deFilharmonie slaagt er al jaren in om aanstormend of net gevestigd talent een kans te geven op het podium. Dit blijft een bijzonder sterk punt van het orkest, en dat is ook de reden waarom ik er een zwak voor heb. Ook Andrew Gourlay, de jonge Engelsman met Russische roots, die overigens in Jamaïca geboren is en in zowat de hele wereld gewoond heeft, kreeg de kans om samen met deFilharmonie te concerteren. Dit resulteerde in een mooi staaltje jong talent, energiek en vooral vrolijk!
Het concert begint met een prachtige hommage aan de op kerstavond 2012 overleden componist Richard Rodney Bennett, de componist van onder andere Murder on the Orient Express. Zijn 'partita' klinkt als filmmuziek in de oren en het publiek weet dat wel te smaken. Gourlay slaagt erin het beste uit het orkest te halen voor deze toch wel hedendaagse compositie. Gourlay is punctueel, en geeft de muziek een extra elan. De zaal van de Roma is uiterst geschikt, zo zegt de dirigent het ook zelf, voor dit soort muziek. Het filmische aspect van de muziek en de stoffige rode zetels op het eerste balkon doen ons wegdromen naar wat mijn generatie alleen maar kent vanuit films of verhalen.
Daarna speelt Raphael Bell, de cello-aanvoerder van deFilharmonie de solopartij van de zeer moeilijke Rococovariaties van Peter Iljitsj Tsjajkovski. Een mooie prestatie, al is het voor het publiek over het algemeen moeilijke muziek. Ik vrees dat zonder voorbereiding de waarde van deze muziek een beetje verloren gaat. Ikzelf was misschien beter even Spotify ingedoken vooraleer deze variaties voor de eerste keer live te aanhoren.
Volgde het stokpaardje van de namiddag: de 6de symfonie van Sjostakovitsj die in mineur begint, met een lange largo, om dan te eindigen in twee (!) korte delen, waarin het orkest volledig uit de bol gaat. Gourlay incarneert de muziek, en zijn energie straalt zich af op de orkestleden. Een heel ingetogen begin en een hilarisch einde zorgen voor een spetterend einde van het concert. Gourlay heeft de humor van Sjostakovitsj bijzonder goed begrepen (namelijk de parodie op enkele walsen en polka's van Strauss) en hij is meester in het zoeken van balans binnen zijn orkest. Het zit, wat mij betreft, gewoon perfect. Een speciale vermelding ook voor de mensen achter het slagwerk! Wat een prestatie.
Het moet gezegd: deFilharmonie boekte een enorme vooruitgang de laatste jaren en ik hou ervan. Het "Next-generation" programma, waarin jonge dirigenten en solisten ervaring kunnen opdoen met een professioneel orkest is voor mij iets bijzonder, uitdagend en vooral mooi. Want wat is er mooier dan iemand bezig te zien in het prille begin van zijn/haar carrière, en daar steun en applaus aan te geven...
 |
| Andrew Gourlay (c) www.andrewgourlay.com |
Daarna speelt Raphael Bell, de cello-aanvoerder van deFilharmonie de solopartij van de zeer moeilijke Rococovariaties van Peter Iljitsj Tsjajkovski. Een mooie prestatie, al is het voor het publiek over het algemeen moeilijke muziek. Ik vrees dat zonder voorbereiding de waarde van deze muziek een beetje verloren gaat. Ikzelf was misschien beter even Spotify ingedoken vooraleer deze variaties voor de eerste keer live te aanhoren.
Volgde het stokpaardje van de namiddag: de 6de symfonie van Sjostakovitsj die in mineur begint, met een lange largo, om dan te eindigen in twee (!) korte delen, waarin het orkest volledig uit de bol gaat. Gourlay incarneert de muziek, en zijn energie straalt zich af op de orkestleden. Een heel ingetogen begin en een hilarisch einde zorgen voor een spetterend einde van het concert. Gourlay heeft de humor van Sjostakovitsj bijzonder goed begrepen (namelijk de parodie op enkele walsen en polka's van Strauss) en hij is meester in het zoeken van balans binnen zijn orkest. Het zit, wat mij betreft, gewoon perfect. Een speciale vermelding ook voor de mensen achter het slagwerk! Wat een prestatie.
Het moet gezegd: deFilharmonie boekte een enorme vooruitgang de laatste jaren en ik hou ervan. Het "Next-generation" programma, waarin jonge dirigenten en solisten ervaring kunnen opdoen met een professioneel orkest is voor mij iets bijzonder, uitdagend en vooral mooi. Want wat is er mooier dan iemand bezig te zien in het prille begin van zijn/haar carrière, en daar steun en applaus aan te geven...
Reacties
Een reactie posten