Parsifal - zondag 31 maart 2013 - Vlaamse Opera Antwerpen

Na jarenlang de traditie te hebben doorbroken pakt de Vlaamse Opera terug uit met Parsifal, tijdens de Paastijd. De misschien wel meest bekende operacomponist, Richard Wagner, geloofd en geëerd door een resem aan operafetisjisten, mag nog eens stralen op het podium met zijn laatste werk, Parsifal.

(c) Vlaamse Opera / Annemie Augustijns

 

Parsifal op de scène zetten is een gewaagde zaak want Wagnerlovers en -critici zitten klaar om alles tot in de puntjes af te breken. Zo ook bij deze productie. De zogezegde kenners braken ook deze productie af: de mise-en-scène is té hedendaags, en de zang middelmatig. Eerlijk gezegd word ik haast ziek bij het horen van al dat. Déze Parsifal was namelijk voor mij een openbaring op alle gebied. Deze opera verandert mensenlevens en confronteert ons vooral met onszelf. Van in het begin zit ik op mijn stoel gekluisterd. Het orkest is in topvorm. En daar zit dirigent Eliahu Inbal uiteraard voor veel tussen. Deze rot in het vak, die een indrukwekkend palmares op zijn naam kan noteren, gidst ons door het domein van de Graal met een soort gemoedelijkheid, een soort rust, een soort sacraal respect dat aanstekelijk werkt. Het creëert een zekere trance bij het publiek, en de meer dan vier uur durende opera wordt plots een wijdingsritueel waar je niet meer uitwilt.



(c) Vlaamse Opera / Annemie Augustijns

De ster van de avond is ongetwijfeld Gurnemanz, gezongen door Georg Zeppenfeld. Deze Duitse Bas heeft zich al wel vaker bewezen, maar bij deze rol overtreft hij zichzelf. Een inlevingsvermogen om u te zeggen, een klok van een stem. Deze man schotelt ons een bordje wereldklasse voor, net zoals de Amerikaanse Susan Maclean, een steengoede dramatische mezzosopraan die thuis is in het Wagnergenre. Zo zong ze eerder Venus. Fricka en Waltraute. Wat Kundry betreft is ze niet aan haar proefstuk toe: ze vertolkte de rol eerder op de Bayreuther Festspiele in 2010. Werner van Mechelen debuteert op een meer dan verdienstelijke manier als Amfortas, hij lost alle verwachtigen in! Zoran Todorovich, die we al meermaals in Antwerpen op de scène zagen is een goede Parsifal. Hij geeft zijn eigen accenten aan het personage, en ik kan mij volledig vinden in zijn interpretatie.Ook Klingsor en Titurel (respectievelijk Robert Bork en Jaco Huijpen) leveren prachtwerk af.

Groot applaus ook voor het koor. Wat een prestatie! Leuk is om vast te stellen dat het koor van de Vlaamse Opera vooruitgang blijft boeken. Goede keuzes worden gemaakt, en dat is alleen maar positief.

Over de regie valt veel te zeggen, zoals altijd. Tatjana Gürbaca presenteert ons een Parsifal in een hermetisch wit decor. Knorrende mensen achter mij vonden het een 'ijskast'. Misschien nog niet zo een slecht idee. Bloed vloeit met liters, misschien iets te veel naar een mens zijn goesting, maar het eindoordeel over de regie is voor mij: geslaagd cum laude.

Vier maten voor het einde van de misschien wel meest magistrale operamaten uit de geschiedenis klapt een deur open en vertrekken twee mensen richting vestiaire. Gebroken is de spanning, weg is het moment van stilte na het uitsterven van de laatste noot, maar misschien is dat net mooi, de commotie die Wagner keer op keer veroorzaakt...