Cardillac is een opera die in de jaren twintig werd gecomponeerd door Hindemith. Deze opera wordt zo weinig opgevoerd dat zelfs fervente operaliefhebbers even opkijken bij het noemen van deze titel. Het verhaal is gebaseerd op een misdaadroman van Hoffmann en is een soort speurtocht naar de oplossing van een reeks moorden. Opera Vlaanderen heeft deze opera van onder het stof gehaald, en zet een regie van Guy Joosten op de planken.
Dmitri Jurowski, die nog steeds last heeft van zijn lachspieren, tekent present voor deze unieke productie. Hij presteert op topniveau met het orkest en koor van Opera Vlaanderen. Een stevige bezetting met veel blazers zorgt ervoor dat de solisten stevig moeten doorzingen om het vaak bombastische geluid van het orkest te trotseren. Het koor is zoals steeds weergaloos goed. Desondanks heeft Hindemith wat mij betreft geen topcompositie op zijn naam staan met deze partituur.
Dat dit een erg zwaar werk is voor de solisten is nochtans niet te horen bij de verschillende hoofdrollen. Simon Neal, die de rol van Cardillac verzekert is met stip een grote zanger. De rol van "de dochter" wordt vertolkt door Betsy Horne, zij is voor mij de stem van de avond.
De regie van Guy Joosten is zeer klassiek. En een typisch Joosten-element keert terug: een luikje in de vloer. Joosten heeft een voorliefde voor deuren en luikjes. Erg herkenbaar, en dus leuk. De kostumering benadrukt de karakters van de personages, en die karakters hebben vaak niet veel om het lijf. Gelukkig zijn er jarretellen om de boel bij elkaar te houden.
Er is geen reden om niet naar Cardillac te gaan kijken. Het is een belevenis en een ontdekking op alle gebied, ook al is de muziek volgens mij niet bedoeld om "mooi" te zijn. Allen daarheen!
 |
| (c) Annemie Augustijns |
Dat dit een erg zwaar werk is voor de solisten is nochtans niet te horen bij de verschillende hoofdrollen. Simon Neal, die de rol van Cardillac verzekert is met stip een grote zanger. De rol van "de dochter" wordt vertolkt door Betsy Horne, zij is voor mij de stem van de avond.
De regie van Guy Joosten is zeer klassiek. En een typisch Joosten-element keert terug: een luikje in de vloer. Joosten heeft een voorliefde voor deuren en luikjes. Erg herkenbaar, en dus leuk. De kostumering benadrukt de karakters van de personages, en die karakters hebben vaak niet veel om het lijf. Gelukkig zijn er jarretellen om de boel bij elkaar te houden.
Er is geen reden om niet naar Cardillac te gaan kijken. Het is een belevenis en een ontdekking op alle gebied, ook al is de muziek volgens mij niet bedoeld om "mooi" te zijn. Allen daarheen!
Reacties
Een reactie posten