Jonas Kaufmann, voor velen, en ook voor mij de beste tenor ter wereld, kwam nog eens naar België. Dat zijn concert in oktober wegens ziekte moest uitgesteld worden naar de meimaand, zorgde alleen maar voor een nog meer uitgelaten publiek.
 |
| (c) Jonas Kaufmann |
Het programma kadert in zijn project van de laatste tijd: Puccini. Deze componist, die overigens in Brussel gestorven is, vormt de rode draad door de ganse avond. Kaufmann zingt aria's uit Le Villi, Edgar, Tosca, La Fanciulla del West, Manon Lescaut, Suor Angelica, met als kers op de taart de aria Nessun dorma uit Turandot, die Kaufmann zal hernemen als laatste bisnummer, het vijfde in de rij.
Kaufmann voorstellen aan het grote publiek hoeft natuurlijk niet, maar vast staat dat dit een stem is die je live moet horen. Hoe zuiver cd-opnames ook zijn, er valt altijd nuance weg. Kaufmann verbaast me mateloos met zijn adembenemende piano in Lucevan le stelle. Hij maakt het verschil tussen "buitengewoon" en "buitenaards". En ook in de andere aria's die hij zingt, toont hij dat er zoveel nuance en gelaagdheid kan zitten in één en het zelfde muziekstuk. Dat hij eindigt met de spektakelaria, het lijfstuk van Pavarotti, met een levensgevaarlijke hoge si, is alleen maar tot groot jolijt van een uitbundig publiek dat de tenor ontelbare keren terug de scène oproept, en krijgt waar het om vraagt: een serie bisnummers om van te snoepen, met een extra uitgesponnen Nessun dorma als slot van een ongeëvenaard concert.
Er is niets aan te merken op de zangkwaliteit van Jonas Kaufmann. Het énige minpuntje van de avond is dat hij zingt mét partituur. Dit soort aria's, zou hij naderhand zonder moeten kunnen zingen. Gelukkig hindert het hem niet in de vrijheid en de expressie die hij bijzonder goed beheerst. Kaufmann is een natuurtalent, en daar kunnen wij enkel heel blij mee zijn!
Reacties
Een reactie posten