Yves goes classic

Voor het laatste reguliere programma dat Ted Brandsen als directeur van Het Nationale Ballet heeft mogen samenstellen, heeft hij een beroep gedaan op drie wereldbefaamde choreografen die een nauwe band hebben met het Nationale Ballet in Amsterdam. Het gaat om David Dawson, Alexei Ratmansky en Krzysztof Pastor. Alle drie hebben ze een bijzonder emotioneel geladen choreografie voorzien voor dit programma en ze werken hiervoor samen met het prachtige Balletorkest onder leiding van Nathan Brock. Het publiek was diep onder de indruk! Refraction (c) Altin Kaftira De voorstelling wordt geopend met het succesvolle  Empire Noir  van David Dawson. Deze choreografie ging in wereldpremière bij Het Nationale Ballet in 2015 en wordt nu hernomen. Daar ben ik in elk geval bijzonder blij om, want over dit stuk had ik al veel gehoord. Op muziek van Greg Haines, die speciaal voor de Eduard van Beinum Stichting en Het Nationale Ballet het werk  Empire Noir  schreef, geven de dansers het...

Aan het einde van elk academiejaar organiseert de Muziekkapel Koningin Elisabeth een "Marathon" voor elke discipline binnen de Muziekkapel. Tijdens zo'n marathon geven de residenten van een bepaalde discipline, in dit geval piano, gedurende een hele namiddag om beurten een recital. Ik trok naar Waterloo en hoorde vijf residenten aan het werk tijdens de Piano Marathon. Het werd een prachtige afsluiter van het academiejaar. (c) Music Chapel Arthur Hinnewinkel bijt de spits af. Na zijn vierde prijs bij de Koningin Elisabethwedstrijd vorig jaar, resideert hij nog steeds aan de Muziekkapel Koningin Elisabeth. Hij opent zijn recital met het eerste deel uit de  Fantasie in do groot op. 17 van Schumann. De pianist legt uit dat het werk oorspronkelijk in 1 deel bedoeld was (eigenlijk zou het dus een sonate zijn), maar dat Schumann de twee volgende delen er later heeft bijgeschreven. Hinnewinkel speelt dit werk met een ongelooflijke souplesse en precisie, en speelt een prachtige v...

Traditiegetrouw wordt de Koningin Elisabethwedstrijd afgesloten met een Slotconcert waarin de drie eerste laureaten een concerto uitvoeren. Ook dit jaar was dat niet anders. Nadat ik zondag in Antwerpen de vierde, vijfde en zesde laureaat aan het werk had gehoord, trok ik naar Brussel voor dit concert, met het Brussels Philharmonic onder leiding van Samy Rachid. Daarmee komt officieel een einde aan de Koningin Elisabethwedstrijd 2026! Afkicken dus, al staan er gelukkig nog heel wat concerten van laureaten en deelnemers op de agenda. (c) Queen Elisabeth Competition De eerste die het podium betreedt, is derde laureaat Leland Ko. Voor velen was hij een van de topfavorieten, dankzij zijn charismatische en karaktervolle cellospel. Alles klinkt zo vanzelfsprekend wanneer hij speelt. Zijn muziek ademt een natuurlijke vrijheid die meteen weet te overtuigen. Eerder verbaasde hij het publiek al met zijn indrukwekkende uitvoering van het Celloconcerto op. 22 van Barber, dat voor het eerst op de W...

Na de spanning van de finaleweek van de Koningin Elisabethwedstrijd kan de rust terugkeren in het leven van de finalisten, al is dat natuurlijk zeer relatief. De laureaten van de wedstrijd worden traditiegetrouw her en der uitgenodigd om op te treden in de weken en maanden na de competitie. Zo is het ook gebruikelijk dat enkele kandidaten passeren in de Antwerpse Elisabethzaal. Maria Zaitseva, Álvaro Lozano Cames en Yo Kitamura kozen elk een concerto dat zij met veel vuur brengen, samen met het Antwerp Symphony Orchestra onder leiding van Shiyeon Sung. (c) Queen Elisabeth Competition Maria Zaitseva bijt de spits af met het zelden uitgevoerde Celloconcerto op. 22 van Samuel Barber. Deze Amerikaanse componist uit de twintigste eeuw, die vooral bekendheid verwierf met zijn Adagio for Strings , schreef veel meer dan alleen dit overbekende werk. Zo componeerde hij twee symfonieën, een ballet en verschillende opera's, waaronder  Vanessa , het eerste grote lyrische én Amerikaanse werk da...

Carmen van Bizet is ongetwijfeld een van de populairste en meest uitgevoerde opera's aller tijden. De aanstekelijke partituur, met zuiderse ritmes, wervelende orkestraties en prachtige aria's en duetten, spreekt iedereen tot de verbeelding. Bij Opera Vlaanderen werd choreograaf Wim Vandekeybus gevraagd om voor deze productie de regie en de choreografie te voorzien. Het resultaat is een voorstelling die zo voorbijraast dat je er haast duizelig van wordt! Het geheel staat onder leiding van Keren Kagarlitsky, die ik enorm graag aan het werk hoorde samen met het Symfonisch Orkest van Opera Vlaanderen.  (c) Danny Willems Allereerst: Carmen ensceneren is geen cadeau. Het werk is al in ontelbare versies uitgevoerd, en nog origineel uit de hoek komen is moeilijk. Wim Vandekeybus doet alvast een poging om weg te gaan van platgetreden paden, en komt uit bij een voorstelling waar dans en zang hand in hand gaan. Bij elk duet, bij elke aria hoort een choreografie, waarbij de dansers van Ult...

Lucia di Lammermoor , een van dé belcanto-opera's van Donizetti, is misschien wel een van de bekendste titels van de componist. Voor de opvoering in het unieke Théâtre Impérial in Compiègne, werd beroep gedaan op de jonge dirigent Jakob Lehmann, die gespecialiseerd is in historisch geïnformeerde belcanto-uitvoeringen en de jonge regisseur Simon Delétang. Beiden vormen een topteam samen met het Orkest van de Opera van Massy en een schare aan prachtige solisten. (c) Opéra de Compiègne Deze productie, die verschillende theaters aandoet, met zelfs verschillende orkesten in de orkestbak, is er eentje om u tegen te zeggen, niet in het minst door het feit dat ze een historisch geïnformeerde versie van Lucia di Lammermoor brengt. Dit wil zeggen dat we eigenlijk luisteren naar een "oerversie" van het werk, ontdaan van alle franjes die er bij zijn gevoegd in de jaren na de première. Het is natuurlijk verleidelijk om een partituur als die van deze opera, op te voeren met heel veel e...