Yves goes classic

Onder leiding van barokspecialist Stefano Montanari kan er niet veel mislopen. Dat is het uitgangspunt wanneer ik hem aan het werk hoor/zie. En ook deze keer stelt hij niet teleur. De Clemenza di Tito die hij dirigeert in Antwerpen is een voltreffer op muzikaal gebied.  (c) Opera Vlaanderen Michael Hampe voorziet een mooie regie, zij het niet dat ze tegen het einde aan wat begint te vervelen. Daar kan hij zelf weinig aan doen, gezien het verhaal van Tito van zulk een lage kwaliteit is, dat het erg moeilijk wordt om het nog "boeiend" in beeld te brengen. De oerklassieke regie (met 20ste- eeuwse elementen) zorgt er wel voor dat je goed kan concentreren op het muzikale aspect, en dat zit zeker goed. Lothar Odinius, die Tito zingt, is een specialist in het genre. Hij is niet mijn favoriete stem van de productie, maar het is duidelijk dat hij weet wat hij doet. Agneta Eichenholz is Vitellia en ze overtuigt direct. Anna Goryachova is een fantastische Sesto en voor mij is ze...

Edo de Waart was nog eens te gast bij het Antwerp Symphony Orchestra, en normaalgezien zou Martin Fröst, de gevierde klarinettist uit Zweden ook aanwezig zijn, maar wegens een oorontsteking werd hij vervangen door Annelien Van Wauwe, onze Belgische trots, die een meer dan waardige vervanging voor zich neemt! (c) Annelien Van Wauwe Ik kan me niet herinneren hoe lang het geleden was dat ik het Klarinetconcerto van Copland nog gehoord had vooraleer ik het Annelien Van Wauwe zou horen spelen. In elk geval: het is voor mij een herontdekking van het prachtige werk, dat me erg moeilijk lijkt, maar Van Wauwe slaagt erin het publiek ogenblikkelijk naar haar hand te zetten. De feeling en de joie de vivre waarmee ze dit bravourestuk ten beste brengt is adembenemend. De klarinet is voor mij eigenlijk een vrij onbekend solo-instrument, maar ik ben wel van plan om er wat meer over te leren! En ik hoop Annelien Van Wauwe nog vaak als solist te zien aantreden. Fantastische muzikante! Na de p...

Op zondag 6 mei ging ik voor het eerst in mijn leven luisteren naar het Symfonieorkest Vlaanderen. Vreemd genoeg was het er nog nooit van gekomen om dit orkest te gaan beluisteren, in al die jaren waarin ik zeer regelmatig in de concertzaal te vinden ben. Mijn voornemen voor het nieuwe concertseizoen is om naar al hun concerten te gaan luisteren, gezien ik zéér aangenaam verrast ben met het hoge niveau dat ik te horen kreeg. Ik ging enkel naar het eerste deel van het concert, wegens andere verplichtingen, maar ik heb dubbel genoten van het eerste deel waarin solist Pavel Kolesnikov een adembenemende en intrigerende eerste pianoconcerto van Beethoven ten gehore bracht. (c) Pavel Kolesnikov Als opener voor het concert kiest Jan Latham-Koenig voor de Slavische Dansen 2 en 7 (op. 72) van Dvorák en dat blijkt een goede keuze want het orkest overtuigt meteen. Mijn interesse in het orkest wordt direct gewekt, en ik besluit al in de tiende maat om volgend seizoen een abonnement te n...

"Selon désir" is een programma dat bestaat uit vier choreografieën. Zoals steeds, bij ballet, wist ik niet echt aan wat ik mij moest verwachten, omdat mijn kennis van het genre vrij nieuw is. Ik heb dus enorm uitgekeken naar deze balletavond. Vier verschillende choreografen op één avond: interessanter kan haast niet. Vier choreografen met elk een eigen taal. Wat een feest! (c) Filip Van Roe De avond begint met "Les noces", en het is meteen een schot in de roos. De choreografie van Edward Clug, op muziek van Stravinsky is gewoonweg adembenemend. We zijn getuige van een gearrangeerd Russisch huwelijk aan het einde van de negentiende eeuw. Bruid en bruidegom worden voorgesteld, krijgen mekaar te zien, zij het niet dat er een schijnbruid op de loer ligt die hier en daar voor wat hilariteit komt zorgen. Lara Fransen is een fantastische bruid, ik hou van haar présence, ze is een groot talent. Net als Philipe Lens. Zijn poëtische manier van bewegen en dansen vind...

