La juive, een opera van Fromental Halévy die in 1835 in première ging, is een monumentaal staaltje grand opéra. De opera is van in het begin niet onbesproken. De thematiek die bolstaat van de religieuze spanningen tussen joden en christenen, zorgde destijds voor heel wat controverse. Tot op vandaag blijft deze opera een delicate kwestie. Ooit werd dit werk zelfs verboden door de nazi's. Dat dit een aangebrand werk is, is dus duidelijk. Getuige daarvan de militaire bescherming en controle voor de deur van de opera in Antwerpen, enkele jaren geleden bij de Antwerpse première van deze productie. Anno 2019 herneemt Opera Vlaanderen deze regie van Peter Konwitschny.
Dat deze opera overloopt van religieuze symboliek, is een understatement. La juive vertelt het verhaal van de jodin Rachel (die in wezen als katholiek geboren werd, maar door de jood Eléazar werd geadopteerd en joods opgevoed), die verliefd wordt op Prins Léopold (die zich voordoet als Samuel, een jood, maar eigenlijk zelf christen is). We bevinden ons ten tijde van het Concilie van Konstanz, een periode waarin gemengde huwelijken tot de grootste taboes behoorden. Het verhaal eindigt dan ook zeer tragisch, Halévy doet de grandeur van de 19de-eeuwse opera alle eer aan.
De stemmen van de avond zijn van topniveau. Eléazar wordt gezongen door Roy Cornelius Smith. Deze zanger heeft geen moeite met de zware rol. Hij katapulteert zijn stem de zaal in alsof het niets is. De rol van zijn dochter Rachel is weggelegd voor Corinne Winters. Deze sopraan is geknipt voor de rol, en slaat het publiek met verstomming bij haar doorleefde interpretatie van de eveneens zware rol van Rachel. Nicole Chevalier ontroert het publiek met haar grappige vertolking van de rol van Prinses Eudoxie. Ze weet als geen ander hoe ze het publiek op haar hand moet krijgen. Enea Scala verzorgt de rol van Prins Léopold en doet dit met verve. Ik hou enorm van zijn timbre. Daarnaast is er nog Brogni, gezongen Riccardo Zanellato: eveneens een topprestatie.
De productie van Konwitschny is er een die je moet meemaken. De zangers van het koor, die een glansrol vertolken in deze productie en, zoals we gewend zijn, op topniveau presteren, begeven zich in de zaal, tussen de mensen, en laten het publiek deel uitmaken van de enscenering. Heel leuk om mee te maken!
Eén minpunt aan deze productie is het lawaai van dirigent Antonino Fogliani. Hij berispt orkestleden op een ongemanierde wijze, begint lijnen mee te zingen, snuift en kucht. Het is als publiek écht niet aangenaam, en zelfs ongemakkelijk om hem bezig te zien tegen zijn orkest. Dat orkest, en dat moet gezegd, presteert op topniveau. Maar laat ons zeggen dat ik niet in de muzikanten hun plaats zou willen zijn. Voor hen is dit geen aangenaam avondje opera, maar lijkt het mij eerder een stressmoment.
 |
| (c) Opera Vlaanderen |
De stemmen van de avond zijn van topniveau. Eléazar wordt gezongen door Roy Cornelius Smith. Deze zanger heeft geen moeite met de zware rol. Hij katapulteert zijn stem de zaal in alsof het niets is. De rol van zijn dochter Rachel is weggelegd voor Corinne Winters. Deze sopraan is geknipt voor de rol, en slaat het publiek met verstomming bij haar doorleefde interpretatie van de eveneens zware rol van Rachel. Nicole Chevalier ontroert het publiek met haar grappige vertolking van de rol van Prinses Eudoxie. Ze weet als geen ander hoe ze het publiek op haar hand moet krijgen. Enea Scala verzorgt de rol van Prins Léopold en doet dit met verve. Ik hou enorm van zijn timbre. Daarnaast is er nog Brogni, gezongen Riccardo Zanellato: eveneens een topprestatie.
De productie van Konwitschny is er een die je moet meemaken. De zangers van het koor, die een glansrol vertolken in deze productie en, zoals we gewend zijn, op topniveau presteren, begeven zich in de zaal, tussen de mensen, en laten het publiek deel uitmaken van de enscenering. Heel leuk om mee te maken!
Eén minpunt aan deze productie is het lawaai van dirigent Antonino Fogliani. Hij berispt orkestleden op een ongemanierde wijze, begint lijnen mee te zingen, snuift en kucht. Het is als publiek écht niet aangenaam, en zelfs ongemakkelijk om hem bezig te zien tegen zijn orkest. Dat orkest, en dat moet gezegd, presteert op topniveau. Maar laat ons zeggen dat ik niet in de muzikanten hun plaats zou willen zijn. Voor hen is dit geen aangenaam avondje opera, maar lijkt het mij eerder een stressmoment.
Reacties
Een reactie posten