In het programmaboek van Ballet Vlaanderen lezen we dat we voor het RASA- programma niet de nadruk mogen leggen het feit dat deze voorstelling inspiratie zou gezocht hebben bij La Bayadère, maar dat we wél de nadruk moeten leggen op het feit dat het over RASA gaat, als nieuwe voorstelling. Dat is jammer, gezien men al maanden reclame was aan het maken met het feit dat RASA een herwerking van La Bayadère zou zijn. Dat deze bewerking wel heel vrijpostig is ingevuld, is duidelijk niet alleen een probleem voor het publiek, waarvan een heel deel beslist om huiswaarts te keren tijdens één van de twee pauzes, maar ook voor de dansers, die op bepaalde momenten meer moeten stilstaan en zingen dan dat ze moeten dansen.
 |
| (c) Filip Van Roe |
Rasa is een productie die in wil gaan tegen gevestigde (politieke) waarden, tegen uitsluiting, tegen geweld. Altijd een goed idee zou ik zo denken. Jammer is wel dat deze productie verkocht wordt als een dansproductie. Laat die dans nu juist zijn wat ontbreekt gedurende de hele avond. De muziek van Mikael Karlsson, gespeeld door een met micro’s versterkt Casco Phil, valt op zich nog wel mee, maar er wordt weinig mee gedaan. Verder zitten er eigenlijk echt wel heel mooie beelden in de voorstelling, maar ze zijn wel heel erg statisch. Op foto zijn ze prachtig, in realiteit verwacht men als dansliefhebber toch wel meer beweging.
De voorstelling van RASA is dus een mooi voorbeeld van hoe het niet moet. Als een balletcompagnie uitpakt met een “bewerking” van la Bayadère, dan zou je op zijn minst verwachten dat er nog een aantal herkenbare dingen inzitten. Dit was deze keer niet het geval. Daniel Proietto wil het politiek incorrecte karakter van La Bayadère oppoetsen door een hedendaags concept uit te werken, maar jammer genoeg is dat concept er één van chaos en wanorde. Het eerste deel van de voorstelling is ronduit saai. Het verhaal volgen is voor mij een onbegonnen zaak. Als Guido Belcanto opduikt in een Tuk Tuk, haak ik af.
Over de dans valt weinig of niets te zeggen, want die is zo goed als afwezig. Van de dansers wordt véél gevraagd, behalve dansen. Een groot, héél groot applaus voor alle dansers die de hele voorstelling door moet zingen, acteren, en op topniveau presteren. En daarbij komen we bij mijn grootste opmerking over deze voorstelling: ik heb een énorm respect voor alle dansers op het podium, die hun uiterste best doen om van deze voorstelling iets moois te maken, maar wat de choreografie betreft, is het weinig soeps. Waar heeft Daniel Proietto zich in de voorbereiding dan mee bezig gehouden? Dat is de hamvraag bij deze voorstelling. Het merendeel van de dansers moet gewoon voor het grootste deel van de tijd “aanwezig zijn”. Van bewegen komt niet veel in huis. En dat is wel erg jammer, als je verwacht naar een dansvoorstelling te komen. Met Guido Belcanto die te pas en te onpas verschijnt, waan ik me eerder in een soort cabaret of slechte musical. Daar heb ik echt niet voor betaald en daar zijn andere podia voor.
Deze voorstelling is een gemiste kans, maar hopelijk een eenmalige misser voor Ballet Vlaanderen. Het is erg jammer dat de compagnie op de proppen komt met een voorstelling die nog weinig met dans te maken heeft. Op enkele uitschieters en mooie duetten na (soms wordt er toch nog gedanst, ja), is RASA een vervelende voorstelling die het publiek op zijn honger laat zitten. Ik kan me zelfs voorstellen dat deze voorstelling niet alleen vervelend is voor het publiek, maar evenzeer voor de dansers. Laat ons hopen dat ze in de toekomst weer kansen krijgen om te laten zien wat ze in hun mars hebben. Met heimwee denk ik terug aan de Giselle van vorig jaar...
Reacties
Een reactie posten