Dit jaar gingen de Bregenzer Festspiele voor de 77ste keer van start in het pittoreske Bregenz, gelegen aan de Bodensee (aan de Oostenrijkse kant). Het is een festival waarbij het hele dorp gedurende een paar maanden in de ban is van opera en klassieke concerten, en waar mensen van heinde en ver op afkomen. Het is natuurlijk niet onaangenaam om bij mooi weer te vertoeven langs het meer, mooie wandelingen te maken, en 's avonds te genieten van de traditie die Bregenz gedurende zovele jaren heeft weten op te bouwen. Eén van de producties, waarrond de hele marketing van het festival ook verder wordt opgebouwd, vindt steevast plaats op de "Seebühne", een gigantisch podium gebouwd in het meer, met plaats voor ongeveer 6600 toeschouwers. Deze productie wordt tweejaarlijks vernieuwd. Dit jaar was het voor de tweede keer de beurt aan de opera "Madama Butterfly" van Puccini.
 |
| (c) Bregenzer Festspiele/Anja Köhler |
Het moet gezegd: de Bregenzer Festspiele presteren wel iets. Jaar na jaar zoveel volk op de been brengen en enthousiasmeren voor opera en klassiek, je moet het maar doen als organisatie. In elk geval: ik heb nu met eigen ogen gezien hoe knap dit festival ineen zit en wat voor prachtige producties men er op de been weet te zetten. Dat, in combinatie met de prachtige omgeving en de vriendelijke Oostenrijkers, maakt van een uitstapje naar Bregenz een echt feest.
De eerste productie van mijn verblijf was "Madama Butterfly", een opera van Puccini. Ik kon me moeilijk voorstellen dat zo een intieme opera "verf zou pakken" op het grote podium dat de Seebühne wel is, maar Andreas Homoki slaagt erin om dit meesterwerk alle eer aan te doen. We zien een groot podium in de vorm van een geplooid blad papier waarop dingen geschilderd en geschreven zijn. Met opvallende kostuums, is het zelfs voor de kijkers die het verst van het podium verwijderd zijn makkelijk om de personages uit mekaar te houden. Verder zien we rond het podium zowat 400 luidsprekers staan die het geluid van het orkest -ja u leest het goed, het orkest speelt wel degelijk "live"- vanuit de concertzaal van het Festspielhaus, naar het podium transporteren. Het systeem is een staaltje verbluffende techniek, want het geluid beweegt mee over het podium afhankelijk van de plek waar de zangers staan. Tijdens de repetities wordt enorm veel aandacht besteed aan de "synchronisatie", want de zangers horen het orkest met enkele ogenblikken "vertraging" gezien de afstand tussen het orkest en de Bühne. Naast de Bühne staan schermen waarop beelden getoond worden van het orkest en de dirigent. Dat verhoogt de betrokkenheid met het publiek enorm, ik moet zeggen dat ik dit echt een meerwaarde vond. Het publiek is trouwens opvallend stil, wat een verademing. Het feit dat alles door luidsprekers komt (waar ik een bloedhekel aan heb, in andere omstandigheden), heeft me dit keer geen enkel moment gestoord.
De productie van Madama Butterfly kan rekenen op 3 casts. Afhankelijk van weersomstandigheden etc. kan er dus met flexibele casts gewerkt worden, wat natuurlijk alleen maar positief is voor de zangers zelf, en het publiek. Als een zanger bv. een avond in de gietende regen heeft moeten zingen, kan die de dag erna vervangen worden, indien nodig. We hebben als publiek het genoegen de Wiener Symphoniker als orkest te horen, samen met het Prager Philharmonischer Chor. Alles staat onder leiding van Yi-Chen Lin, die het geheel echt wel stevig onder controle heeft. Gezien de technische ingewikkeldheid van deze productie heeft men een dirigent nodig die van geen kleintje vervaard is. Het orkest speelt, zoals verwacht op topniveau, en wat de stemmen betreft mogen we ook van geluk spreken. Anna Princeva is een voortreffelijke Cio-Cio-San, goed in alle registers, en zeer toonvast. Ook ben ik onder de indruk van Fleuranne Brockway die de rol van Suzuki op zich neemt. Wat mij betreft is ze de topstem van de avond. Waar ik wel mijn twijfels bij heb, is Denys Pivnitskyi, in de rol van Pinkerton, die naar het einde van de avond aan kracht verliest en net iets teveel uitschuivers maakt. Wie mij wél echt kan overtuigen is Sharpless, gezongen door Domen Križaj, sonoor, gevoelig waar het moet.
Deze ervaring in Bregenz is er eentje om te herhalen. Ik heb een topproductie gezien,
die op visueel en vocaal vlak moeilijk te overtreffen is. Een groot applaus voor alle
mensen die dit helpen mogelijk te maken!
Reacties
Een reactie posten