Tristan und Isolde - maandag 22 augustus 2016 - Bayreuth (Festspielhaus)

Het Festspielhaus in Bayreuth. Dat er geen operahuis is dat mythischer is dan dit, is een understatement. Het huis dat gebouwd werd onder leiding van Richard Wagner himself, met sponsoring van Ludwig II van Beieren, een Wagner-melomaan, is opgesteld in amfitheatervorm. Wat ook speciaal is, is dat niemand in het publiek het orkest kan zien zitten. De muzikanten zitten 'verstopt' onder een soort kap, en voor een groot stuk bevindt het orkest zich onder het podium. Wagner wilde niet dat zijn publiek zou afgeleid zijn door de mensen uit het orkest. Dit maakt dat de stemmen iets beter doorkomen dan we gewend zijn in andere operahuizen, en dat we dingen ontdekken die we nooit eerder hoorden in de prachtige zanglijnen.

(c) Festspielhaus Bayreuth

Tristand und Isolde, het noodlottige liefdesverhaal dat bij allen wel een belletje doet rinkelen is één van de fetishopera's van menig Wagnerliefhebber. Het is een opera die zo meeslepend is, dat je vanuit het publiek niet anders kan dan ontroerd luisteren naar zoveel moois. 

Voor deze productie tekenden enkele prachtige stemmen. Stephen Gould is een gouden Tristan naast een absoluut adembenemende Petra Lang die Isolde voor haar rekening neemt. Maar voor mij is de absolute topper van de avond Georg Zeppenfeld die König Marke zingt en die we later nog zouden terughoren in Parsifal. Zeppenfeld stond ook al in Antwerpen op de planken, en is toch wel de revelatie van het moment. Hij krijgt dan ook een oorverdovend applaus, het is duidelijk dat ik niet de enige was die deze mening was toegedaan. Christian Thielemann is maestro van dienst. Blij hem eindelijk eens live aan het werk te horen!

Katharina Wagner, jaja, achterkleindochter van.... zorgt voor de enscenering. Ik vrees een
beetje dat Katharina als directrice van het festival gekozen werd om deze productie te maken, en niet per se om haar kwaliteiten van regisseur. De enscenering van de vrouw die steevast als professor aangesproken wordt, is van zeer povere kwaliteit. Geïmproviseerde "fietsenrekken" die dienen als geestelijke gevangenis, jaren 70 neonlicht dat bovendien symbool zou moeten staan voor iets dat ik nog steeds niet begrepen heb. Kortom, de zangers maken de productie, maar worden niet ondersteund door de mise-en-scène en dat is jammer! Desalniettemin is deze Tristan und Isolde een zalige gebeurtenis waar ik nog vaak aan zal terugdenken, niet in het minst omwille van de unieke en betekenisvolle locatie!