Recital Alexandre Kantorow en Daniel Lozakovich - vrijdag 29 maart 2024 - Kleine Zaal Concertgebouw Amsterdam

In het kader van de serie "Persoonlijke noot", werden Alexandre Kantorow (piano) en Daniel Lozakovich (viool) uitgenodigd in de voortrefffelijke Kleine Zaal van het Concertgebouw in Amsterdam. Ze stelden voor de gelegenheid een prachtig programma samen, waar mijn favoriete vioolsonate deel van uitmaakte. Feest, dus.

(c) Alexandre Kantorow en Daniel Lozakovich

Het concert wordt geopend met een toevoeging in het programma, namelijk een deel uit Peer Gynt van Grieg. Het is de ideale opener voor de derde sonate voor viool en piano op. 45 van dezelfde componist. Deze sonate kan zonder blozen worden gerekend tot een van de mooiste, evenwichtigste werken uit de Scandinavische kamermuziek. Het werd na de première in 1887 al snel wereldwijd opgevoerd. Een soort van melancolie overheerst in dit werk, dat een hele strakke klassieke vorm aanneemt. Lozakovich en Kantorow hebben deze melancolie goed begrepen en voeren dit werk wat mij betreft perfect uit. Wat opvalt is de precisie waarmee deze twee jonge muzikanten samen musiceren.

De tweede sonate die door Kantorow en Lozakovich gekozen wordt is de eerste sonate voor viool en piano op. 105 van Schumann. De componist heeft deze sonate geschreven gedurende vier dagen in september 1851, en zei zelf dat hij erg kwaad was in deze periode. Een tijdje voordien had zich blijkbaar een grote ruzie voorgedaan met de burgemeester van de stad. Of er van die kwaadheid veel te horen is in deze sonate laat ik in het midden, maar in elk geval geven Kantorow en Lozakovich een prachtige interpretatie mee. Kantorows handen lijken wel te zweven boven de toetsen en Lozakovichs techniek is eveneens feilloos.

Na de pauze komt mijn lievelingssonate aan de beurt: de sonate voor viool en piano van César Franck. De componist heeft dit werk opgedragen aan violist Eugène Ysaye, die het ook creëerde in 1886 in Brussel. Gek genoeg heeft het nog een tijdje geduurd eer het werk bij het grote publiek terechtkwam, want het mag echt een vernieuwende hoeksteen genoemd worden in de Franse kamermuziek. Ik ben heel blij te horen dat Kantorow en Lozakovich zulk een verfijnde interpretatie van dit werk laten horen. 

Dit concert wordt besloten met de een bijzonder werk van Brahms. De componist schreef toen hij twintig was, in 1853 een kort werk, een Scherzo, dat eigenlijk als derde beweging bedoeld was voor een sonate waarvan de andere delen gecomponeerd werden door Albert Dietrich en Robert Schumann. Deze sonate droeg de letters F.A.E. (Frei, aber einsam), het devies van de opdrachtgever van het werk. Deze vond uiteindelijk het deel van Brahms het enige dat het waard was om gepubliceerd te worden, en zo gebeurde het dan ook. Later werd de integrale sonate wel teruggevonden en gepubliceerd, maar ze wordt bijna nooit uitgevoerd. Kantorow en Lozakovich breien met deze sonate een spannend einde aan het officiële einde van de avond.

Maar dat is buiten het publiek gerekend dat beide muzikanten meermaals terug op het podium roept. We krijgen twee encores te horen, verfijnd en virtuoos uitgevoerd. Frits Kreislers Liebesleid, en daarna Les feuilles mortes. Het publiek telt haar zegeningen en gaat heel tevreden terug naar huis.