"Mild und leise wie er lächelt, wie das Auge hold er öffnet...", zijn de woorden waarmee Isolde haar laatste aria inzet, de Liebestod, die voor veel mensen hun eerste kennismaking met Wagner betekent. Wat vooraf gaat is een door en door romantische opera, doordrenkt van de klankmagie die zo eigen is aan Wagner en een vorm van verhevenheid die zijn gelijken niet kent.
Zoals ik in mijn vorige blogs al gezegd heb, ben ik geen Wagnerkenner. In tegenstelling tot veel opera-afficionados, die verknocht zijn aan deze componist, sta ik nog in mijn kinderschoenen. Dit is de vierde Wagnerproductie die ik gezien heb, en ik was er eigenlijk ondersteboven van. Duidelijk is dat je voor Wagner bijzonder goede stemmen nodig hebt, zangers met een bijna buitenaards uithoudingsvermogen, en een orkest dat het kan opbrengen om vier à vijf uur geconcentreerd te werken. Een bijna onmogelijke mix, maar de Vlaamse Opera heeft het waargemaakt.
Wat direct opvalt bij deze productie is dat regisseur Stef Lernous de muziek laat primeren. Eindelijk iemand die doorheeft dat sommige muziek geen overbodige mise en scène nodig heeft. Het is volgens mij trouwens moeilijk om dit verhaal "boeiend" te ensceneren, als men onder boeiend verstaat "hip, druk en flitsend". Het enige waar ik het wel soms moeilijk mee heb, is de discrepantie tussen het gezongen woord en de actie op de scène. Als er gezegd wordt "open dit schrijn", en dat schrijn is vervangen door een handtas, vind ik dat eigenlijk eerder lachwekkend dan serieus, maar goed, dat neemt niet weg dat ik modernisering van producties alleen maar kan toejuichen. Verder is het moeilijk om zonder voorbereiding of uitleg de regie te begrijpen. De eerste scène speelt zich af voor een sexcinema, de tweede in een verlaten, in bouwval geraakte wc-hal, en de derde in een soort metrokoker omgebouwd tot restaurant. Op zich zijn de decors heel mooi gemaakt, dat mag gezegd.
Opvallend aan de stemmen van deze première-avond is dat ze gewoonweg steengoed zijn. Soms doet men hoogdravend over de opera van pakweg Berlijn, of Wenen, maar je zou het daar niet beter horen dan wat wij op ons bord hebben gekregen op deze avond. Lioba Braun is een klassevolle, ijzersterke Isolde, die tot aan haar liefdesdood overtuigt en meesleept. Franco Farina is een Tristan om u tegen te zeggen, en past in het rijtje van grote tenoren van onze tijd. Ik had een boontje voor Brangäne, vertolkt door Martina Dike, prachtige stem, met een groot inlevingsvermogen. Martin Gantner is een verdienstelijke Kurwenal alsook Melot, gezongen door Christopher Lemmings. Koning Marke wordt gezongen door Ante Jerkunica, een man met een stem als een klok, én een grote carrière. Stephan Adriaens en Simon Schmidt verzorgen de kleinere rollen met veel overtuigingskracht. Prachtig gedaan!
Bij een opera als deze kom je buiten als een ander mens, omdat je vijf uur vertoeft in een heel andere wereld dan de onze. De magie die Wagner op papier heeft gezet is onnavolgbaar mooi, en een liefdesdood die ik hoorde zoals in de Vlaamse Opera, zal ik niet gauw meer tegenkomen.
 |
| (c) Vlaamse Opera / Annemie Augustijns |
Wat direct opvalt bij deze productie is dat regisseur Stef Lernous de muziek laat primeren. Eindelijk iemand die doorheeft dat sommige muziek geen overbodige mise en scène nodig heeft. Het is volgens mij trouwens moeilijk om dit verhaal "boeiend" te ensceneren, als men onder boeiend verstaat "hip, druk en flitsend". Het enige waar ik het wel soms moeilijk mee heb, is de discrepantie tussen het gezongen woord en de actie op de scène. Als er gezegd wordt "open dit schrijn", en dat schrijn is vervangen door een handtas, vind ik dat eigenlijk eerder lachwekkend dan serieus, maar goed, dat neemt niet weg dat ik modernisering van producties alleen maar kan toejuichen. Verder is het moeilijk om zonder voorbereiding of uitleg de regie te begrijpen. De eerste scène speelt zich af voor een sexcinema, de tweede in een verlaten, in bouwval geraakte wc-hal, en de derde in een soort metrokoker omgebouwd tot restaurant. Op zich zijn de decors heel mooi gemaakt, dat mag gezegd.
Opvallend aan de stemmen van deze première-avond is dat ze gewoonweg steengoed zijn. Soms doet men hoogdravend over de opera van pakweg Berlijn, of Wenen, maar je zou het daar niet beter horen dan wat wij op ons bord hebben gekregen op deze avond. Lioba Braun is een klassevolle, ijzersterke Isolde, die tot aan haar liefdesdood overtuigt en meesleept. Franco Farina is een Tristan om u tegen te zeggen, en past in het rijtje van grote tenoren van onze tijd. Ik had een boontje voor Brangäne, vertolkt door Martina Dike, prachtige stem, met een groot inlevingsvermogen. Martin Gantner is een verdienstelijke Kurwenal alsook Melot, gezongen door Christopher Lemmings. Koning Marke wordt gezongen door Ante Jerkunica, een man met een stem als een klok, én een grote carrière. Stephan Adriaens en Simon Schmidt verzorgen de kleinere rollen met veel overtuigingskracht. Prachtig gedaan!
Bij een opera als deze kom je buiten als een ander mens, omdat je vijf uur vertoeft in een heel andere wereld dan de onze. De magie die Wagner op papier heeft gezet is onnavolgbaar mooi, en een liefdesdood die ik hoorde zoals in de Vlaamse Opera, zal ik niet gauw meer tegenkomen.
Reacties
Een reactie posten