Toen ik vanmiddag het artikel las dat in De Standaard verscheen met betrekking tot het concert van Symfonieorkest Vlaanderen op donderdag 3 oktober, was ik wat verbaasd over wat de journalist schreef over haar ervaring met het Symfonieorkest Vlaanderen onder leiding van Kristiina Poska. Ikzelf was namelijk enkele dagen later aanwezig in De Singel (op 6 oktober) en stelde vast dat dit concert van een heel ander kaliber was. Zo zou de nieuwe chef-dirigent van het orkest, Kristiina Poska, volgens dat artikel de "lange lijnen net niet vrij genoeg laten zweven". Wat de journalist daarmee bedoelt is mij een raadsel. Dat ze daarbovenop het talent van Lorenzo Gatto en Pieter Wispelwey in vraag stelt, is helemaal een brug te ver.
De nieuwe chef-dirigent van het Symfonieorkest Vlaanderen heeft haar debuut als chef niet gemist! Haar palmares is groot, en het publiek mag zich heel tevreden stellen met het feit dat deze dame de samenwerking met het orkest is aangegaan! Wat een pure klasse is zij! Je merkt van bij de eerste noot dat orkest en dirigent op één lijn zitten, het ademt vertrouwen, en dat is uiteraard een voltreffer!
Het concert begint met het Intermezzo uit Sången op. 44 van Stenhammar. Deze componist die je terug meer en meer begint te horen op concertpodia overal, heeft erg zijn best gedaan om de Scandinavische sfeer om te zetten in muziek. En om die sfeer uit te beelden, heb je een goed orkest nodig en een goede dirigent. En dat alles heeft Symfonieorkest Vlaanderen natuurlijk in huis. Een orkest in topvorm, met een dirigente die de juiste accenten legt, zorgt voor een gepaste dynamiek, en eveneens genoeg vrijheid geeft aan de muzikanten: dat is topkwaliteit.
Daarna komen Pieter Wispelwey (cello) en Lorenzo Gatto (viool) het podium op voor het Dubbelconcerto van Brahms. Dit is een werk dat ik nog nooit eerder live hoorde, maar ik ben erg blij het te leren kennen met Lorenzo Gatto erbij. Hij blijft een van mijn favoriete muzikanten. De finesse die we van hem gewend zijn komt ook tot uiting in dit concerto. Dat hij een heel verschillend muzikant is dan Wispelwey, is duidelijk. Dat geeft vuurwerk! De uitgepuurde klank van Lorenzo Gatto in combinatie met de soms erg krachtige uithalen van Wispelwey, het heeft wel iets! Twee totaal verschillende muzikanten die zich voor zo een moeilijk dubbelconcerto vinden op het podium: is er nog iets mooier dan dat?
Na de pauze bewijst Kristiina Poska eens te meer wat voor een klasse zij incarneert. Brahms' tweede symfonie doet de hele zaal geboeid luisteren. Poska sluit geen compromissen: het is perfect, of het is het niet. En haar Brahms is er eentje om van te smullen. Ik kijk alvast uit naar de volgende concerten onder haar bâton. Wordt vervolgd, alstublieft?
 |
| (c) Wouter Maeckelberghe |
Het concert begint met het Intermezzo uit Sången op. 44 van Stenhammar. Deze componist die je terug meer en meer begint te horen op concertpodia overal, heeft erg zijn best gedaan om de Scandinavische sfeer om te zetten in muziek. En om die sfeer uit te beelden, heb je een goed orkest nodig en een goede dirigent. En dat alles heeft Symfonieorkest Vlaanderen natuurlijk in huis. Een orkest in topvorm, met een dirigente die de juiste accenten legt, zorgt voor een gepaste dynamiek, en eveneens genoeg vrijheid geeft aan de muzikanten: dat is topkwaliteit.
Daarna komen Pieter Wispelwey (cello) en Lorenzo Gatto (viool) het podium op voor het Dubbelconcerto van Brahms. Dit is een werk dat ik nog nooit eerder live hoorde, maar ik ben erg blij het te leren kennen met Lorenzo Gatto erbij. Hij blijft een van mijn favoriete muzikanten. De finesse die we van hem gewend zijn komt ook tot uiting in dit concerto. Dat hij een heel verschillend muzikant is dan Wispelwey, is duidelijk. Dat geeft vuurwerk! De uitgepuurde klank van Lorenzo Gatto in combinatie met de soms erg krachtige uithalen van Wispelwey, het heeft wel iets! Twee totaal verschillende muzikanten die zich voor zo een moeilijk dubbelconcerto vinden op het podium: is er nog iets mooier dan dat?
Na de pauze bewijst Kristiina Poska eens te meer wat voor een klasse zij incarneert. Brahms' tweede symfonie doet de hele zaal geboeid luisteren. Poska sluit geen compromissen: het is perfect, of het is het niet. En haar Brahms is er eentje om van te smullen. Ik kijk alvast uit naar de volgende concerten onder haar bâton. Wordt vervolgd, alstublieft?
Reacties
Een reactie posten