In 2018 bracht Ballet Vlaanderen de veelgeprezen productie van Akram Khan, gebaseerd op het ballet Giselle van Adolphe Adam, naar Antwerpen en Gent. Dat was een absolute voltreffer. De volle zalen van toen waren overtuigend genoeg om de productie nogmaals naar Vlaanderen te halen, en met veel succes. Opnieuw uitverkochte zalen en een dolenthousiast publiek. Dat is niet onverwacht, want Giselle is een kanjer van een balletproductie. Het is niet alleen een visueel spektakel maar ook de muziek van Vincenzo Lamagna zorgt voor een opzwepende avond. Voor deze productie werden verschillende casts voorzien, gezien de intensiteit van de rollen en de vele optredens (20!).
 |
| (c) Matt Foley |
Wat deze productie van Giselle zo speciaal maakt is dat Akram Khan de context van het 19de-eeuwse ballet heeft getransponeerd naar de 21ste-eeuw en zo een beklijvende rol bedeelt aan de "Outcasts", bij uitbreiding, de uitgebuite arbeiders in de vele textielfabrieken in bijvoorbeeld Bangladesh. Deze voorstelling is een aanklacht tegen uitbuiting en slavernij, en de woede en onmacht die deze praktijken met zich meebrengen. Ongelooflijke groepsscènes met prachtige beelden, van een kudde dieren die voorbijraast tot een haast onmogelijke taak voor de ballerina's van dienst, om zowat 17 minuten op hun pointes door te brengen, worden afgewisseld met intieme duetten.
De verschillende casts hebben allemaal hun eigen energie en dat maakte het interessant om ze allemaal te gaan bekijken. Het is opvallend hoe de verschillende hoofdroldansers hun eigen interpretatie kunnen geven van toch één en dezelfde choreografie. Voor mij was het leerrijk om de verschillende groepen aan het werk te zien. Dat heel wat van mijn favoriete dansers van Ballet Vlaanderen een hoofdrol vertolkten, vond ik natuurlijk een absoluut feest. Zo zijn er Philipe Lens en Mikio Kato die beiden een onwaarschijnlijke Hilarion vertolkten (wat jammer dat ik Brent Daneels deze rol niet heb kunnen zien dansen!), Nicola Wills als een heerlijke Myrtha en uiteraard werd dé Giselle gedanst door Nicha Rodboon, die een absolute topprestatie leverde. Wat een verfijning, wat een klasse! Ruka Nakagawa en Juliet Burnett leverden trouwens allebei ook ongelooflijk ontroerend werk af als Giselle. Een pluim ook voor Aaron Shaw die in perfecte symbiose met Nicha Rodboon zorgde voor absoluut vuurwerk op het podium. Lara Fransen blijft trouwens voor mij een van de meest opvallende danseressen in het gezelschap, haar rol als Wili gaat niet ongemerkt voorbij.
Dat het kan werken, een oude ballet herwerken naar een totaal hedendaagse context, wordt bewezen door Akram Khan, maar het is niet eenvoudig. Het is moeilijk om niet te vervallen in clichés. Khan bewijst dat ballet een levende en actuele kunstvorm is. Wat mij betreft mag Giselle binnen een jaar of drie nog eens in Antwerpen passeren!
Reacties
Een reactie posten