Het Malandain ballet was terug te gast in Antwerpen na een succesvolle productie van Beauty and the Beast, die ik destijds niet gezien heb. Ik was benieuwd om het sinds twintig jaar bekende ensemble uit Biarritz aan het werk te zien. Zo gezegd, zo gedaan. In de Stadsschouwburg te Antwerpen bracht het ensemble een choreografie van Malandain op muziek van Haydn, met als thema het leven van dé mythe der Franse royals, Marie-Antoinette.
Het ensemble van het Malandain Ballet bestaat uit goeie dansers, zoveel is duidelijk. De openingscène, waarin het corps de ballet zorgt voor spektakel met een grote kader (waar overigens de rest van het podium mee uitgerust is (zie foto), zorgt voor een stemmige inzet. De solisten én de corps de ballet presteren op hoog niveau. En dat doet uiteraard plezier! Enkele mooie scènes wisselen mekaar af, en danstechnisch krijgen we erg mooie dingen te zien.
Wat ik minder ok vond, is het orkest, La Passione, onder leiding van Paul Dinneweth. Het orkest, en vooral de vioolsectie laat teveel steken vallen. Het lijkt wel of ze nauwelijks gerepeteerd hebben, en dat vind ik eigenlijk erg jammer. Ongelijke passages, en weinig diepgang in de toch wel mooie muziek van Haydn, zorgen ervoor dat puur muzikaal gezien een zekere graad van saaiheid bereikt wordt. Dat is jammer. Ik weet niet of het de muziekkeuze op zich is, of de uitvoering ervan die maken dat de muziek me weinig kan bekoren.
Desalniettemin is het interessant om dit voor mij nieuwe ensemble eens aan het werk te zien, en ben ik er van overtuigd dat een andere kleurkeuze in de kostumering, een beter orkest en een betere zaal (de Stadsschouwburg blijft de slechtste zaal van het Westelijk halfrond) zouden zorgen dat het geheel gepimpt wordt. Waarom geen gastoptreden van dit ballet in de de gebouwen van Opera Vlaanderen? Het zou heel veel veranderen aan de indruk die dit ensemble op mij heeft achtergelaten!
 |
| (c) Malandain Ballet |
Het ensemble van het Malandain Ballet bestaat uit goeie dansers, zoveel is duidelijk. De openingscène, waarin het corps de ballet zorgt voor spektakel met een grote kader (waar overigens de rest van het podium mee uitgerust is (zie foto), zorgt voor een stemmige inzet. De solisten én de corps de ballet presteren op hoog niveau. En dat doet uiteraard plezier! Enkele mooie scènes wisselen mekaar af, en danstechnisch krijgen we erg mooie dingen te zien.
Wat ik minder ok vond, is het orkest, La Passione, onder leiding van Paul Dinneweth. Het orkest, en vooral de vioolsectie laat teveel steken vallen. Het lijkt wel of ze nauwelijks gerepeteerd hebben, en dat vind ik eigenlijk erg jammer. Ongelijke passages, en weinig diepgang in de toch wel mooie muziek van Haydn, zorgen ervoor dat puur muzikaal gezien een zekere graad van saaiheid bereikt wordt. Dat is jammer. Ik weet niet of het de muziekkeuze op zich is, of de uitvoering ervan die maken dat de muziek me weinig kan bekoren.
Desalniettemin is het interessant om dit voor mij nieuwe ensemble eens aan het werk te zien, en ben ik er van overtuigd dat een andere kleurkeuze in de kostumering, een beter orkest en een betere zaal (de Stadsschouwburg blijft de slechtste zaal van het Westelijk halfrond) zouden zorgen dat het geheel gepimpt wordt. Waarom geen gastoptreden van dit ballet in de de gebouwen van Opera Vlaanderen? Het zou heel veel veranderen aan de indruk die dit ensemble op mij heeft achtergelaten!
Reacties
Een reactie posten