Nikola Meeuwsen met het Orchestre National de Lille - woensdag 4 november 2026 - Nouveau Siècle, Lille (FR)

Voor de tweede keer in korte tijd trok ik naar het fantastische Orchestre National de Lille, in zijn thuisbasis, de Nouveau Siècle, in Lille uiteraard. Onder leiding van oprichter Jean-Claude Casadesus, die het orkest precies 50 (!) jaar geleden het leven inblies, speelde het orkest samen met pianist Nikola Meeuwsen, wiens toptalent we aan de lezers van mijn blog niet meer hoeven voor te stellen! Een beloftevolle concertavond dus, die aan alle verwachtingen voldeed!

Het concert opent met een hedendaags werk van componiste Graciane Finzi (°1945): Matière, Espace,Temps, geschreven in 2023. Het programmaboekje leert ons dat het werk een “liefdesverklaring is aan de oneindige mogelijkheden van een symfonisch orkest, aangevuld met piano”. Finzi roept met haar werk een heel aparte sfeer op, die mij wat doet denken aan het begin van een horrorfilm. Doordat de snaren van de piano met de hand worden aangestreken en bespeeld, ontstaat een bijzondere klankkleur. Finzi speelt met kleuren en blaast structuren leven in die we binnen een symfonisch orkest niet gewend zijn.

Daarna neemt pianist Nikola Meeuwsen plaats aan de vleugel voor het Concerto voor piano en orkest op. 16 van Edvard Grieg. De typisch Scandinavische charme en het succes van dit concerto, dat Grieg in 1868 schreef, maken het tot een van de belangrijkste en bekendste pianoconcerto’s uit het romantische repertoire. Grieg was 25 toen hij het werk schreef, in het gezelschap van enkele vrienden, tijdens een verblijf in Denemarken. Tot die vrienden behoorde de pianist Edmund Neupert, aan wie het werk werd opgedragen en die het ook in première bracht. De toonaard la klein doet ons natuurlijk denken aan het concerto van Schumann, maar Grieg keert toch eerder terug naar zijn Noorse wortels (vooral in de derde beweging van het concerto), na de Duitse invloeden die hij onderging toen hij in Leipzig studeerde.

Nikola Meeuwsen doorgrondt de partituur van Grieg als geen ander en heeft het publiek van bij het begin op zijn hand. Vanaf de eerste maten, na het geroffel van de pauken, begint een dolle rit doorheen een partituur die op zijn minst moeilijk genoemd mag worden. Grote sprongen over het volledige klavier, razendsnelle loopjes, maar ook bijzonder lyrische passages maken van dit werk een pareltje, met als addertje onder het gras dat het pas echt een pareltje wordt als er een steengoede pianist aan het klavier zit. En dat is met Nikola Meeuwsen uiteraard het geval. Poëtisch als hij is, voert hij ons mee langs de prachtige, zangerige melodieën van dit concerto en verbaast hij ons met zijn buitengewoon verfijnde cadensen en een ongelooflijk delicaat gespeelde tweede beweging, in contrast met het levendigere eerste en derde deel, waarin hij voluit kiest voor perfect uitgevoerde pianistische acrobatie. Wat een plezier om hem aan het werk te zien!

Na de pauze klinken fragmenten uit het ballet Romeo en Julia van Prokofiev. Jean-Claude Casadesus en zijn orkest brengen een gesmaakte en verzorgde versie van wat misschien wel de populairste partituur van Prokofiev is. Het publiek is in elk geval dolenthousiast, vraagt om meer en krijgt het ook! Plots verschijnt een groot koor en duikt Casadesus mét koor en orkest de nacht in. Een prachtig slot van een feestelijk concert!