Als er één instrument is waar ik veel over weet dan is het de mandoline. Toen ik vroeger als kind mijn muziekacademie startte koos ik zonder verpinken voor dit vaak vergeten instrument. Tot mijn 18 jaar volgende ik dan ook steevast mijn wekelijkse lessen, en verdiepte ik mezelf in de wondere wereld der mandoline. Dat het een instrument is dat niet vaak als solo-instrument op de bühne verschijnt, is logisch. Weinig componisten hebben solistisch werk voor de mandoline geschreven. Veel mensen kennen het instrument ook alleen maar uit die éne aria in Da Giovanni van Mozart. En door Vivaldi is de mandoline gelukkig niet helemaal in de vergetelheid geraakt. De laatste jaren zorgt Avi Avital voor heel wat ophef op de internationale scène. Deze Israëlische mandolinist wordt met veel élan aangekondigd als artist in residence in Bozar. Jammer is alleen dat hij de verwachtingen niet inlost, bijzonder veel fouten maakt, technisch slechts matig onderlegd is, en muzikaal geen hoge toppen scheert.
Laat me duidelijk zijn. Ik ben heel opgetogen dat Avi Avital de mandoline in een positief daglicht stelt. Door zijn toedoen krijgt dit instrument de laatste jaren heel wat meer aandacht, en dat kan ik uiteraard alleen maar toejuichen.
In zijn programma waarmee hij naar Bozar komt, speelt Avi Avital vooral werken van Vivaldi (waaronder twee concerti voor viool) en ook Vivaldi's 4 seizoenen. Het is muziek die dus niet oorspronkelijk voor mandoline geschreven is. Hij wordt bijgestaan door het Venice Baroque Orchestra dat duidelijk problemen heeft met intonatie en inlevingsvermogen. Dit orkest werd nochtans evenzeer met veel poeha aangekondigd. Tijdens de vier seizoenen krijgen we een erg langdradige projectie te zien van het Budrugana -Gagra Hand Shadow Theatre. Kunstig op zich, maar te lang en eentonig.
Avi Avital stelt teleur op technisch vlak. Hij maakt eigenlijk heel veel fouten, slaat soms maten over omdat het te snel gaat. Dit is problematisch voor een muzikant die op hoog niveau circuleert. Ik vind het eigenlijk vreemd dat hij zo de hemel wordt ingeprezen.
Ik ben blij deze muzikant eindelijk eens live aan het werk te hebben gezien, en ik ben op zich blij voor het publiek dat uitgelaten reageerde op zijn optreden, maar ik heb mijn bedenkingen bij de kwaliteit en het niveau van zijn mandolinespel. Maar goed, er zijn nog altijd ergere dingen in het leven, en ondertussen werd de mandoline nog eens in herinnering gebracht.
 |
| (c) Avi Avital |
In zijn programma waarmee hij naar Bozar komt, speelt Avi Avital vooral werken van Vivaldi (waaronder twee concerti voor viool) en ook Vivaldi's 4 seizoenen. Het is muziek die dus niet oorspronkelijk voor mandoline geschreven is. Hij wordt bijgestaan door het Venice Baroque Orchestra dat duidelijk problemen heeft met intonatie en inlevingsvermogen. Dit orkest werd nochtans evenzeer met veel poeha aangekondigd. Tijdens de vier seizoenen krijgen we een erg langdradige projectie te zien van het Budrugana -Gagra Hand Shadow Theatre. Kunstig op zich, maar te lang en eentonig.
Avi Avital stelt teleur op technisch vlak. Hij maakt eigenlijk heel veel fouten, slaat soms maten over omdat het te snel gaat. Dit is problematisch voor een muzikant die op hoog niveau circuleert. Ik vind het eigenlijk vreemd dat hij zo de hemel wordt ingeprezen.
Ik ben blij deze muzikant eindelijk eens live aan het werk te hebben gezien, en ik ben op zich blij voor het publiek dat uitgelaten reageerde op zijn optreden, maar ik heb mijn bedenkingen bij de kwaliteit en het niveau van zijn mandolinespel. Maar goed, er zijn nog altijd ergere dingen in het leven, en ondertussen werd de mandoline nog eens in herinnering gebracht.
Reacties
Een reactie posten