Les danseurs belges presenteren Od.ys.ssee - zaterdag 10 augustus 2019 - Cultureel Centrum Wijnegem

We horen vaak spreken over de gevestigde balletwaarden in Vlaanderen. Dat komt uiteraard omdat we deze mensen vaak aan het werk kunnen zien op de Vlaamse podia. Wat we soms wel eens durven vergeten, is dat een hele schare Belgische jonge dansers op dit moment werkzaam is bij buitenlandse gezelschappen.  Nadja Duijsters nam het heft in handen en ze verzamelde een heel aantal van haar ondertussen afgezwaaide studenten voor één keer terug, zoals vroeger in de balletklas. Als locatie werd het Cultureel Centrum van Wijnegem gekozen, de bakermat van Zino Merckx, één van de dansers. Resultaat is een adembenemend balletfeest, waarin alle dansers in korte choreografieën het beste van zichzelf geven!

(c) Ellis Boleyn

Het voorprogramma gaat door in de sfeervolle kapel van het Cultureel Centrum waar Zino Merckx een choreografie uitvoert van Julien Guérin. Op muziek van Soap&Skin uitgevoerd door pianist Dirk Baert en niemand minder dan Silke Mastbooms aan de micro, brengt de jonge danser een krachtige choreografie waarin de aantrekkingskracht, maar ook het afstoten tussen hemzelf en de zangeres centraal staat. Het einde van de choreografie staat garant voor het wegpinken van een traantje. De danser wil zijn geliefde kussen, maar zij heeft hem de rug toegekeerd. Door middel van grote bewegingen, aangevuld met kleine details in bijvoorbeeld de handen, krijgen we een scala van emoties op ons afgevuurd. Een ideaal aperitief voor al wat tijdens het optreden zal volgen, op het podium van de theaterzaal.

Eens in de zaal aangekomen brengen Olivia Lenssens, Iggy Cornelis en Zino Merckx een fragment uit La Bayadère van Ludwig Minkus, in een choreografie van Marius Petipa.  Petitpa is een van de belangrijkste choreografen uit de Romantiek en dat zijn werk blijft leven met recht en reden bewijzen de drie jonge dansers op het podium. We krijgen een prachtige choreografie te zien waarin het klassieke ballet alle eer wordt aangedaan. Opvallend is de keuze voor het dragen van jeansbroeken voor het uitvoeren van deze choreografie! Deze hedendaagse touch maakt het nog specialer.

Daarna is het de beurt aan Victor Ketelslegers, ook bekend door zijn titelrol in de film Girl van Lukas Dhont.  Zijn eigen choreografie getiteld Zeus is adembenemend. Victor Ketelslegers slaagt erin een zeer expressieve, natuurlijke choreografie te tonen aan het publiek. Zijn bewegen zijn zo vloeiend, zo naturel, zo rijk aan emotie, dat het moeilijk is om geen traantje weg te pinken. Hij danst op muziek van Antonio Vivaldi en Bon Iver. Ik ben heel blij dat ook hij de tijd heeft gevonden om aan deze productie mee te werken!

Daarna komt er terug een choreografie van Marius Petipa op de planken. Salomé Santana danst met Zino Merckx een fragment uit Le Corsaire van Adolphe Adam en Riccardo Drigo.  Weeral een prachtig staaltje klassiek ballet. De twee dansers zijn uit het goede hout gesneden en het romantische idee achter hun pas de deux wordt door het publiek fel gesmaakt met een daverend applaus.

Jaat Benoot kiest voor Max Richter als componist, en heeft op diens muziek een eigen choreografie gemaakt: Pitch Black. Jaat Benoot is een krachtig danser, zijn bewegingen zijn gedecideerd en kordaat en de danser slaagt erin om een resem aan emoties te vertolken. Het publiek was danig onder de indruk van zijn prestatie. 

Een buitengewoon mooie afsluiter van het eerste deel van de productie is het fragment "Blue Bird" uit The Sleeping Beauty van Tsjaikovski gedanst door Iggy Cornelis en Laura Maya Rosiers. Dit duo danst eveneens een choreografie van Marius Petipa, en geeft blijk van een minutieus professionalisme in hun ononderbroken bewegingen. Prinses Florine is ongelooflijk op haar pointes met haar duidelijke afgelijnde en stabiele bewegingen. Met dit stuk klassiek ballet is het tijd voor een korte pauze.

Daarna krijgen we Enrico Vanroose te zien, samen met Olivia Lenssens in een petit pas de deux, gebaseerd op "Grand pas de deux". Deze twee jonge dansers hebben de choreografie zelf gemaakt, op muziek van Rossini. Het komische duo gaat in interactie met het publiek en heeft de zaal direct op hun hand, met een aantal dolkomische bewegingen, en dito allusies. Zonder uit het oog te verliezen dat het een dansoptreden is, geven de twee blijk van een komisch talent zonder weerga.

Emiel Vandenberghe volgt daarop met een eigen choreografie op muziek van Gidge. Ik ben onder de indruk van de kracht die deze danser uitstraalt, en van de ongelooflijke souplesse die hij belichaamt. Elke vezel in zijn lijf werkt mee aan de perfecte, energieke bewegingen van de choreografie getiteld "Fors". 

Laura Maya Rosiers en Zino Merckx brengen, op muziek van Soap&Skin, een choreografie van Zino Merckx getiteld "Sugarbread".  Een krachtig staaltje hedendaagse dans om u tegen te zeggen. Wat ik vooral interessant vind, is het idee dat de jonge dansers in deze voorstelling net zoals Zino Merckx, heel veel eigen creaties tonen. We kijken met Sugarbread dus eigenlijk binnen in een stuk van de denkwereld en de creativiteit van de dansers. Een ongelooflijk privilege voor het publiek!

Salomé Santana brengt met Carmen een choreografie op muziek van Rodion Shchedrin, die de muziek van Carmen van Bizet arrangeerde voor snaarinstrumenten met percussie. De sfeer die we met een titel als "Carmen" verwachten, wordt waargemaakt door Salomé Santana, zuiderse passie weerspiegelt zich in haar kordate bewegingen.

De prachtige voorstelling eindigt met een solo van Iggy Cornelis, die met een knipoog een dame uit het publiek verleidt. Zijn eigen choreografie "Crapa Pelada", op muziek van Quartetto Cetra, neemt ons mee naar een retrokader waarin plaats is voor humor zonder woorden. Iggy Cornelis' mimiek en bewegingen volstaan om te begrijpen waar het over gaat.

Rode draad door het hele programma is dat de dansers gebodypaint werden door Nora van Laer, Lieze Bauwens, Veena Bolsbeke en Julie De Ceulaer. Ieders lichaam werd op een andere manier door hen beschilderd, en deze rode draad vormt een erg mooi geheel, alsof alle choreografieën één grote choreografie worden, één feest voor het publiek én de dansers, uiteraard.

Algemeen kan ik zeggen dat ik, samen met de andere mensen in het publiek versteld stond van zoveel talent en dat het een buitengewone en unieke kans was om deze jongeren die presteren op topniveau over gans de wereld, allemaal samen aan het werk te zien in één productie. Ik hoop ten stelligste dat Les danseurs belges verdergaan met hun concept en dat we zo nog vaak aan het werk zullen kunnen zien, zo dicht bij huis!