Parsifal, de fetishopera van veel mensen, en absoluut meesterwerk van Richard Wagner wordt vaak uitgevoerd. Maar van die veelvuldige uitvoeringen zijn er weinig die kunnen tippen aan de productie die Opera Vlaanderen deze dagen herneemt in Antwerpen. De geprezen Parsifalproductie van Tatjana Gürbaca blijft het doen: deze productie is zo verfijnd dat ze op geen enkel moment vergeet dat de muziek van Wagner wel uit een andere dimensie lijkt te komen. (c) Annemie Augustijns Opvallend aan deze productie is dat heel wat zangers hun roldebuut maken, al lijkt dat helemaal niet zo! We krijgen een productie voorgeschoteld die tot in de puntjes verzorgd is op alle gebied. De deskundige leiding van de jonge dirigent Cornelius Meister (hij heeft zijn naam niet gestolen), maakt daar ontegensprekelijk een groot deel van uit. Ik ben erg blij hem aan het werk te zien! Bij de zangers is het smullen geblazen. Erin Caves is een buitengewone Parsifal, en ook Gurnemanz (Stefan Kocan), die toch w...

Kian Soltani, de cellist die onlangs zijn eerste CD uitbracht samen met Aaron Pilsan, treedt op in de Koningin Elisabethzaal samen met het Antwerp Symphony Orchestra. Dat is een gebeurtenis waar ik absoluut bij wil zijn. Ik ken Kian Soltani al geruime tijd van opnames op YouTube, Facebook, etc maar ik had hem nog nooit live aan het werk gezien. Daar kreeg ik dus nu de kans toe, en dan nog zo dicht bij huis. Hij brengt samen met het Antwerp Symphony Orchestra onder leiding van de jonge dirigent Jamie Philips het intense Celloconcerto in e, op. 85 van Elgar. (c) Kian Soltani Na een mooi uitgevoerde ouverture van L'italiana in Algeri van Rossini, is het tijd voor Elgar. Deze componist die begin vorige eeuw furore maakte met zijn composities, wordt jammer genoeg niet héél vaak opgevoerd. Als je zijn celloconcerto hoort, besef je pas wat voor een geniale componist hij was. Hij schreef dit werk aan het einde van de Eerste Wereldoorlog, om zijn gevoelens uit te drukken na d...

Het Quatuor Arod heeft op korte tijd naam en faam gemaakt in klassieke muziekland. Onlangs kwam hun eerste CD uit, gewijd aan Mendelssohn. Een prachtige opname die ongetwijfeld niet onopgemerkt zal passeren bij de meeste klassieke muziekliefhebbers. Voor het recital van deze avond hebben ze werk van Haydn en Mendelssohn in petto. Ook spelen ze een werk van Benjamin Attahir, dat speciaal voor het kwartet gecomponeerd is. (c) Quatuor Arod Het Quatuor Arod brengt in dit recital zowaar een "overzicht" van de geschiedenis van het strijkkwartet. Ze beginnen met Haydn, die als "grondlegger" van het genre aanzien wordt. Ze spelen De Ruiter, op een manier die ik zelden gehoord heb. Alle details, alle finesses, alle gevoeligheden zijn tot in de puntjes verzorgd. Deze muzikanten zijn bijzonder goed op mekaar ingespeeld. Voor de gelegenheid is altviolist en grondlegger van het kwartet Corentin Apparailly vervangen door de schitterende muzikant Tanguy Parisot. Het werk...