Andreas Brantelid en het Württembergisches Kammerorchester - woensdag 1 december - Koningin Elisabethzaal Antwerpen

Nadat COFENA noodgedwongen haar eerste concert van het seizoen heeft moeten annuleren wegens een coviduitbraak bij de orkestleden, is toch gelukt om het tweede concert te laten doorgaan, en wat was dat een succes! Het Württembergisches Kammerorchester onder leiding van de Amerikaanse dirigent Case Scaglione is in bloedvorm en samen met het wereldtalent, de Zweeds-Deense cellist Andreas Brantelid brengen ze een concert van topniveau. Wat doet het deugd om die coronaperikelen even opzij te kunnen zetten voor de schoonheid van de muziek.

(c) Ida Wang

Het concert wordt geopend met de suite nummer 3 uit Antiche arie e danze van Ottorino Respighi. Case Scaglione heeft een bescheiden dirigeertechniek, maar kent zijn orkest duidelijk door en door. De derde suite danst voorbij, en in het orkest vallen vooral de celli op. Scaglione slaagt erin om de gelaagdheid in de muziek en zijn orkest goed naar voren te laten komen. Hij is heer en meester in het zoeken naar balans, en dat zal verder op de avond nog meermaals blijken.

Na deze prachtige inleiding is het tijd voor het Celloconcerto n° 1 van Camille Saint-Saëns. Het is het meest gespeelde celloconcerto, maar het is niet voor iedereen weggelegd. Technisch vernuft en een grote dosis muzikaliteit zijn nodig om dit concerto voor mekaar te krijgen. Uiteraard is Andreas Brantelid daarvoor een van de meest geschikte cellisten van het moment. Brantelid, die al jaren meedraait op het hoogste niveau in klassieke muziekland, brengt ons een uitvoering van dit concerto om bij weg te dromen. Wat een adembenemend inlevingsvermogen heeft deze muzikant. Wat een feilloze precisie en techniek! Het is een voorrecht voor het publiek om hem van zo dichtbij te mogen "meemaken".

Na deze prachtige Saint-Saëns volgt Kol Nidrei op. 47 van Max Bruch. Dit werk voor solo cello en orkest is een heerlijk dromerig stuk muziek gebaseerd op oude Hebreeuwse melodieën. Andreas Brantelid toont zich ook hier heer en meester van de concertzaal. Zijn samenwerking met dirigent Scaglione is zonder meer vlekkeloos. Eens te meer een uitvoering die aanzet tot het krijgen van kippenvel!

Na de pauze volgt de tweede, destijds verguisde, symfonie van Beethoven. Prachtige muziek, feilloos uitgevoerd door Case Scaglione en zijn orkest. Ook hier is de gelaagdheid van het orkest zo mooi hoorbaar, je kan bijna elke instrumentengroep apart volgen, als je goed luistert. Dat is alleen mogelijk bij dirigenten die weten hoe ze het geheel in balans krijgen, en bij topmusici die vooral ook naar mekaar luisteren tijdens hun uitvoering.

Een zéér geslaagd concert op topniveau, zoals we gewend zijn bij COFENA. Binnenkort verschijnt op mijn blog ook het interview dat ik deed met Andreas Brantelid voor het concert.