Net op het moment dat ik dacht een balans op te maken van afgelopen concertseizoen, komt Véronique Gens op de proppen met een prachtig recital. Ik kan mijn rangschikking dus weeral aanpassen. Deze topzangeres voerde ons mee door een Franstalig recital met als titel "L'invitation au voyage", het beroemde gedicht van Baudelaire.
Véronique Gens heeft voor meer dan tien jaar geen recital meer gegeven in de Brusselse Munt. Hoog tijd dus om haar nog eens uit te nodigen. Deze zangeres, die ondertussen de wereld veroverd heeft, kiest voor een volledig Franstalig programma, wat haar bijzonder goed ligt. Componisten van de avond zijn Fauré, Duparc, Debussy, Chausson en Hahn.
Fauré heeft de eer om als eerste aan bod te komen. Hij zette verschillende grote teksten op muziek, waaronder "Le papillon et la fleur" van Victor Hugo, maar ook "Lydia" van Leconte de Lisle of "Mandoline" van Verlaine.
Dan komt Duparc met het wereldberoemde "L'invitation au voyage" van Baudelaire. Gens toont zich aan haar gevoeligste kant en verwent het publiek met haar prachtige stem. Officieel is Véronique Gens sopraan, maar ze kiest voor alle liederen de lage versie, laat ons zeggen de mezzoversie. De warmte van de mezzo in combinatie met de vlotheid waarmee ze haar hoge noten neemt is dan ook op zijn minst interessant te noemen, ook in wat volgt na de pauze. Dan zijn Chausson en Hahn aan de beurt. Bij "Le temps des Lilas" (geschreven door Bouchor, en op muziek gezet door Chausson) zorgt Gens voor een gegarandeerd kippenvelmoment.
Afsluiten doet Gens met Hahn, en dat is voor mij persoonlijk het mooiste moment van de avond. Onder andere "A Chloris" ontroert mij enorm. Véronique Gens sluit af met drie bisnummers: "Le rossignol des Lilas", een van de mooiste liedereen ooit geschreven (Hahn), "Les roses d'Ispahan" van Fauré, en dan een lied van mijn lievelingscomponist Poulenc, "Les chemins de l'amour". Jammer dat Gens de laagte ingaat op het einde van het stuk, en niet de hoge noot neemt, zoals die in de partituur staat. Maar dat vergeef ik haar met de glimlach.
Deze integere, bescheiden en zelfs beetje verlegen zangeres komt hopelijk snel weer terug naar de Munt. Deze topkwaliteit moeten we koesteren! En die kwaliteit zit hem ook in de pianobegeleiding Susan Manoff is een superpianiste die elke nuance legt die nodig is, zonder te overdrijven. Een geoliede machine samen met Véronique gens. Dat smaakt naar meer!
 |
| (c) Véronique Gens |
Véronique Gens heeft voor meer dan tien jaar geen recital meer gegeven in de Brusselse Munt. Hoog tijd dus om haar nog eens uit te nodigen. Deze zangeres, die ondertussen de wereld veroverd heeft, kiest voor een volledig Franstalig programma, wat haar bijzonder goed ligt. Componisten van de avond zijn Fauré, Duparc, Debussy, Chausson en Hahn.
Fauré heeft de eer om als eerste aan bod te komen. Hij zette verschillende grote teksten op muziek, waaronder "Le papillon et la fleur" van Victor Hugo, maar ook "Lydia" van Leconte de Lisle of "Mandoline" van Verlaine.
Dan komt Duparc met het wereldberoemde "L'invitation au voyage" van Baudelaire. Gens toont zich aan haar gevoeligste kant en verwent het publiek met haar prachtige stem. Officieel is Véronique Gens sopraan, maar ze kiest voor alle liederen de lage versie, laat ons zeggen de mezzoversie. De warmte van de mezzo in combinatie met de vlotheid waarmee ze haar hoge noten neemt is dan ook op zijn minst interessant te noemen, ook in wat volgt na de pauze. Dan zijn Chausson en Hahn aan de beurt. Bij "Le temps des Lilas" (geschreven door Bouchor, en op muziek gezet door Chausson) zorgt Gens voor een gegarandeerd kippenvelmoment.
Afsluiten doet Gens met Hahn, en dat is voor mij persoonlijk het mooiste moment van de avond. Onder andere "A Chloris" ontroert mij enorm. Véronique Gens sluit af met drie bisnummers: "Le rossignol des Lilas", een van de mooiste liedereen ooit geschreven (Hahn), "Les roses d'Ispahan" van Fauré, en dan een lied van mijn lievelingscomponist Poulenc, "Les chemins de l'amour". Jammer dat Gens de laagte ingaat op het einde van het stuk, en niet de hoge noot neemt, zoals die in de partituur staat. Maar dat vergeef ik haar met de glimlach.
Deze integere, bescheiden en zelfs beetje verlegen zangeres komt hopelijk snel weer terug naar de Munt. Deze topkwaliteit moeten we koesteren! En die kwaliteit zit hem ook in de pianobegeleiding Susan Manoff is een superpianiste die elke nuance legt die nodig is, zonder te overdrijven. Een geoliede machine samen met Véronique gens. Dat smaakt naar meer!
Reacties
Een reactie posten