Ballet Vlaanderen herneemt de door het publiek bejubelde productie van Half Life, een choreografie van de hand van Sharon Eyal. Dat is een feest!
 |
| (c) Filip Van Roe |
De eerste beats van de hypnotiserende (en luide!) elektronische muziek van Ori Lichtik doen ons de muziek letterlijk voelen, en je wordt per direct meegezogen in het universum van Sharon Eyal. Philipe Lens springt in het oog met zijn ondertussen vermaarde solo, en ook dat is een feest. Hij draagt van in het begin deze voorstelling. Bij dit soort van choreografieën is een precieze samenwerking tussen de dansers nodig, de minste fout zie je direct, maar gelukkig kunnen we rekenen op de expertise van de dansers van Ballet Vlaanderen die zich perfect kwijten van hun taak!
Voor de pauze komt het New ballet mécanique aan de beurt. Dit is een creatie van Richard Siegal, die in het niets valt bij de allesoverheersende Half Life na de pauze. Het idee van Siegal is goed: men gebruikt alleen de geluiden die voortkomen uit wat op de scène gebeurt: een soort vallende springballen, dozen die verschoven worden of olievaten die een krassend geluid maken, maar dat idee alleen is niet genoeg om de aandacht van het publiek te behouden. De choreografie is te langdradig en zou meer effect hebben in een kortere versie.
Dit was weer een interessante balletavond waarin vooral Half Life tot zijn recht kwam.
Reacties
Een reactie posten