Naar goede gewoonte vinden in de weken na de spannende Koningin Elisabethwedstrijd een hele reeks concerten plaats. Ik was heel blij dat ik getuige kon zijn van het laureatenconcert van de 4de, 5de en 6de laureaat van de Wedstrijd, in Bozar. De solisten worden deze keer gelukkig niet begeleid door het NOB, maar wel door Brussels Philharmonic onder leiding van Michel Tabachnik. Dit alles onder het goedkeurend oog van Koningin Mathilde.
Voor dit concert kiezen de drie solisten elk één concerto. Fumika Mohri mag beginnen met haar geliefkoosde Sibelius. Dit is natuurlijk een prachtig werk. Mohri lijkt in de eerste twee delen een nogal schoolse toer op te gaan, maar in het derde deel overtuigt ze me volledig. Ze kruipt in haar vioolspel en ze maakt er een sprankelend concerto van! Mohri durft buiten de lijntjes kleuren en het wedstrijdgevoel verdwijnt.
Dan komt mijn favoriet van de avond, Stephen Waarts, aan de beurt. Deze erg jonge laureaat speelt het concerto van Alexander Glazunov. Voor mij is het volkomen nieuwe muziek, maar dat vind ik erg interessant. Op een bepaald moment vind ik het vioolspel van Waarts zelfs magisch. De cadenza lijkt oneindig te zijn in schoonheid. Zo werd ik meegevoerd in die prachtige klanken!
Na de pauze herhaalt Tobias Feldmann zijn Bartókconcerto 2. Dit keer zonder gebroken snaar, maar met evenveel bravoure als in de finale! Adembenemend violist!
Ik blijf erbij: jonge mensen met klassiek talent moeten gesteund worden, en daar is de Koningin Elisabethwedstrijd ideaal voor. Het blijft een mooie zaak dat, hoe arbitrair de puntentelling soms is, klassieke muziek jaarlijks éven in een mooi daglicht komt te staan, en dat de toekomst verzekerd wordt. Wat ik vanavond op het podium zag was van enorm grote kwaliteit. Laat ons hopen dat deze drie jonge artiesten hun toekomst er even sprankelend uitziet als wa we vanavond te horen kregen. Klasse!
 |
| (c) IMKEB (vlnr. Fumika Mohri, Stephen Waarts, Tobias Feldmann) |
Dan komt mijn favoriet van de avond, Stephen Waarts, aan de beurt. Deze erg jonge laureaat speelt het concerto van Alexander Glazunov. Voor mij is het volkomen nieuwe muziek, maar dat vind ik erg interessant. Op een bepaald moment vind ik het vioolspel van Waarts zelfs magisch. De cadenza lijkt oneindig te zijn in schoonheid. Zo werd ik meegevoerd in die prachtige klanken!
Na de pauze herhaalt Tobias Feldmann zijn Bartókconcerto 2. Dit keer zonder gebroken snaar, maar met evenveel bravoure als in de finale! Adembenemend violist!
Ik blijf erbij: jonge mensen met klassiek talent moeten gesteund worden, en daar is de Koningin Elisabethwedstrijd ideaal voor. Het blijft een mooie zaak dat, hoe arbitrair de puntentelling soms is, klassieke muziek jaarlijks éven in een mooi daglicht komt te staan, en dat de toekomst verzekerd wordt. Wat ik vanavond op het podium zag was van enorm grote kwaliteit. Laat ons hopen dat deze drie jonge artiesten hun toekomst er even sprankelend uitziet als wa we vanavond te horen kregen. Klasse!
Reacties
Een reactie posten