La Bohème van Puccini is een van de meest bekende opera's, en elk operahuis heeft dit werk redelijk frequent op het programma staan. Dat is niet zonder reden natuurlijk. Het is voor regisseurs dan ook een uitdaging om deze opera nog origineel op de scène te zetten. Sommigen van die ensceneringen zijn zo goed dat ze jaren de wereld rondreizen en een echt begrip worden. Zo is er de ondertussen veelvuldig gelauwerde regie van Robert Carsen, toch wel mijn lievelingsregisseur, die deze productie voor het eerst in 1993 op de planken zette.
 |
| (c) Annemie Augustijns |
Mimi wordt vertolkt door Gal James. Ze zingt haar partij behoorlijk maar moet soms opboksen tegen het grote orkest dat door dirigent Atonino Fogliani iets te uitbundig gedirigeerd wordt. Hij houdt weinig rekening met de zangers en dat is toch wel het (enige) minpunt van de avond. Rodolfo (Najmiddin Mavlyanov) trekt zich aardig uit de slag, net als Musetta (Hanne Roos) en Schaunard (Zoltán Nagy). Wie voor mij het meeste opvallen zijn Marcello (Simone Del Savio), die een bijzonder mooie stem heeft en Colline (Leonard Bernad) die, desondanks ziekte, een zeer mooie rol neerzet.
Deze productie is er eentje om verliefd op te worden en te blijven de rest van je leven. De laatste acte is zo ontroerend in scène gezet, dat niemand kan weerstaan aan de ongelooflijke schoonheid ervan. Een topavond om nooit te vergeten!
Reacties
Een reactie posten