Simon Boccanegra - zondag 5 februari 2017 - Opera Vlaanderen (Antwerpen)

Simon Boccanegra is een opera die ik tot nu toe alleen kende van de titel. Het is een late opera van Verdi, en het is een titel die we eigenlijk niet zo heel vaak op de opera-affiches terugvinden. Dat vind ik, nu ik het werk eens integraal gehoord heb, een jammere zaak, want het is een meesterwerk. Het politiek geïnspireerde stuk werd in Antwerpen in scène gezet door David Hermann, die we kennen van Die Zauberflöte. 

(c) Annemie Augustijns

De opera begint met een proloog, die de personages situeert in tijd en ruimte. David Hermann kiest ervoor om alle personages, op Boccanegra na, in de proloog historische kostuums te laten dragen. In de andere bedrijven keren ze terug naar het "hedendaagse". Hermann legt hierbij de link naar de politieke intriges van eeuwen geleden, die eigenlijk nog altijd razend actueel zijn.

Nicola Alaimo is een verbluffende Boccanegra. Zijn roldebuut zal niet ongemerkt voorbij gaan in de operapers. Gezim Myshketa zingt Paolo. Hij is eigenlijk mijn favoriet van de avond. Samen met Nicola Alaimo is hij de opvallendste stem in deze productie, al ben ik ook wel van van Liang Li die de rol van Fiesco voor zijn rekening neemt. Deze bas heeft een sonore en krachtige stem, die mooi de zaal in wordt geprojecteerd.

Myrtò Papatanasiu zingt de rol van Amelia, of Maria, hoe je het ook bekijkt, en overtuigt het publiek zeker en vast. Ook als actrice vind ik haar vertolking heel geslaagd.

Dit is een productie van Verdi die je, alleen al voor de sfeer en de decors, zou moeten gaan zien. Het functionele en mooi ogende decor is een pluspunt in deze productie.

Koor en orkest zijn in topvorm onder de leiding van Alexander Joel. Deze productie zou later wel eens in de prijzen kunnen vallen, daar ben ik zeker van.