De Canto Ostinato, gecomponeerd tussen 1976 en 1979 door Simeon ten Holt. De gemiddelde Nederlander die op de hoogte is van klassieke muziek gaat ja knikken bij het horen van deze titel. De gemiddelde Belg niet. Reden te meer om naar het Concertgebouw in Amsterdam te trekken, voor een opvoering van de Canto Ostinato met vier piano's én het Maarschalkerweerdorgel van het Concertgebouw. Dat orgel wordt bespeeld door Aart Bergwerff, de piano's door Marcel Bergmann, Elizabeth Bergmann, Jeroen van Veen en Sandra van Veen.
Simeon ten Holt wordt vaak ten onrechte bestempeld als een voorvechter van de minimalistische muziek. Hij wilde zelf niet tot deze categorie behoren. Daarom misschien, dat hij zeer weinig voorkomt in antologieën van de klassieke muziek. Deze Nederlandse componist heeft nochtans heel wat op zijn palmares staan en wint aan succes in Nederland en een groeiend aantal landen.
Simeon ten Holt wordt vaak ten onrechte bestempeld als een voorvechter van de minimalistische muziek. Hij wilde zelf niet tot deze categorie behoren. Daarom misschien, dat hij zeer weinig voorkomt in antologieën van de klassieke muziek. Deze Nederlandse componist heeft nochtans heel wat op zijn palmares staan en wint aan succes in Nederland en een groeiend aantal landen.
 |
Het opzet van het stuk is als volgt: ten Holt componeerde het als een soort voortkabbelende melodie en harmonie. Het belangrijkste element daarin is "de herhaling, en de eigen inbreng van de uitvoerders. De compositie bestaat uit een ketting van kleine muziekstukjes. De uitvoerders mogen zelf bepalen welke schakels van de ketting gespeeld gaan worden, en hoe vaak." (Bron: programmaboekje concert 10 juli 2014 Concertgebouw) Het komt er dus op neer dat je bepaalde themaatjes vaak hoort terugkomen. In deze bezetting (vier piano's en orgel) werd het Canto Ostinato nog niet opgevoerd. Het was dus een unieke aangelegenheid. Belangrijk is wel te vermelden dat het door de componist voor toetsinstrumenten bedoeld is geweest. De muziek werkt op die manier zo in op de gedachten van de toehoordes, dat ze een soort meditatie veroorzaakt, of een soort muzikale trance. Het komt er ook op neer dat de Canto Ostinato nooit twee maal hetzelfde is. Dat maakt elke opvoering zo immens uniek!
Vandaar het idee van het ligconcert. Alle stoelen werden weggenomen uit de parterre van het Concertgebouw en toehoorders worden uitgenodigd zich op hun matje te leggen voor het beluisteren van de muziek, gedurende anderhalf uur. Ook de lengte van het stuk varieert. Er is niet echt een einde. De artiesten die met dit werk de wereld rondtrekken, hebben ooit al sessies gepresteerd van vier uur.
Voor mij was dit een van de meest intense concertervaringen uit mijn "carrière". Het feit dat iedereen in de zaal "verbonden" is rond de piano's, door het feit dat iedereen ligt of zit zoals hij wil, en niet verplicht "vastplakt" in een fluwelen zeteltje, geven een bijzondere dimensie aan het geheel. De mooie projecties op het plafond, die zorgvuldig weergeven wat in de muziek te horen is, maken het geheel af. Eén technici communiceert met de muzikanten om de projecties overeen te laten stemmen met de muziek. Aangezien er geen vaste partituur is, is dat een engelenwerk!
Een bijzonder moment om in het legendarische Concertgebouw even hélemaal te ontspannen, en iets uniek mee te maken. Deze formule werkt goed, en wordt zeker herhaald, misschien in een andere bezetting, wel. Een aanrader voor iedereen!
|
Reacties
Een reactie posten