Roméo et Juliette (concertant) - zondag 17 maart 2013 - Bozar Brussel (productie van De Munt/La Monnaie
Iedereen kent "Faust" van Gounod. Maar niet iedereen weet dat hij zich ook heeft gewaagd aan een grand opéra op basis van het meesterwerk van William Shakespeare: Roméo et Juliette. Deze tragedie, die niemand onberoerd laat en misschien wel het bekendste liefdesverhaal uit de hele geschiedenis is, werd in het Frans "vertaald" door Jules Barbier en Michel Carré. Wat hierbij opvalt is de grote trouw aan de oorspronkelijke tekst en de hoge kwaliteit van de vertaling. Dat is niet altijd zo vanzelfsprekend. Shakespeare vertaal je niet zomaar... en zijn woorden op muziek zetten op zo een manier getuigt van een groot genie.
Van bij de de eerste noot is het duidelijk: dit is grand opéra. Gounod weet als geen ander hoe je die inzet: een grootste ouverture gevolgd door een proloog waarin alle solisten samen de voorgeschiedenis van het verhaal "vertellen". Alle solisten verdwijnen, en we worden in het verhaal gesmeten. Direct is duidelijk dat we te maken hebben met een topcast. Het wordt een avondje genieten van begin tot einde.
Het koor voor deze avond is samengesteld uit het koor van De Munt, het Vlaams Radiokoor en het Vocaal Ensemble Reflection. Veel volk op de scène dus. Het maakt het geheel alleen maar grootser en belangrijker. Roméo et Juliette wordt dan ook niet elke dag opgevoerd.
De solisten zijn, zoals gezegd, van een topkwaliteit. Nino Machaidze is een voortreffelijke Juliette. Wat wel storend is, is haar schabouwelijke uitspraak van het Frans. Bij momenten is ze gewoonweg onverstaanbaar. En soms vind ik haar wat schel, maar dat is iets persoonlijk. Het neemt niet weg dat het een schitterende zangeres is, die weet waarmee ze bezig is. Haar Roméo (John Osborn) is er eentje om in te kaderen en mee naar huis te nemen. Ik kan me zelfs niet van de indruk ontdoen dat Gounod de mooiste aria's voor Roméo heeft weggelegd. Bij het applaus is dan ook snel duidelijk wie de ster van de avond is.Wie mijn hart veroverd heeft is de voedster van Juliette: Gertrude (Carole Wilson). Met zoveel inlevingsvermogen lijkt ze gewoon écht de min van Juliette. We kennen Wilson van haar adembenemende vertolking van Annina in La Traviata, enkele weken geleden in De Munt.
Stéphano wordt vertolkt door onze Belgische Angélique Noldus... prachtig gedaan! Evenals Lionel Lhote, chouchou van het publiek. Hij haalt het onderste uit de kan als Mercutio. Het blijft een plezier om hem bezig te zien en te horen. Ik vermeld ook Jérôme Varnier, die de rol van Frère Laurent op zich neemt. Adembenemend zanger, groots, letterlijk en figuurlijk, met een enorm inlevingsvermogen. De scène waarin hij vaststelt dat zijn brief niet bij Roméo is aangekomen, in duet met Frère Jean (Pascal Macou) is zo kort en breekbaar, dat het bijna futiel lijkt, maar zo cruciaal voor het einde van het verhaal, en voor het lot van de geliefden uit de titel van dit werk.
Koor en orkest zijn in vorm. Evelino Pidò is een man die op zijn strepen staat, en die duidelijk het onderste uit de kan haalt. Het kan ook niet anders, voor zo een groots en langdurend werk. 3 uur muziek is niet niets, en zeker niet met zoveel muzikanten voor je neus.
De Munt did it again. Viva Roméo et Juliette...
 |
| (c) Harry Gruyaert / Magnum Photos voor De Munt / La Monnaie |
Het koor voor deze avond is samengesteld uit het koor van De Munt, het Vlaams Radiokoor en het Vocaal Ensemble Reflection. Veel volk op de scène dus. Het maakt het geheel alleen maar grootser en belangrijker. Roméo et Juliette wordt dan ook niet elke dag opgevoerd.
De solisten zijn, zoals gezegd, van een topkwaliteit. Nino Machaidze is een voortreffelijke Juliette. Wat wel storend is, is haar schabouwelijke uitspraak van het Frans. Bij momenten is ze gewoonweg onverstaanbaar. En soms vind ik haar wat schel, maar dat is iets persoonlijk. Het neemt niet weg dat het een schitterende zangeres is, die weet waarmee ze bezig is. Haar Roméo (John Osborn) is er eentje om in te kaderen en mee naar huis te nemen. Ik kan me zelfs niet van de indruk ontdoen dat Gounod de mooiste aria's voor Roméo heeft weggelegd. Bij het applaus is dan ook snel duidelijk wie de ster van de avond is.Wie mijn hart veroverd heeft is de voedster van Juliette: Gertrude (Carole Wilson). Met zoveel inlevingsvermogen lijkt ze gewoon écht de min van Juliette. We kennen Wilson van haar adembenemende vertolking van Annina in La Traviata, enkele weken geleden in De Munt.
Stéphano wordt vertolkt door onze Belgische Angélique Noldus... prachtig gedaan! Evenals Lionel Lhote, chouchou van het publiek. Hij haalt het onderste uit de kan als Mercutio. Het blijft een plezier om hem bezig te zien en te horen. Ik vermeld ook Jérôme Varnier, die de rol van Frère Laurent op zich neemt. Adembenemend zanger, groots, letterlijk en figuurlijk, met een enorm inlevingsvermogen. De scène waarin hij vaststelt dat zijn brief niet bij Roméo is aangekomen, in duet met Frère Jean (Pascal Macou) is zo kort en breekbaar, dat het bijna futiel lijkt, maar zo cruciaal voor het einde van het verhaal, en voor het lot van de geliefden uit de titel van dit werk.
Koor en orkest zijn in vorm. Evelino Pidò is een man die op zijn strepen staat, en die duidelijk het onderste uit de kan haalt. Het kan ook niet anders, voor zo een groots en langdurend werk. 3 uur muziek is niet niets, en zeker niet met zoveel muzikanten voor je neus.
De Munt did it again. Viva Roméo et Juliette...
Reacties
Een reactie posten