Voor het laatste concert van het seizoen, heeft COFENA gekozen voor een prachtig lenteprogramma. De Nordwestdeutsche Philharmonie was te gast in de Koningin Elisabethzaal, onder leiding van hun toekomstig chef-dirigent, de 27-jarige Jonathon Heyward. Dat deze man ongelooflijk matcht met dit orkest, behoeft niet veel uitleg. Het aanwezige publiek weet dat de afwezigen ongelijk hadden!
 |
| (c) Jonathon Heyward |
Het concert start met de mooie ouverture van La scala di seta van Gioacchino Rossini. In deze ouverture stellen we direct vast dat het orkest er een bijzondere precisie en finesse op nahoudt. De gelaagdheid in het orkest komt mooi tot zijn recht en Heyward weet de juiste accenten te leggen. Zijn fijne directietechniek is trouwens een feest om naar te kijken.
Daarna is Mozart aan de beurt. Hij schreef één van de weinige concerto’s voor fagot en orkest, wat het concert van vandaag bijzonder maakte. Voor vele concertgangers, waaronder mezelf, is het immers de eerste kennismaking met de fagot als solo-instrument. Het is erg leuk om de Nederlandse fagottist Bram van Sambeek aan het werk te horen en te zien, en ook vast te stellen wat voor een prachtig en warm instrument de fagot eigenlijk wel is. Vooral in het eerste en het derde deel van het concerto kan van Sambeek laten zien dat de fagot ook een instrument is waarop enorm virtuoos gespeeld kan worden.
Het eerste deel van het concert wordt afgesloten met de prachtig uitgevoerde Dansen uit Galanta van Zoltán Kodály. Aan deze uitvoering zal ik nog heel vaak terugdenken omwille van de perfecte directie van Jonathon Heyward, maar vooral ook door de prachtige nuances die door alle orkestleden samen in het werk worden gelegd. Dit is teamwork om van te snoepen!
En dat teamwork vinden we ook terug in de vierde symfonie van Beethoven die als perfecte uitsmijter het concert afsluit. Een waardig einde van een erg mooi concertseizoen, in het jaar waarin Beethoven in alle concertzalen centraal staat!
Reacties
Een reactie posten