Benvenuto Cellini, de in 1500 geboren beeldhouwer, en best wel uomo universalis, staat centraal in de gelijknamige opera van Berlioz. Cellini's standbeeld is trouwens nog altijd te bewonderen op de Ponte Vecchio in Firenze, hij had naam en faam. Berlioz, die besloot om zijn levensverhaal op muziek te zetten, stootte op heel wat tegenkanting bij de wereldpremière in 1838, maar achteraf bekeken heeft deze opera best wat succes gehad. Het is echt wel zo dat deze opera minder bekend is dan Les Troyens, of andere grote opera's uit die tijd. De Nederlandse Opera tekent voor een productie die vorig jaar in première ging in English National Opera in London, met als regisseur niemand minder dan "Monty Python" Terry Giliam. Hij maakt van deze productie een uitzonderlijk feest voor oog en oor.
 |
| (c) English National Opera |
Het eigenlijke libretto van Benvenuto Cellini is niet veel soeps. Het is een mengeling van waargebeurde feiten uit het leven van deze kunstenaar, en verzinseltjes over het liefdesleven van de hoofdpersonages en de bemoeienissen van de paus. In tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden is deze opera in het Frans geschreven, maar van echt hoogstaande literatuur is, zoals wel vaker bij operalibretto's, geen sprake. Er is wél sprake van bombastische muziek, moeilijke passages voor solisten en, voor deze productie in het specifiek, van een adembenemend spektakel.
De ouverture is nog geen vijf minuten bezig of de sfeer in de zaal is al uitgelaten. Carnavaleske figuren, steltenlopers en acrobaten komen via de ingangen de zaal binnengestormd. Een massa confetti valt naar beneden vanuit het plafond. Zoiets zou je normaal verwachten op het einde van een voorstelling, maar het verrassingseffect is bij deze eens zo groot. Het publiek reageert alvast enthousiast en de toon is gezet voor een wervelende regie. Het Rotterdams Philharmonisch Orkest, dat we gerust bij de toporkesten van het moment mogen rekenen, en dat voor de gelegenheid onder leiding staat van Sir Mark Elder, beleeft een gouden tijd. Deze muziek is een feest! De solisten zijn van een groot kaliber. John Osborn is een fantastische Cellini en Mariagela Sicilia is een absoluut fenomenale Teresa. Scott Conner valt op als Bernardino, en was misschien wel mijn favoriet van de avond. Alle lof voor Marcel Beekman die de rol van Cabaretier met verve uitvoert! Ook de andere solisten zijn van een hoog niveau!
Terry Gilliam zorgt in deze productie voor een ietwat bevreemdende kijk op het verhaal van Benvenuto Cellini. Zoals Pierre Audi het op de receptie na de première zegt: er is bijna niets onmogelijker dan het in scène zetten van deze opera. Daar is de povere verhaallijn natuurlijk de boosdoener van. Gilliam ensceneert deze voorstelling in een uitermate carnavaleske sfeer. Zelfs de paus moet er aan geloven.
Ik besluit uit deze voorstelling dat ik iets uniek gezien heb, een voorstelling die hoge toppen scheert, met een choreografie om duimen en vingers van af te likken. Dat deze productie ondertussen zelfs op DVD verschenen is, verbaast me dan ook niet!
Terry Gilliam die na La damnation de Faust in Antwerpen zich op een ander werk van Berlioz gesmeten heeft, creëert iets waar mensen blij van worden, iets waar mensen in een andere wereld terechtkomen. En dat kan ik alleen maar goed vinden!
Reacties
Een reactie posten