Alexandre Kantorow speelt een recital en het 4de pianoconcerto van Beethoven

Alexandre Kantorow is geen onbekende meer in het klassieke muziekmilieu. Zijn overwinning in het Tsjaikovskiconcours zorgde voor een extra boost in zijn carrière en het staat vast dat deze pianist een graag geziene gast is en wordt op de klassieke podia wereldwijd. Voor het concert in Lille werkte hij samen met het Orchestre de Douai onder leiding van Jean-Jacques Kantorow, jawel, de vader van.... Het wordt een heel interessante concertavond omdat deze anders opgebouwd is dan wat we gewend zijn: voor de pauze geeft Alexandre Kantorow een solorecital. Na de pauze speelt hij samen met het orkest het vierde pianoconcerto van Beethoven.

(c) Jean-Baptiste Millot

Het recital voor de pauze draait rond drie componisten: Brahms, Chopin en Beethoven. De eerste Rapsodie, opus 79 komt als eerste aan de beurt. Kantorow dartelt door dit prachtige werk met zijn specifieke en adembenemende toucher. Het is een mooie opener voor wat volgt.

De Fantasie in fa klein, opus 49 van Chopin is het tweede werk op het programma. Ook daar geeft Alexandre Kantorow blijk van een grote maîtrise. De klankkleuren die hij tevoorschijn tovert uit de piano zijn zeer divers, zonder over te gaan in excessen. Deze pianist houdt zich aan de juiste sfeer die een componist als Chopin zo mooi kan schetsen.

Het eerste deel eindigt met de tweede sonate van Beethoven in la groot opus 2. Alexandre Kantorow speelt dit werk vooral heel eerlijk. Zonder teveel gedoe horen we een Beethoven zoals we die willen horen: solide waar het hoort, en gevoelig indien nodig.

Na de pauze treedt het Orchestre de Douai aan onder leiding van Jean-Jacques Kantorow, die met vaste hand de leiding neemt, en op dezelfde golflengte zit met zijn zoon aan de piano. Ik word vooral ontroerd door de uitvoering van het adembenemende tweede deel, de andante con moto, waarin Alexandre Kantorow speelt met schakeringen in kleur en volume.

Het format van dit concert is eigenlijk bijzonder interessant, omdat je zo de solist leert kennen in een breder perspectief. Dat Alexandre Kantorow op het einde nog twee toegiften speelt, is de kers op de taart: de finale van L'oiseau de feu van Stravinsky, en de aartsmoeilijke Chasse-neige van Liszt doen het publiek rechtveren uit hun zitje. Deze pianist gaat een mooie toekomst tegemoet!