Ballet Vlaanderen zoekt Scandinavische sferen op. Dat is het minst wat je kan zeggen bij de beslissing om twee Zweedse choreografen centraal te stellen in hun programma dat deze dagen wordt gedanst in Antwerpen en daarna Gent. De eerste choreografie, "Joy", van Alexander Ekman drukt pure vreugde uit. Of althans stelt men zich kritisch de vraag hoe je echte vreugde kan uitdrukken en/of we kunnen "spelen" dat we vreugdevol zijn. De vraag wordt ook openlijk aan het publiek gesteld. Het stellen van die vraag is existentieel, en geeft grond aan het stuk, dat staat als een paal boven water. De tweede choreografie van de avond, B.R.I.S.A. van Johan Inger toont ons, met de nodige humor, en een doorgedreven stijl, de ontwikkeling van een zuchtje, tot een gigantische storm. De dansers snakken naar lucht, naar bevrijding, maar trotseren ook de tegenwind, met opgeheven hoofd, en soms moedeloos.
 |
| (c) repetitiefoto door Nicha Rodboon |
"Joy" is vreugde. Zo letterlijk als het maar zijn kan, maar ook figuurlijk. De dansers drukken hun vreugde, oprecht of niet oprecht uit in een totale chaos, waarna er meer orde in het spel komt en de dames op spitzen een prachtige en krachtige choreografie dansen. Lara Fransen, en Nicha Rodboon, die ook al in mijn vorige recensie naar voren kwamen, blijven me het meeste bij. Wat een absolute power, wat een energie die deze twee dames de zaal in sturen. Ongelooflijk mooi!
Bij de mannen springt Philipe Lens direct in het oog. Hij wordt voorgesteld door de voice-over als een man die graag huppelt en springt. En dat is duidelijk. Deze jonge danser gebruikt al zijn kracht om een geloofwaardig personage neer te zetten. En dat lukt hem vanaf de eerste seconde. Gegniffel in de zaal om de bewegingen van deze topdanser!
Na de pauze staat B.R.I.S.A. op het programma. Daarin staat beweging en wind centraal. We maken kennis met kleine briesjes, maar ook met hevige storm. Dat alles vakkundig uitgebeeld door een schare topdansers. Voor deze choreografie zijn er twee casts voorzien. Op vrijdag zag ik de ene, op zaterdag de andere.
Bij de ene cast trekken Lara Fransen en Nicha Rodboon mijn aandacht. De poëzie waarmee deze twee danseressen aan de slag gaan is gewoonweg om bij weg te dromen.
Samen met Nancy Osbaldeston en Shelby Williams verbeelden ze de schoonheid en de gruwel van de wind. En de vier mannen, Viktor Banka, Claudio Cangialosi, Matt Foley en Mikio Kato staan garant voor topniveau. Ze stellen me nooit teleur!
In de andere cast maken we kennis met Laurine Muccioli, Ruka Nakagawa (topdanseres, als je het mij vraagt!), Nicola Wills en Anastasia Paschali. Er is een andere energie dan in de eerste cast, maar anders wil niet zeggen slechter, uiteraard!
Bij de mannen zien we Brent Daneels, Philipe Lens, Morgan Lugo en Robbie Moore. Philipe Lens en Brent Daneels hebben een bijzonder inlevingsvermogen, dat in deze choreografie nogmaals sterk tot uiting komt. Ze kruipen zo in hun personage, dat het mij écht ontroert. En laat dat nu juist de kracht van dans zijn. Ontroeren, en meevoeren, naar een heel andere wereld. Al is het maar voor even.
Reacties
Een reactie posten