Choreolab - zaterdag 8 september 2018 - Ballet Vlaanderen (Eilandje Antwerpen)

Sinds vele jaren organiseert het Ballet Vlaanderen regelmatig een editie van "Choreolab". De dansers van de compagnie, die bezig zijn met eigen choreografieën, krijgen dan de kans om (een deel van) hun werk aan het grote publiek te tonen. Het is telkens een interessant optreden omdat we eigenlijk binnentreden in de denkwereld en de fantasie van de dansers zelf. De erg persoonlijke projecten maken van Choreolab telkens een heel geslaagd experiment, en dat was dit jaar niet anders!

(c) Filip Van Roe - Supreme (Drew Jacoby)

In totaal krijgen we zeven werken te zien, allen gechoreografeerd door een andere danser. De avond start met "Supreme"van Drew Jacoby. Het is, zoals we in het programma lezen "een groepswerk geïnspireerd door het suprematische, de kunstbeweging gegrond door Kazimir Malevitsj rond 1913." Na wat opzoekwerk op het internet, kom ik inderdaad dezelfde stijlfiguren tegen als diegenen die ik op het podium gezien heb. De vormen en kleuren van de choreografie doen denken aan een schilderij, maar dan in beweging, niet in het minst door o.a. Matt Foley, wiens bewegingstaal mij enorm aanspreekt. De dansers leveren stuk voor stuk topwerk. Het duet van Philipe Lens en Mikio Kato vind ik adembenemend, en de solo waarmee Philipe Lens het einde van het stuk inluidt, spreekt boekdelen. Dit is heerlijke dans, en staat op mijn netvlies gebrand. Drew Jacoby inspireert! Brava!

Shelby Williams choreografeert "Ladylike". Wat een adembenemend werk, en wat een stijl. Viktor Banka en Shelby Williams zelf dansen dit duet. De prachtige kostumering en het mooie idee, de originaliteit, de openheid van het geheel maken er zes prachtige minuten van!

Viktor Banka zorgt op zijn beurt niet alleen als danser voor entertainment, maar ook als choreograaf doet hij zijn zegje! "At, into, or across the space separating" is een echte eye-opener. Banka confronteert ons met enkele sociale thema's die ons allen aanbelangen, en schetst het doen en laten van drie mensen die in een "soort vagevuur" terechtkomen, al ontdoet hij het geheel van enige religie. De drie mensen worden door een soort Alziende geconfronteerd met hun verleden en hun al dan niet baldadig gedrag. Stof tot discussie, die op een zeer esthetische manier in beeld gebracht wordt! 

Acacia Schachte creëert "Deer". De Amerikaanse danseres schetst een heel persoonlijk portret. Het duo Lara Fransen en Teun van Roosmalen schittert in deze prachtige choreografie. Viktor Banka, die zelfs tijdens de voorstelling al applaus krijgt, Brent Daneels en Arthur Louarti geven zichzelf op hun beurt ten beste en tonen ons hoe mooi "een mens in beweging" eigenlijk wel kan zijn.

Nicol Wills choreografeert "A System Flaw", waarin ze, dankzij de Me Too-beweging onderzoekt hoe mensen steeds toch "in het rijtje" blijven lopen desondanks hun drang naar eigenheid. Dit stuk gedanst door zes danseressen is eveneens van hoog niveau.

"Toccata" van Nancy Osbaldeston is een wervelend stuk van drie en halve minuut, waarin Gary Lecoutre totaal uit de bol mag gaan. Het is een enorm snel gedanst stuk, dat veel energie vraagt van de danser, die zich prima uit de slag trekt.

De avond eindigt met "Y Tú" van Daniel Domenech, de danser die terugkeert naar zijn geboorteland Spanje. Het programmaboekje vertelt ons dat Daniel Domenech wil tonen hoe vrouwen in zijn land jarenlang in moeilijkheden geleefd hebben. Die moeilijkheden, die nog steeds voorkomen in vele andere landen de dag van vandaag, wil hij als een spiegel voorhouden aan het publiek.

Deze editie van Choreolab is weer zeer geslaagd. Een andere drive dan de vorige editie, toont ons dat de dansers over enorm veel gevarieerde capaciteiten beschikken. Enorm veel respect heb ik, voor de dansers, de choreografen en het hele team achter deze weeral prachtige voorstelling.