Yves goes classic

Voor mijn tweede concert dat ik mocht meemaken in Manchester, eveneens in de Bridgewater Hall, was ik enorm blij te kunnen luisteren naar een fantastisch programma voorgesteld door de BBC Philharmonic. Dit toporkest speelde voor een enthousiast publiek in eigen land. Leuk om te horen! Voor de gelegenheid werd de begenadigde altviolist Lawrence Power uitgenodigd, voor een uitvoering van het altvioolconcerto van Cassandra Miller: I cannot love without trembling. Na de pauze horen we een suite van uittreksels uit het ballet Romeo and Juliet van Sergey Prokofiev. Het geheel staat onder leiding van de topdirigent Ludovic Morlot.  (c) Askonas Holt Als opener van de avond kiest Ludovic Morlot voor de Lulu Suite (Rondo) van Alban Berg. De Nazi's verboden op een zeker moment de opera Lulu, waardoor Berg zich genoodzaakt zag een suite te componeren die een deel van de muziek toch nog zou redden. Maar het heeft niet mogen baten, zes maanden na de première in maart 1935 werd het werk verbannen...

Bij een bezoek aan Manchester hoort uiteraard een bezoek aan de Bridgewater Hall en het orkest dat er zijn huishaven heeft, het Hallé Orchestra. Op het programma staat  een herwerking van een hedendaagse compositie van Unsuk Chin, getiteld Le Chant des Enfants des Etoiles. Daarnast staat het wereldberoemde The Planets van Holst op het programma, met als afsluiter een compositie van Colin Matthews, die een extra deel aan The Planets heeft gebreid, onder de titel van de planeet Pluto. (c) The Hallé Orchestra Het Hallé Orchestra is zeer bekend in het Verenigd Koninkrijk en ver daarbuiten, gezien hun lange staat van dienst, en hun bijzonder uitgebreid repertoire. Onder leiding van Kahchun Wong horen we vanavond niet alleen het Hallé Orchestra maar ook het Hallé Choir en het Hallé Youth Choir. Het imposante orgel van de Bridgewater Hall wordt eveneens gebruikt en dat is natuurlijk de kers op de taart! De compositie van Unsuk Chin (1961), Le Chant des Enfants des Etoiles is ambitieus, pr...

Een zuiders getint programma, dat is wat Het Nationale Ballet in Amsterdam ons deze dagen voorschotelt. We krijgen een drieluik te zien van drie uitgesproken verschillende choreografen. Het opent met Paquita in een bewerking van Rachel Beaujean. Daarna volgt de bejubelde Carmen van Ted Brandsen. Tot slot staan de 5 Tango’s op het programma van de onlangs overleden Hans van Manen. Een voorstelling om van te genieten, van begin tot einde. (c) Hans Gerritsen Voor de eerste choreografie van deze triple bill werd Rachel Beaujean uitgenodigd. Zij dook dieper in de oorspronkelijke versie van Paquita uit 1846 en liet zich vooral inspireren door een toevoeging van de oorspronkelijke choreograaf Marius Petipa. Dit zogenoemde huwelijksdivertissement bevat alle essentiële elementen van het klassieke ballet en vormt daarmee een heerlijke uitdaging voor de dansers van Het Nationale Ballet. We wanen ons in het Spaanse Alhambra, een plek van elegantie en verfijning. Diezelfde verfijning zien we te...

Wanneer de broers Jussen samen concerteren, is het altijd feest. Dat hebben ze in het verleden al ontelbare keren bewezen en ook voor hun concert in De Singel halen ze het beste in zichzelf naar boven. Arthur en Lucas Jussen stelden een prachtig vierhandig programma samen en spelen afwisselend vierhandig op één piano en op twee piano’s. Wat een unieke gelegenheid om deze twee broers nog eens van dichtbij aan het werk te zien! (c) Jesaja Hizkia Met de Sonate voor piano vierhandig in D, KV 381 van Mozart openen de broers het uitverkochte concert in Antwerpen. Zowel Mozarts werken voor piano vierhandig als die voor twee piano’s zijn exemplarisch voor zijn concertante stijl. De sonate die vanavond klinkt, is een jeugdwerk van de componist. Het zou Einstein geweest zijn die opmerkte dat deze sonate eigenlijk een Italiaanse symfonie is, herleid tot piano. En zo horen we een sprankelende uitvoering door de broers Jussen, die met een prachtig unisono de concertavond inluiden. Niet alleen het ...

Het was feest in Bozar: de vernieuwde, gerestaureerde Zaal M werd ingehuldigd met een recital van Nikola Meeuwsen. Een bijzondere avond, want voor het eerst kon het publiek zelf ervaren of de akoestiek van de zaal beantwoordde aan de hoge standaarden van Bozar. Gelukkig bleek dat zonder enige twijfel het geval. Niet alleen werd de zaal in haar oude glorie hersteld, er werd ook merkbaar meer lucht en ruimte gecreëerd, wat resulteert in een warme, heldere en bijzonder aangename akoestiek. Met haar capaciteit van zo’n vijfhonderd zitplaatsen vormt Zaal M een waardevolle aanvulling op het rijke concertaanbod in het centrum van Brussel. Een voltreffer, zoveel is duidelijk. (c) Melle Meivogel Dat deze avond zo overtuigend was, had uiteraard ook alles te maken met de pianist die het openingsrecital verzorgde. Nikola Meeuwsen speelde voor een uitverkochte zaal en het was een blij weerzien met het Brusselse publiek na de Koningin Elisabethwedstrijd. Zoals we van hem gewend zijn, koos Meeuwsen n...