COFENA organiseert tussen pakweg oktober en maart iedere maand een concert in de Koningin Elisabethzaal in Antwerpen. Sinds lang is de organisatie dan ook een vaste waarde in het Belgische concertlandschap. Wat opvalt is dat COFENA een heel trouw publiek aantrekt, dat zich telkens weer laat verrassen door de ontdekking van jonge musici, afgewisseld met gevestigde waarden. Voor dit concert koos COFENA voor de in België vrij onbekende Omer Meir Wellber, een Israëlisch dirigent, die vanavond samenwerkt met het Radio Filharmonisch Orkest uit Nederland, een gevestigde waarde. Bariton Christoph Pohl laat zich vervangen door aanstormend talent Rafael Fingerlos. Een zeer geslaagde combinatie, als je het mij vraagt!
Het programma van deze concertavond staat in het teken van de zoektocht naar het Leven en de Dood. Althans, zo bekijk ik het zelf. Als opener is er de wereldberoemde Prelude gevolgd door de Liebestod, van Wagner. Deze twee stukken, die uit de opera Tristan und Isolde genomen werden worden los van de opera opgevoerd en zijn zowat emblematisch geworden voor het (opera)werk van Wagner. Hij schreef dit werk naar eigen zeggen omdat hij "in zijn eigen leven nooit het geluk van de liefde had gevonden". Omer Meir Wellber slaagt erin om met een krachtige doch verfijnde slagtechniek het orkest de juiste klankkleur te doen krijgen. Het is alsof de muziek over het publiek heen golft. Vooral de celli vallen op in precisie en schoonheid.
 |
| (c) Omer Meir Wellber |
Daarna volgt de liederencyclus van Mahler getiteld "Lieder eines fahrenden Gesellen". Het zijn liederen waarvan een deel van de tekst door Mahler zelf geschreven werd, en ze gaan over het lot dat iemand toebedeeld krijgt bij het verliezen van een geliefde. De Geselle wordt zelfs in veel analyses vergeleken met Mahler zelf, die op een zeker ogenblik in zijn leven er een soort zwervende levensstijl op nahield. Solist Rafael Fingerlos is uit het juiste hout gesneden: zijn bijzonder duidelijke dictie en toch wel intens inlevingsvermogen zorgen ervoor dat het een plezier is om deze man te horen én bezig te zien. Hij verpersoonlijkt de Gesell, en zijn zangtechniek is perfect in orde, zowel in de hoogte als in de laagte om op te boksen tegen het grote orkest.
De kers op de taart is de 6de symfonie van Tsjajkovski, ook wel de Pathetische symfonie genoemd. Tsjajkovski gaat op zoek naar het Leven, en dat deze zoektocht niet zonder slag of stoot gebeurt, merken we duidelijk in de muziek. Het is uiteindelijk de Dood die het laatste woord heeft. Interessant om weten is dat dit de laatste symfonie van Tsjajkovski is, en dat hij slechts enkele dagen na de première die hij zelf dirigeerde, overleden is. Hij vond het zelf zijn beste symfonie, zo zeggen vele bronnen. Het Radio Filharmonisch Orkest en Omer Meir Wellber leveren een topprestatie. Bij het derde deel, het Allegro molto vivace, staat Omer Meir Wellber te springen op het podium. Hij dirigeert zonder partituur en gaat volledig op in deze toch wel buitengewone symfonie. Weeral valt op welke belangrijke rol er weggelegd is voor de celli, die zo mooi uit de hoek komen!
Het moet gezegd: COFENA heeft mooie keuzes gemaakt in de programmering van dit concert. Ik heb geleerd in dit concert hoe dirigent en orkest één kunnen worden, hoe de symbiose tussen de twee partijen zorgt voor muzikaal vuurwerk. Als dat geen mooie conclusie is?
Het moet gezegd: COFENA heeft mooie keuzes gemaakt in de programmering van dit concert. Ik heb geleerd in dit concert hoe dirigent en orkest één kunnen worden, hoe de symbiose tussen de twee partijen zorgt voor muzikaal vuurwerk. Als dat geen mooie conclusie is?
Reacties
Een reactie posten