Yves goes classic

Traditiegetrouw wordt de Koningin Elisabethwedstrijd afgesloten met een Slotconcert waarin de drie eerste laureaten een concerto uitvoeren. Ook dit jaar was dat niet anders. Nadat ik zondag in Antwerpen de vierde, vijfde en zesde laureaat aan het werk had gehoord, trok ik naar Brussel voor dit concert, met het Brussels Philharmonic onder leiding van Samy Rachid. Daarmee komt officieel een einde aan de Koningin Elisabethwedstrijd 2026! Afkicken dus, al staan er gelukkig nog heel wat concerten van laureaten en deelnemers op de agenda. (c) Queen Elisabeth Competition De eerste die het podium betreedt, is derde laureaat Leland Ko. Voor velen was hij een van de topfavorieten, dankzij zijn charismatische en karaktervolle cellospel. Alles klinkt zo vanzelfsprekend wanneer hij speelt. Zijn muziek ademt een natuurlijke vrijheid die meteen weet te overtuigen. Eerder verbaasde hij het publiek al met zijn indrukwekkende uitvoering van het Celloconcerto op. 22 van Barber, dat voor het eerst op de W...

Na de spanning van de finaleweek van de Koningin Elisabethwedstrijd kan de rust terugkeren in het leven van de finalisten, al is dat natuurlijk zeer relatief. De laureaten van de wedstrijd worden traditiegetrouw her en der uitgenodigd om op te treden in de weken en maanden na de competitie. Zo is het ook gebruikelijk dat enkele kandidaten passeren in de Antwerpse Elisabethzaal. Maria Zaitseva, Álvaro Lozano Cames en Yo Kitamura kozen elk een concerto dat zij met veel vuur brengen, samen met het Antwerp Symphony Orchestra onder leiding van Shiyeon Sung. (c) Queen Elisabeth Competition Maria Zaitseva bijt de spits af met het zelden uitgevoerde Celloconcerto op. 22 van Samuel Barber. Deze Amerikaanse componist uit de twintigste eeuw, die vooral bekendheid verwierf met zijn Adagio for Strings , schreef veel meer dan alleen dit overbekende werk. Zo componeerde hij twee symfonieën, een ballet en verschillende opera's, waaronder  Vanessa , het eerste grote lyrische én Amerikaanse werk da...

Carmen van Bizet is ongetwijfeld een van de populairste en meest uitgevoerde opera's aller tijden. De aanstekelijke partituur, met zuiderse ritmes, wervelende orkestraties en prachtige aria's en duetten, spreekt iedereen tot de verbeelding. Bij Opera Vlaanderen werd choreograaf Wim Vandekeybus gevraagd om voor deze productie de regie en de choreografie te voorzien. Het resultaat is een voorstelling die zo voorbijraast dat je er haast duizelig van wordt! Het geheel staat onder leiding van Keren Kagarlitsky, die ik enorm graag aan het werk hoorde samen met het Symfonisch Orkest van Opera Vlaanderen.  (c) Danny Willems Allereerst: Carmen ensceneren is geen cadeau. Het werk is al in ontelbare versies uitgevoerd, en nog origineel uit de hoek komen is moeilijk. Wim Vandekeybus doet alvast een poging om weg te gaan van platgetreden paden, en komt uit bij een voorstelling waar dans en zang hand in hand gaan. Bij elk duet, bij elke aria hoort een choreografie, waarbij de dansers van Ult...

Lucia di Lammermoor , een van dé belcanto-opera's van Donizetti, is misschien wel een van de bekendste titels van de componist. Voor de opvoering in het unieke Théâtre Impérial in Compiègne, werd beroep gedaan op de jonge dirigent Jakob Lehmann, die gespecialiseerd is in historisch geïnformeerde belcanto-uitvoeringen en de jonge regisseur Simon Delétang. Beiden vormen een topteam samen met het Orkest van de Opera van Massy en een schare aan prachtige solisten. (c) Opéra de Compiègne Deze productie, die verschillende theaters aandoet, met zelfs verschillende orkesten in de orkestbak, is er eentje om u tegen te zeggen, niet in het minst door het feit dat ze een historisch geïnformeerde versie van Lucia di Lammermoor brengt. Dit wil zeggen dat we eigenlijk luisteren naar een "oerversie" van het werk, ontdaan van alle franjes die er bij zijn gevoegd in de jaren na de première. Het is natuurlijk verleidelijk om een partituur als die van deze opera, op te voeren met heel veel e...

Bij een bezoek aan Londen hoort uiteraard ook een bezoek aan Covent Garden. Het gerenommeerde opera-en ballethuis is er gevestigd en brengt producties van formaat. Ook in het weekend van 23 mei was het feest, want La fille mal gardée werd opgevoerd. Dit ballet, dat een zeer eenvoudig plot bedanst, is een heuse klassieker en een kolfje naar de hand van het prachtige gezelschap van het Royal Ballet.  (c) Royal Opera House De choreografie van Frederick Ashton voor La fille mal gardée is een van de meest gedanste balletten in de 20ste en 21ste eeuw, en dit is opmerkelijk, want deze choreografie is een nieuwe versie van een van de oudst overlevende balletten, dat wereldwijd in vele vormen, onder verscheiden titels is opgevoerd geweest. Het is John Lanchbery die zorgde voor een hertaling van de partituur, met een gearrangeerde inhoud en een frisse nieuwe orkestratie. Dit maakt van dit ballet een interessant stuk muziek om te ontdekken! De cast die wij te zien krijgen, naast een over-the-...

Nu de eerste ronde van de  Koningin Elisabethwedstrijd  afgelopen is, zijn de 24 door de jury geselecteerde kandidaten doorgestoten naar de halve finales. Tijdens deze intense week betreedt elke halve finalist gedurende twee dagen het podium. Op de eerste dag klinkt een concerto van Michael Haydn, Leopold Hofmann of Anton Kraft, begeleid door het Orchestre Royal de Chambre de Wallonie onder leiding van Vahan Mardirossian. Op de tweede dag ontvouwt zich een recital waarin onder andere het verplichte werk  Caffeine  van Harold Noben centraal staat. In deze blog blik ik terug op een week vol spanning, emotie en uitzonderlijke muzikale momenten, die ik online beluisterde of, voor het grootste deel, vanuit de zaal mocht meemaken. Bij het schrijven van dit verslag waren de finalisten van de wedstrijd nog niet bekend.  (c) Thomas Léonard (c) Queen Elisabeth Competition Op maandag luisterde ik online naar het recital van  Léo Ispir . Zijn uitvoering van  Caffe...