Neem een ijzersterk hedendaags componist. Voeg er een scheutje muzikale inventiviteit aan toe. Laat alles een tijdje rusten op een bedje van een geniaal libretto. Serveer op een zondagmiddag, in de Munt. Dat is het recept van Au Monde, het resultaat van de nauwe samenwerking tussen Philippe Boesmans, geboren in 1936 en Joël Pommerat, theatermaker die geen onbekende is in Brussel, net als de componist, die verscheidene opera's voor de Munt gecomponeerd heeft, en zich dus nu heeft gewaagd aan het omzetten naar een opera van het gelijknamige toneelstuk van Pommerat.
 |
| (c) De Munt/La Monnaie
Patrick Davin, maestro van dienst kent zijn partituur door en door. En dat is niet eenvoudig, want natuurlijk is Au monde een nieuw werk. Een heel avontuur dus voor dirigent én cast om er gestalte aan te geven. Gezegd moet dat het publiek voor deze opera kan rekenen op een schare topsolisten. Zo zijn er Stéphane Degout, die enkele maanden geleden nog een verpletterende Hamlet ten tonele bracht, en ondertussen vriend aan huis is in De Munt, en Patricia Petitbon, die ik eerder zag in Wenen als een onvergetelijke Soeur Blanche in Dialogues des Carmélites van Poulenc. Zij vertolken de twee meest opvallende figuren uit het mysterieuze verhaal van een dementerende vader die zijn imperium wil overlaten aan zijn jongste zoon. Elk personage verwikkeld in het verhaal heeft zijn eigen geluk en problemen, wat het verhaal eigenlijk heel interessant maakt. Buiten Ori, vertolkt door Degout, hebben de personages geen naam. Ze worden in het libretto dan ook benoemd met hun functie in het verhaal. Zo wordt de "oudste zoon" vertolkt door Werner Van Mechelen, die met glans op de scène staat. Het is een plezier om hem weer aan het werk te zien. Dat hij een van de groten is in Belgisch operaland, behoeft al lang geen discussie meer.
De mise en scène is zeer sober, maar erg functioneel. Ik hou er echt van. Met de juiste belichting krijgen een tafel en enkele stoelen een dimensie om u tegen te zeggen. Proficiat aan Eric Soyer!
Muzikaal is het geheel perfect. De solisten zijn perfect gecast, de muziek is veel minder atonaal dan ik mij op voorhand had ingebeeld, en het orkest is zoals steeds in topvorm. Eens te meer een bewijs dat hedendaags ook leuk kan zijn!
|
Reacties
Een reactie posten