan de viool brengen ze een prachtig programma dat volgens mij nog altijd nazindert in de gangen van de Koningin Elisabethzaal. Wat een adembenemende concertavond! (c) Midori Het concert opent met het wereldberoemde Vioolconcerto in mi mineur (op. 64) van Mendelssohn. Niemand minder dan Midori neemt de solopartij voor haar rekening, en dat alleen al is voor mij een feest: het is de eerste keer dat ik haar live mag zien optreden! Opus 64 is een van de twee vioolconcerti die Mendelssohn schreef, maar het is het enige dat grote bekendheid heeft verworven. Door zijn uiterst verfijnde concertante stijl vraagt dit werk een violist die niet wil schitteren omwille van zi...

De eerste productie van het nieuwe seizoen bij Ballet Vlaanderen staat volledig in het teken van associate artist Anne Teresa De Keersmaeker. In de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw was zij een van de figuren die België op het vlak van dans wereldwijd op de kaart zetten. Haar choreografieën worden vandaag nog altijd over de hele wereld gedanst, en intussen mogen de dansers van Ballet Vlaanderen zich gerust echte specialisten in haar werk noemen. Op het programma stonden drie mijlpalen uit haar oeuvre, en het was de derde,  Verklärte Nacht , die mij het diepst heeft geraakt. (c) Phile Deprez De avond opent op muziek van Bartók: het  Quatuor n°4 . De danseressen in deze choreografie mogen van geen kleintje vervaard zijn, want het werk is technisch bijzonder veeleisend. Ook het strijkkwartet dat de muziek live vertolkt, moet voortdurend op scherp staan. De precieze bewegingen, die bij alle danseressen tot op de tel samen moeten vallen, vragen een opperste staat van co...

Voor het eerst trok ik naar de Nouveau Siècle in Lille, om er het Orchestre National de Lille te beluisteren onder leiding van chef-dirigent Joshua Weilerstein. De concertavond, die de titel Le Sacre du printemps droeg, ontvouwde zich in drie delen. De spits werd afgebeten door de hedendaagse Brits-Bulgaarse componiste Dobrinka Tabakova, met een opvallende compositie geënt op de prelude uit L’Orfeo van Monteverdi. Daarna mocht Alexandre Kantorow het Tweede pianoconcert o van Rachmaninov vertolken, een werk dat nog maar pas zijn repertoire verrijkt, en als kers op de taart klonk Le Sacre du printemps van Igor Stravinsky. Zeggen dat Joshua Weilerstein een dirigent is om in het oog en in het oor te houden, is een understatement! (c) Marine Tesse Orpheus’ Comet uit 2017 is een hedendaags werk dat aangenaam in het oor ligt, en dat valt uiteraard niet van elk hedendaags werk te zeggen. Joshua Weilerstein en het Orchestre National de Lille openen de avond met een luisterrijke uitvoering va...

Zino Merckx : de Deurne à Monaco. Une interview ! Il a commencé comme gymnaste à Deurne, près d’Anvers, puis est passé par Paris, San Francisco et le Kazakhstan avant de rejoindre Monaco, où il danse depuis 2019 aux Ballets de Monte-Carlo, sous la direction de Jean-Christophe Maillot. Aujourd’hui, la Compagnie est à Anvers et à Bruxelles pour présenter Roméo et Juliette de Jean-Christophe Maillot, chorégraphe et directeur de la compagnie. C’est la première fois que Zino Merckx se produit dans un spectacle d’une telle ampleur devant un public qui ne lui est pas inconnu et qui sera en grande partie composé de sa famille et de ses amis ! (c) Tim Mertez L’histoire de Zino ne commence pas dans une salle de ballet mais dans une salle de gymnastique. « J’ai commencé la gymnastique chez les Deurnese Turners. Mon père était aussi gymnaste et j’y ai débuté à quatre ans. » À la maison, ils étaient trois garçons, et Zino débordait d’énergie. Juste à côté de la maison familiale se trouvait l’école ...

Zino Merckx: van Deurne tot in Monaco. Een interview! Hij begon als turner in Deurne, bij Antwerpen, trok via Parijs, San Francisco en Kazachstan naar Monaco en danst sinds 2019 bij Les Ballets de Monte-Carlo. Nu komt de compagnie naar Antwerpen en Brussel voor vier voorstellingen van Roméo et Juliette van choreograaf en directeur van het gezelschap Jean-Christophe Maillot. Voor het eerst staat Zino Merckx in zo’n groot spektakel op de scène voor een publiek dat niet onbekend is maar voor een groot deel uit familie en vrienden zal bestaan! (c) Alice Blangero Het verhaal van Zino begint niet in een balletzaal maar in een turnhal. “Ik ben begonnen als turner bij de Deurnese Turners. Mijn vader was ook een gymnast en ik ben daar begonnen op vier jaar.” Thuis waren ze met drie jongens, en Zino had energie te veel. Naast zijn ouderlijk huis lag dansschool Easy Moving, en zijn moeder wist wel raad: “Omdat ik zoveel energie had, heeft mijn moeder mij daar maar naartoe gestuurd. Ik vond dat zo...