Deze week ging de extra feestelijke editie van de Koningin Elisabethwedstrijd van start. De wedstrijd viert dit jaar niet één, maar twee bijzondere jubilea: voor de 75ste keer brengt ze jong toptalent samen op het hoogste muzikale niveau, en tegelijk herdenken we de 150ste verjaardag van de geboorte van Koningin Elisabeth, de melomane bezielster en oprichtster van wat ondertussen is uitgegroeid tot de meest prestigieuze klassieke muziekwedstrijd ter wereld. Ik trok naar Flagey om enkele sessies van de eerste ronde bij te wonen en stelde opnieuw vast hoe duizelingwekkend hoog het niveau van de cellowedstrijd ligt. Wat een feest voor iedere muziekliefhebber!
 |
| (c) Thomas Léonard |
In de eerste ronde brengen alle kandidaten een sonate van Luigi Boccherini met cellobegeleiding, aangevuld met een werk met pianobegeleiding, gekozen uit Meditation van Roslavets, de Ballade op. 3 van Josef Suk of de 3 pièces van Nadia Boulanger. Daarnaast vertolken ze ook nog het solowerk Lullaby van Kaija Saariaho. Het programma vraagt het uiterste van de kandidaten, niet alleen technisch, maar ook muzikaal en stilistisch. De drie werken overspannen immers een enorme periode binnen de geschiedenis van de cellomuziek, van de klassieke stijl met duidelijke barokinvloeden tot de hedendaagse, vaak ongrijpbare klankwereld van Saariaho.
Het is onmogelijk om alle kandidaten die ik hoorde uitgebreid te bespreken, dus beperk ik me tot enkele persoonlijke hoogtepunten uit deze eerste ronde, zonder daarmee afbreuk te willen doen aan de prestaties van de andere deelnemers. Mijn bewondering voor alle artiesten op dit podium is daarvoor eenvoudigweg te groot.
Op dinsdag hoorde ik Jakob Solle, die Lullaby inzette met een dromerige, mysterieuze en speelse articulatie. De titel van het werk contrasteert scherp met de soms beklemmende en haast spookachtige klanken die Saariaho oproept, en precies daarin schuilt de fascinatie van deze compositie. Solle bracht daarnaast een bijzonder zuivere en heldere Boccherini, waarmee hij me echt wist te overtuigen.
Diezelfde avond betrad ook Michael Song het podium. Met een grote vanzelfsprekendheid en een indrukwekkende rust schonk hij het publiek waarvoor het gekomen was: een moment van pure muzikale betovering.
Woensdag volgde ik online de waanzinnige prestatie van Clara Dietlin, die zonder twijfel tot mijn persoonlijke favorieten behoort. Jammer genoeg raakte ik niet tijdig in Flagey om haar live aan het werk te horen. ’s Avonds zat ik wel in de zaal en werd ik diep geraakt door Constantin Heise. Wat een prachtige vibrato, wat een fijngevoelig maar tegelijk krachtig cellospel. Zijn Lullaby klonk opmerkelijk transparant! Alleen daarvoor al loont het de moeite om zijn optreden te herbeluisteren.
Donderdag genoot ik online van João Pedro Gonçalves, die een ronduit indrukwekkende prestatie neerzette. Zijn Lullaby was prachtig opgebouwd, zijn Boccherini straalde elegantie uit en zijn Boulanger was simpelweg verbluffend. Het blijft telkens opnieuw een plezier om hem te horen spelen, zelfs binnen de zenuwslopende context van deze competitie. Later die avond was ik in de zaal getuige van Kiryl Fasla-Prolat, die me volledig meesleepte met een intense Suk en een bijzonder indringende Lullaby.
Vrijdag bracht opnieuw een reeks memorabele optredens. Leland Ko charmeerde met een speelse Boccherini en een bijna esoterische Lullaby, terwijl Jonathan Gerstner van Suk werkelijk een ballade maakte in de meest verhalende betekenis van het woord. Zijn cello zong, fluisterde en klaagde. Zijn hypnotiserende Lullaby intrigeerde me enorm, en de rijke kleurschakeringen in zijn Boccherini waren ronduit verrukkelijk. Daar kwam nog Krzysztof Michalski bij, die een recital van een haast ondraaglijke intensiteit neerzette. De verstilling in zijn Lullaby stond in fel contrast met een bijna buitenaardse Boulanger. Wat een cellist. Hetzelfde kan gezegd worden van Michael Wehrmeyer, die de zaal imponeerde met een ongelooflijk intrigerende interpretatie van Lullaby.
Tijdens de laatste dag van de eerste ronde katapulteerde de 20-jarige Arne Jesper Zeller zich in nauwelijks dertig minuten tot absolute publieksfavoriet. Zijn Boccherini was bijzonder intrigerend en sterk contrastrijk opgebouwd. Zijn uitvoering van Boulanger behoorde voor mij zonder twijfel tot de allerbeste die ik deze week hoorde, terwijl zijn Lullaby ronduit ijzingwekkend was. Tijdens de avondsessie waren we getuige van een prachtig recital van Andrew IIhoon Byun. Van hem wil ik meer horen in de volgende rondes!
Op het moment van schrijven is de selectie voor de halve finale nog niet bekend. Ik hoop vurig dat mijn gevoel me niet bedriegt en dat bovenstaande artiesten mogen doorstoten naar de volgende ronde. Fingers crossed!
Reacties
Een reactie posten