Cantate Aminta e Fillide - B'Rock (met Frank Agsteribbe), Lenneke Ruiten en Robin Johanssen - donderdag 31 januari 2013 - deSingel
Wie Händel zegt denkt vast en zeker niet aan de lang onbekend gebleven cantate "Aminta e Fillide". In dit één uur durende werk, dat eigenlijk eigenschappen vertoont van een kleine opera, probeert Aminta het hart te veroveren van de koppige Fillide. Maar zoals het hoort, schiet Cupido zijn pijltje recht in de borst van Fillide, en kan deze laatste niet anders dan van Aminta gaan houden. Heel hartstochtelijk zelfs. En alles is gekaderd in een mooie pastorale omgeving.
Frank Agsteribbe en zijn voortreffelijke B'Rock starten het concert met een Concerto Grosso van Corelli, een suite van Muffat en een suite van Telemann. Een mooie inleiding op de reden van mijn bezoek aan deSingel: de cantate "Aminta e Fillide", geschreven rond 1706/7. Deze cantate is groots opgevat. Ze duurt maar liefst een uur en de creatie ervan verliep niet zonder schandaal. Het werk werd gecomponeerd op aanvraag van een Romeinse markies maar in Rome was het op dat moment niet echt kuis om een stuk te componeren voor twee vrouwenstemmen....
De rollen van de tortelduifjes werden tot in de perfectie uitgevoerd door twee jonge sopranen die ondertussen hun strepen verdiend hebben op het operapodium: Lenneke Ruiten en Robin Johanssen. Deze laatste kennen we als Pamina uit de meest recente productie van de Vlaamse Opera. (De Toverfluit).
Beide sopranen trekken zich vlot uit de slag en hebben duidelijk plezier aan hun veroverspelletje op het podium. Johanssen, die een opvallend warme kleur heeft voor een sopraan, en zelfs neigt naar een mezzosopraantimbre, leeft zich zo in haar rol in, dat je als toeschouwer bijna medelijden krijgt met haar pogingen om Fillide binnen te doen. En Lenneke Ruiten is zo één van die madammen die ik nog wel eens wil tegenkomen op café. Wat een geweldige présence, wat een inlevingsvermogen. Klaar voor een grote carrière, dat staat vast.
De samenwerking met het orkest verloopt vlekkeloos, maar dat zijn we gewoon van B'Rock. Laat me duidelijk zijn: ik ken weinig écht goede barokorkesten. Maar Frank Agsteribbe is er toch in geslaagd met zijn B'Rock om België op de kaart te zetten in het barokwereldje. Knap werk, waar ik enorm veel respect voor heb. De balans zit goed. De directie is duidelijk, waar nodig, en het orkest zit goed in zijn vel. "Chapeau".
Deze avond was geslaagd, en de glimlach op mijn gezicht na het finale duet van de twee meisjes zal nog lang blijven staan. Al blijven we wel zitten met de hamvraag van de avond: "E' un foco quel d'amore che penetra nel core ma come? Non si sa". De liefde is een vuur dat binnendringt in het hart, maar hoe? Dat weet niemand..."
 |
| A. Carraci, La Glora degli Angeli, Chiesa di San Paolo, Bologna. |
Frank Agsteribbe en zijn voortreffelijke B'Rock starten het concert met een Concerto Grosso van Corelli, een suite van Muffat en een suite van Telemann. Een mooie inleiding op de reden van mijn bezoek aan deSingel: de cantate "Aminta e Fillide", geschreven rond 1706/7. Deze cantate is groots opgevat. Ze duurt maar liefst een uur en de creatie ervan verliep niet zonder schandaal. Het werk werd gecomponeerd op aanvraag van een Romeinse markies maar in Rome was het op dat moment niet echt kuis om een stuk te componeren voor twee vrouwenstemmen....
De rollen van de tortelduifjes werden tot in de perfectie uitgevoerd door twee jonge sopranen die ondertussen hun strepen verdiend hebben op het operapodium: Lenneke Ruiten en Robin Johanssen. Deze laatste kennen we als Pamina uit de meest recente productie van de Vlaamse Opera. (De Toverfluit).
Beide sopranen trekken zich vlot uit de slag en hebben duidelijk plezier aan hun veroverspelletje op het podium. Johanssen, die een opvallend warme kleur heeft voor een sopraan, en zelfs neigt naar een mezzosopraantimbre, leeft zich zo in haar rol in, dat je als toeschouwer bijna medelijden krijgt met haar pogingen om Fillide binnen te doen. En Lenneke Ruiten is zo één van die madammen die ik nog wel eens wil tegenkomen op café. Wat een geweldige présence, wat een inlevingsvermogen. Klaar voor een grote carrière, dat staat vast.
De samenwerking met het orkest verloopt vlekkeloos, maar dat zijn we gewoon van B'Rock. Laat me duidelijk zijn: ik ken weinig écht goede barokorkesten. Maar Frank Agsteribbe is er toch in geslaagd met zijn B'Rock om België op de kaart te zetten in het barokwereldje. Knap werk, waar ik enorm veel respect voor heb. De balans zit goed. De directie is duidelijk, waar nodig, en het orkest zit goed in zijn vel. "Chapeau".
Deze avond was geslaagd, en de glimlach op mijn gezicht na het finale duet van de twee meisjes zal nog lang blijven staan. Al blijven we wel zitten met de hamvraag van de avond: "E' un foco quel d'amore che penetra nel core ma come? Non si sa". De liefde is een vuur dat binnendringt in het hart, maar hoe? Dat weet niemand..."
Reacties
Een reactie posten