Lorenzo Gatto, een van mijn absolute topfavorieten uit klassieke muziekland, zoals de meeste lezers van mijn blog wel zullen weten, trad op in Bozar met een concerto dat ik tot voor kort nog nooit echt beluisterd had. Het is een concerto dat maar zeer weinig opgevoerd wordt. Korngold voltooide dit concerto vlak na de Tweede Wereldoorlog en droeg het op aan de weduwe van Gustav Mahler. Het is een prachtig staaltje 20ste-eeuwse klassieke muziek. De moeite om eens op te zoeken!
 |
| (c) Lorenzo Gatto |
Het werk van Korngold is speciaal in die zin dat de componist er verschillende vorige composities in heeft verwerkt en een eigen karakter heeft geven. Deze composities waren voornamelijk stukken filmmuziek van verscheidene films die hij van muziek voorzien had. Het is trouwens met die filmmuziek dat Korngold bij het grotere publiek bekend is geworden.
Het werk is opgevat in drie delen, zoals gebruikelijk bij een concerto. Vanaf de eerste boogstreek stel ik vast dat Lorenzo Gatto een boon heeft voor dit concerto. De kracht waarmee hij aanzet zet meteen de toon voor het verdere verloop van het stuk dat overigens heel romantisch klinkt, en dat vind ik wel speciaal voor een 20de-eeuws werk!
Tot aan het einde van het concerto toe tilt Lorenzo Gatto zijn niveau naar de hoogste regionen, en dat is natuurlijk een feest! Laat ons maar hopen dat dit ooit op cd zal verschijnen!
Reacties
Een reactie posten