Het Nationale Ballet in Amsterdam heeft een programma uitgewerkt waarin "Nederland" centraal staat. Onder de titel "Dancing Dutch" brengen de dansers vier verschillende choreografiëen van choreografen die op de één of de andere manier verbonden zijn met Nederland. Het Balletorkest, dat in bloedvorm is, staat onder leiding van Thomas Herzog.
 |
| (c) Marta Syrko |
De eerste choreografie die we te zien krijgen is van de hand van Milena Sidorova. Ooit is zij als ballerina beginnen werken bij het Nationale Ballet in Amsterdam, en dat is dan ook ineens de haar link met het programma. Naast haar carrière als danseres is zij zich beginnen toeleggen op haar werk als choreografe en in deze productie komt haar werk "Tenzij" op het podium.
Sidorova, die afkomstig is uit Oekraïene heeft een prachtige choreografie uitgedacht waarin gespeeld wordt met het licht en het donker. We zien twee mannen en twee vrouwen aan het werk in deze choreografie en we zien zowel enkele elementen uit het klassiek ballet aan bod komen, als eerder hedendaagse bewegingen. De muziek van Caroline Shaw (Entr'acte, uit 2019) voegt een extra dimensie toe aan dit krachtige samenspel van aantrekken en afstoten, het is een emotionele rit, waarin de "clair-obscur" een heel belangrijke rol speelt.
Daarna is een choreografie van Hans van Manen aan de beurt. Waarom hij in deze voorstelling aan bod komt behoeft natuurlijk geen uitleg: van Manen is dé Nederlandse choreograaf bij uitstek! Zijn choreografiëen zijn stuk voor stuk juweeltjes. Ik was dan ook heel blij om zijn "Concertante" te kunnen zien, een werk dat hij gemaakt heeft op basis van de Petite symphonie concertante van Franck Martin uit 1945. Wat deze muziek zo opvallend maakt is het continu doorlopende ritme, dat er voor zorgt dat er voor stilstand geen tijd is. Het is een prachtige opeenvolging van groepsdans, duetten en trio's in een zeer sober kader. De 8 dansers kwijten zich prima van hun taak. Ik zou het fijn vinden om wat meer werk van Hans van Manen op de Belgische scène te kunnen zien!
Jiří Kylián is de volgende choreograaf die aan de beurt komt. Zijn werken waren vroeger bijna onlosmakelijk verbonden met het Nederlands Dans Theater, maar door een wijziging in hun artistieke richting heeft Het Nationale Ballet geen seconde getwijfeld om zijn werk naar Amsterdam te brengen. Met Wings of Wax scoren ze direct een voltreffer van formaat. Deze prachtige choreografie op muziek van Bach tot Glass is op zijn minst opvallend te noemen. Een grote boom hangt boven de scène, omgekeerd, of ook niet, het hangt er maar vanaf hoe je het beziet. Kylián wil met zijn choreografie het publiek laten nadenken over wat ons "naar boven trekt" of ons "naar beneden duwt". Hij zoekt naar een evenwicht tussen het licht en het donker dat in ieder van ons schuilt.
De kers op de taart van de balletnamiddag is het werk "Anima Animus" van David Dawson, die ooit zelf danser was bij het Nationale Ballet. Intussen is hij wereldberoemd voor zijn choreografieën en dat zal geen mens verbazen bij het bekijken van Anima Animus. Wat een ongelooflijk krachtige choreografie is dit! Op de muziek van het Eerste Vioolconcert van Ezio Bosso, dat voor mij totaal nieuw is, dansen de dansers de ziel uit hun lijf. Het stuk is eveneens zo interessant omwille van de soberheid van het decor, wit primeert, en de ongelooflijke kostumering. Applaus voor Yumiko Takeshima voor het design!
Kort gezegd: dit was een fabelachtige namiddag om niet snel te vergeten. "Dancing Dutch" is een pracht van een productie! Allen daarheen!
Reacties
Een reactie posten