Giselle is één van de grote bekende klassieke balletten, waarvan de muziek gecomponeerd werd door Adolphe Adam in de eerste helft van de negentiende eeuw. Ballet Vlaanderen koos ervoor om niet de originele versie van dit werk uit te voeren, maar om het te transponeren naar een hedendaagse context, naar het "nu". Choreograaf Akram Khan bedacht een hedendaagse Giselle, en liet zich voor de muziek en het geluidsdesign bijstaan door componist Vincenzo Lamagna. De wens van de choreograaf was om zoveel mogelijk van de originele muziek te betrekken in de nieuwe compositie, en dat is enorm goed geslaagd. We zijn getuige van een adembenemende voorstelling die nog lang zal blijven nazinderen.
Ik heb de voorstelling van Giselle in Antwerpen drie keer gezien. De eerste keer was met de generale repetitie. De cast van deze voorstelling verschilt van deze van de twee andere voorstellingen die ik zag. Deze laatste twee hadden wel dezelfde cast.
Het verhaal van Giselle is een verhaal over liefde en vergeving. Giselle wordt heen en weer geslingerd tussen Albrecht en Hilarion. Wanneer Giselle door de bazen van de fabriek waarin ze werkt (en samen met vele andere vrouwen uitgebuit wordt), om het leven wordt gebracht, komt ze in het dodenrijk terecht. Daarbij wordt ze niet in het minst beïnvloed door de Wili's, de geesten van haar collega's in de fabriek, die ook om het leven zijn gekomen. Ze proberen haar mee te sleuren in hun denkwereld, wat hen uiteindelijk ook lukt. Desondanks het feit dat Giselle nu bij de Wili's hoort, en dus eigenlijk gedoemd is om in het dodenrijk te blijven, slaagt ze erin om Albrecht te vergeven voor zijn misstappen, en kan deze laatste terugkeren naar het rijk der levenden.
Tijdens de generale repetitie werden de rollen van Giselle en Albrecht gedanst door Aki Saito en Wim Vanlessen. Deze twee principals nemen dit seizoen afscheid van Ballet Vlaanderen. De rol van Hilarion werd gedanst door Mikio Kato. Hij doet dit met bravoure, en een zeer expressieve bewegingstaal. Ik vind hem echt een geweldig danser en ben altijd blij hem aan het werk te zien!
De tweede cast die ik gezien heb is deze waarin Juliet Burnett de rol vertolkt van Giselle. Zij doet dit op een adembenemende manier. Giselle is een vrouw van vlees en bloed, met twijfels en verlangens. Burnett beeldt dit uit op een zeer geloofwaardige manier. Morgan Lugo is haar Albrecht, en wat voor één: ik ben écht fan van hem: wat een expressie. De rol van Myrtha wordt gedanst door een fantastische Shelby Williams, en we mogen uiteraard de onvergetelijke Maria Seletskaja niet vergeten die een waanzinnige Bathilde ten tonele brengt.
Dé danser van de avond is Philipe Lens. De Hilarion die hij incarneert is van een sublieme kwaliteit. De kracht, de expressie, maar ook de twijfel, de verliefdheid en de afkeer: alles zit vervat in deze éne danser. Zijn heel specifieke bewegingstaal geeft me keer op keer weer kippenvel, ook in deze productie. Philipe Lens IS Hilarion: een topprestatie die ik niet snel zal vergeten.
Een groot applaus ook voor de corps de ballet, waar voor mij steeds dezelfde dansers blijven opvallen: Lara Fransen, met haar ongelooflijke expressie, Brent Daneels: souplesse en kracht in één, Mikio Kato met zijn onwaarschijnlijk precieze techniek, en dit keer dus niet als Hilarion op het podium. En dan is er ook nog Viktor Banka wiens aanwezigheid het geheel steevast beter maakt. In het tweede deel van de avond dansen de vrouwen bijna uitsluitend "sur les pointes": ongelooflijk mooi!
Giselle is een productie die ik niet gauw zal vergeten. Tim Yip, die zorgt voor decor en kostuums laat de toeschouwer voelen wat een "muur" betekenen kan. Maar als er één ding is dat Ballet Vlaanderen kan, dan is het muren afbreken, want iedereen vindt wel iets van zichzelf terug in deze topproductie. En daar horen geen muren bij, zoveel is duidelijk.
 |
| (c) Filip Van Roe |
Het verhaal van Giselle is een verhaal over liefde en vergeving. Giselle wordt heen en weer geslingerd tussen Albrecht en Hilarion. Wanneer Giselle door de bazen van de fabriek waarin ze werkt (en samen met vele andere vrouwen uitgebuit wordt), om het leven wordt gebracht, komt ze in het dodenrijk terecht. Daarbij wordt ze niet in het minst beïnvloed door de Wili's, de geesten van haar collega's in de fabriek, die ook om het leven zijn gekomen. Ze proberen haar mee te sleuren in hun denkwereld, wat hen uiteindelijk ook lukt. Desondanks het feit dat Giselle nu bij de Wili's hoort, en dus eigenlijk gedoemd is om in het dodenrijk te blijven, slaagt ze erin om Albrecht te vergeven voor zijn misstappen, en kan deze laatste terugkeren naar het rijk der levenden.
Tijdens de generale repetitie werden de rollen van Giselle en Albrecht gedanst door Aki Saito en Wim Vanlessen. Deze twee principals nemen dit seizoen afscheid van Ballet Vlaanderen. De rol van Hilarion werd gedanst door Mikio Kato. Hij doet dit met bravoure, en een zeer expressieve bewegingstaal. Ik vind hem echt een geweldig danser en ben altijd blij hem aan het werk te zien!
De tweede cast die ik gezien heb is deze waarin Juliet Burnett de rol vertolkt van Giselle. Zij doet dit op een adembenemende manier. Giselle is een vrouw van vlees en bloed, met twijfels en verlangens. Burnett beeldt dit uit op een zeer geloofwaardige manier. Morgan Lugo is haar Albrecht, en wat voor één: ik ben écht fan van hem: wat een expressie. De rol van Myrtha wordt gedanst door een fantastische Shelby Williams, en we mogen uiteraard de onvergetelijke Maria Seletskaja niet vergeten die een waanzinnige Bathilde ten tonele brengt.
Dé danser van de avond is Philipe Lens. De Hilarion die hij incarneert is van een sublieme kwaliteit. De kracht, de expressie, maar ook de twijfel, de verliefdheid en de afkeer: alles zit vervat in deze éne danser. Zijn heel specifieke bewegingstaal geeft me keer op keer weer kippenvel, ook in deze productie. Philipe Lens IS Hilarion: een topprestatie die ik niet snel zal vergeten.
Een groot applaus ook voor de corps de ballet, waar voor mij steeds dezelfde dansers blijven opvallen: Lara Fransen, met haar ongelooflijke expressie, Brent Daneels: souplesse en kracht in één, Mikio Kato met zijn onwaarschijnlijk precieze techniek, en dit keer dus niet als Hilarion op het podium. En dan is er ook nog Viktor Banka wiens aanwezigheid het geheel steevast beter maakt. In het tweede deel van de avond dansen de vrouwen bijna uitsluitend "sur les pointes": ongelooflijk mooi!
Giselle is een productie die ik niet gauw zal vergeten. Tim Yip, die zorgt voor decor en kostuums laat de toeschouwer voelen wat een "muur" betekenen kan. Maar als er één ding is dat Ballet Vlaanderen kan, dan is het muren afbreken, want iedereen vindt wel iets van zichzelf terug in deze topproductie. En daar horen geen muren bij, zoveel is duidelijk.
Reacties
Een reactie posten