Anne-Sophie Mutter speelt Vivaldi - vrijdag 1 april 2016 - Palau de la Música Catalana (Barcelona, Spanje)

De levende legende Anne-Sophie Mutter, die op zeer jonge leeftijd begon op te treden naast de grootste dirigenten van de wereld, trad op in het Palau de la música in Barcelona. Dat Mutter een ster is aan de hemel van het klassieke muziekfirmament is een understatement. Ze werd destijds door von Karajan gelanceerd. Het palmares dat deze vrouw kan voorleggen is door niemand evenaard. Ik was dan ook zeer benieuwd om haar eens aan het werk te horen, live, na jaren geluisterd te hebben naar haar opnames op cd.

(c) Anne-Sophie Mutter

Anne-Sophie Mutter heeft voor de gelegenheid een ensemble samengesteld van jonge vioolstudenten met wie ze rondtoert in Europa met een programma dat ze samen met de jonge musici zorgvuldig voorbereid heeft. De jongeren zijn maar al te blij om te mogen optreden met de absolute wereldster die Mutter is en zullen waarschijnlijk wel fier zijn op de naam van hun orkestje: "The Mutter virtuosi". 

Het programma wordt geopend met hedendaags werk van André Previn, de ex-man van Mutter. Dat dit een grote vergissing is, is duidelijk na twee minuten. Ik ben zelden teleurgesteld over wat ik op een podium zie gebeuren, omdat ik de concerten die ik doe naderhand zorgvuldig uitkies, maar wat ik hier te horen kreeg tart alle verbeelding. Een slecht aaneenhangende compositie, weinig inspiratie, en kortweg lelijke hedendaagse muziek. Ik heb zeker niets tegen hedendaags, integendeel, maar Mutter zou beter moeten weten en moet stoppen met het plezieren van haar ex-man. Haar Stradivarius verdient beter dan dat. Kortom, een valse start, waarbij de kwaliteit van wat volgt des te meer opvalt!

Bach is de tweede componist van dienst. Mutter, speelt zonder schoudersteun-zo zijn er weinig- en komt op in een prachtig fuchsia kleed, waarschijnlijk van haar favoriet John Galliano, die ze steeds mouwloze ontwerpen laat maken. Ze speelt het concerto in re mineur voor twee violen samen met een van de studenten uit het ensemble, en daar horen we eindelijk waartoe deze violiste in staat is. Een enorm geluid, een warme klank, en vooral een tomeloze precisie worden de zaal in gekatapulteerd. Het samenspel met de tweede violiste is van superieure kwaliteit.

Na de pauze komt de plat de résistance van de avond, de Vier Seizoenen van Vivaldi. Wie deze muziek niet kent kan maar beter naar Mars vertrekken, en toch kiest Mutter voor deze compositie. Het is aan haar om te bewijzen dat zij nog het verschil kan maken, want dit is compleet platgespeelde muziek. Maar, de hemelpoorten gaan open op het moment dat de eerste maten worden ingezet. Het is duidelijk: niemand doet Mutter na. Maar dan ook echt niemand. Dit is één van de allermooiste dingen die ik ooit gehoord heb.

Een heel geslaagde avond in een buitengewone concertzaal. A once in a lifetime experience!