Dat het Koninklijk Concertgebouworkest door velen het beste orkest van de wereld genoemd wordt, verbaast mij niet. Of dat écht zo is, is natuurlijk moeilijke materie, maar wat wel duidelijk is, is dat dit orkest, met een traditie van 127 jaren, een specifieke Concertgebouwklank heeft, die geen enkel ander orkest kan nabootsen. Wat daar het geheime recept van is, zal het publiek nooit weten! En dat is juist het mooie: een legendarisch orkest dat mensen zoveel emoties doet beleven. Daar is geen uitleg voor nodig, het is de muziek die telt. Het Concertgebouw staat onder leiding van Andris Nelsons, een indrukwekkend dirigent waar we in de toekomst nog zeer vaak van gaan horen.
Het concert wordt geopend met de ouverture van Così fan tutte, van Mozart. Zoals het hoort treedt het orkest aan in kleine "Mozart"-bezetting. En vanaf de eerste tel is duidelijk hoe zuiver de violen van dit orkest klinken. Het is wel degelijk waar dat dit orkest een bepaalde sound heeft die we bijna nergens anders terugvinden.
Daarna is het de beurt aan Alexei Ogrintchouk, de eerste hoboïst van het orkest. Hij voert, als lessenaaraanvoerder en solist het prachtige concerto voor hobo en orkest van Richard Strauss uit. Een vlekkeloze uitvoering op alle gebied. De gelaagdheid van dit orkest, de kleuren, het samenspel, alles zit gewoon perfect.
En dan komt de hoofdmoot van de avond: de tiende symfonie van Shostakovich. Weinig woorden kunnen beschrijven wat voor een ervaring dit was. Zoals gezegd: de kleurschakeringen die dit orkest voortbrengt zijn onbeschrijfelijk mooi. Nelsons dirigeertalent is niet alleen hoorbaar in de muziek maar ook bijzonder indrukwekkend om te zien. Zoveel expressie en passie heb ik zelden gezien.
Het Concertgebouworkest doet mij een verhuis naar Amsterdam overwegen. Zelfs het omdraaien van de blaadjes lijkt wel een wedstrijd synchroonturnen. That's the spirit!
 |
| (c) Andris Nilsons |
Het concert wordt geopend met de ouverture van Così fan tutte, van Mozart. Zoals het hoort treedt het orkest aan in kleine "Mozart"-bezetting. En vanaf de eerste tel is duidelijk hoe zuiver de violen van dit orkest klinken. Het is wel degelijk waar dat dit orkest een bepaalde sound heeft die we bijna nergens anders terugvinden.
Daarna is het de beurt aan Alexei Ogrintchouk, de eerste hoboïst van het orkest. Hij voert, als lessenaaraanvoerder en solist het prachtige concerto voor hobo en orkest van Richard Strauss uit. Een vlekkeloze uitvoering op alle gebied. De gelaagdheid van dit orkest, de kleuren, het samenspel, alles zit gewoon perfect.
En dan komt de hoofdmoot van de avond: de tiende symfonie van Shostakovich. Weinig woorden kunnen beschrijven wat voor een ervaring dit was. Zoals gezegd: de kleurschakeringen die dit orkest voortbrengt zijn onbeschrijfelijk mooi. Nelsons dirigeertalent is niet alleen hoorbaar in de muziek maar ook bijzonder indrukwekkend om te zien. Zoveel expressie en passie heb ik zelden gezien.
Het Concertgebouworkest doet mij een verhuis naar Amsterdam overwegen. Zelfs het omdraaien van de blaadjes lijkt wel een wedstrijd synchroonturnen. That's the spirit!
Reacties
Een reactie posten