Het moet zo een dertig jaar geleden zijn dat Angela Gheorghiu voor het eerst in Brussel optrad. Dat ze ondertussen een waanzinnige carrière heeft uitgebouwd, is geen verrassing. Gheorghiu reist nog steeds de wereld rond, en blijft een graag geziene gast op de grootste podia. Ze is enig in haar soort, en behoort tot het uitstervend ras van de grote operadiva's uit de 20ste eeuw. Gheorghiu concerteert voor de gelegenheid met het Nationaal Orkest van België onder leiding van Frédéric Chaslin en ze heeft ook een tenor meegebracht, de Chileens-Amerikaanse Jonathan Tetelman, die met zijn allures van een filmster mening vrouwen- en mannenhart sneller doet slaan. Getuigen daarvan de vele storende mobiele telefoons die bovengehaald worden tijdens het concert....
 |
| (c) Angela Gheorghiu en Jonathan Tetelman |
Dat Angela Gheorghiu niet aan présence in te boeten heeft is een understatement. De diva weet hoe ze haar publiek op de vingers krijgt en ze zal er dan ook alles aan doen om de mensen een avondje muziek te gunnen, ver weg van alle kommer en kwel. In het eerste deel van het concert treedt ze aan in een opvallende gouden jurk, die ze later op de avond zal vervangen door een turkoois exemplaar. Niet alleen vestimentair is ze piekfijn in orde, maar ook haar stem blijft van de partij, desondanks de lange en vermoeiende carrière die ze ondertussen heeft opgebouwd.
Gheorghiu weet als geen ander finesse te brengen op het podium, en wanneer ze in haar nopjes is, kan gewoonweg alles en is ze op geen fout te betrappen. Ongelooflijke legato's maken van haar zang een bijna niet te evenaren schouwspel, en haar inlevingsvermogen, eigenzinnige timing en ongelooflijk warme klankkleur maken van het geheel een ongelooflijke streling voor het oor. Gheorghiu brengt enkele van haar "klassiekers", maar heeft ook een tenor meegebracht voor enkele duetten: Jonathan Tetelman, die vanaf seconde één de lieveling is van het publiek. Dat deze man een klok van een stem heeft is duidelijk. Hij slaagt erin zijn tenor te katapulteren tot vanachter in de zaal met de precisie van een klok. Echter merken we dat de iets gevoeligere aria's (La fleur que tu m'avais jetée, bijvoorbeeld) minder zijn ding zijn. Veel heeft te maken met ervaring en expertise, en die zal vast en zeker komen.
Gheorghiu kan het nog, ze bewijst het eens te meer, en eigenlijk zou iedereen haar minstens één keer in zijn/haar/hun leven aan het werk moeten zien. Al was het maar om even te ontsnappen uit de dagelijkse sleur en bekommernissen waar we allemaal last van hebben... Het is pas bij de encores dat je beseft dat het "bijna gedaan" is, en dat je hoopt dat Angela héél snel nog eens in Brussel passeert! Ze is en blijft, wat opera betreft, mijn absolute "number one"!
Reacties
Een reactie posten