Angela Gheorghiu in Antwerpen - zaterdag 22 september 2018 - Koningin Elisabethzaal

Voor de opening van het nieuwe seizoen haalt het Antwerp Symphony Orchestra sinds een aantal jaren alles uit de kast. Angela Gheorghiu was bereid om het openingsgala te komen opluisteren en dat is natuurlijk fantastisch. De Elisabethzaal trekt terug grote artiesten sinds de vernieuwing, en voor het Antwerps culturele landschap is dat een zegen.

(c) Angela Gheorghiu

La Gheorghiu aan het werk zien is een heel avontuur. Deze wereldberoemde sopraan verovert sinds vele jaren de harten van operaliefhebbers, niet in het minst door haar hoge divagehalte. Ze weet hoe ze op een podium moet staan, en wat haar publiek wil, zover is duidelijk. Haar typische kleur blijft betoveren! We krijgen een sopraan te horen die de "traditie" verderzet. Een mooi opgekuist programma, dat hier en daar blinkt, maar waarin geen risico's genomen worden.

Langs de andere kant is het wel jammer dat Angela Gheorghiu al jaren op hetzelfde programma teert voor haar concerten met orkest.  Het programma wordt dan ook altijd slechts een paar weken op voorhand bekend gemaakt. Tot haar bisnummers toe is alles voorspelbaar, en dat stelt me teleur, zeker als je weet dat mensen onmogelijk veel geld betalen voor zo een avond. Is het niet de taak van concertorganisaties om tegen dit soort van "gemakkelijk geld verdienen" in te gaan? Heeft de artiest dan écht als énige de keuze in een programma? Anderzijds moet gezegd dat ze in dit concert meer heeft gezongen dan we van haar gewend zijn. In de vorige concerten waarin ik haar aan het werk zag hield ze het bij een aria of vier met twee bisnummers. Dat was vanavond anders en dat is uiteraard super. Mijn droom is nog altijd om haar eens bezig te horen in een recital met piano.

Voor de gelegenheid bracht Gheorghiu een tenor mee, Teodor Ilincai. Ik vind hem middelmatig, maar blijkbaar denkt een groot deel van het publiek daar anders over. Voordeel is dat we zo de diva ook wat meer aan het werk horen, want er zijn enkele duetten gepland. Dat het voor dirigent Ciprian Teodorascu niet gemakkelijk is, wordt vooral in de duetten duidelijk. Gheorghiu doet haar goesting, zonder ook maar voor een meter rekening te houden met het orkest. Bravo dus ook aan alle muzikanten van het orkest, die jammer genoeg wat op de achtergrond geplaatst worden als er een "grote ster" optreedt. Het Antwerp Symphony Orchestra speelde op topniveau!

Gheorghiu blinkt uit in haar Habanera van Carmen, en ik ben toch wel grote fan van haar interpretatie van Ebben? Ne andrò lontana uit La Wally. Daarin komt een groot Callasgehalte naar boven, al dweep ik niet per se deze andere diva.

Besluit is dat ik een prachtige avond heb beleefd. En ik steek mijn voorliefde voor Gheorghiu niet onder stoelen of banken. Ze zou alleen wat meer mogen laten zien wat ze écht in haar mars heeft! 

Het is enorm leuk om een van dé sterren van de twintigste eeuw aan het werk te zien op drie minuten stappen van mijn eigen zetel. Angela Gheorghiu zorgt voor entertainment en blijft een grote zangeres. Het is fantastisch om een levende legende aan het werk te zien en te beseffen dat ze een van de grandes dames aan het operafirmament blijft, al blijft het dus wachten op de échte Gheorghiu, die hélemaal uit de bol gaat.