Samen met pianist Aleksander Dębicz, drummer Marcin Ułanowski en contrabassist Wojciech Gumiński stelde contratenor Jakub Józef Orliński zijn programma voor, getiteld #letsBaRock. Het werd een prachtige avond in een propvolle Blauwe Zaal in de Singel. Het publiek kreeg waar het voor kwam: een avond intrigerende barok in een hedendaags jasje, met hier en daar wat breakdance en rap. Dat Orliński een geboren entertainer is werd eens te meer waarheid.
 |
| (c) Honorata Kanapuda |
Op het programma van deze bijzondere avond staan aria's en werken van barokcomponisten, die het ensemble, en niet in het minst de pianist Aleksander Dębicz, een nieuw jasje gegeven hebben. Om te beginnen: de muziek wordt versterkt, zo ook de stem van Orliński. Dat vraagt aanpassingsvermogen van het klassieke publiek en het is eigenlijk ook wel een uitdaging. Je zou kunnen denken dat het gaat om een simpele "modernisering" van de muziek, door er bijvoorbeeld een beat onder te zetten, maar er is meer aan de hand. De muzikanten stellen zich eigenlijk de vraag: "hoe klinkt de barokmuziek eigenlijk écht voor een 21ste-eeuwse mens?". "Wat horen onze 21ste-eeuwse oren als we naar barok luisteren en hoe kunnen we dit met de instrumenten en technieken van onze tijd ten uitvoer brengen?".
Dat brengt een interessant gegeven naar voren: aria's die we meenden te doorgronden worden plots weer interessant op een manier die we niet gewend waren. Plots horen we andere details in werk van bijvoorbeeld Purcell of Monteverdi waar we van dachten dat we het door en door kenden. En dat is de kracht van Orliński en zijn collega's: dit is een doordacht programma, waar tot in de details is nagedacht over de draagwijdte van de aanpassingen aan de muziek. Een nieuw publiek waant zich in een hedendaags popconcert, terwijl de barokliefhebbers op het puntje van hun stoel nieuwe elementen ontdekken in hun zo geliefde muziek! Dit is barok met extra vuurwerk, een fijn gevoel!
Interessant ook om de verduidelijkingen bij de uitvoering te horen, gegeven door de pianist en Orliński zelf. De uitleg bevestigt de doordachte keuzes, met als sleutelaria de "Pena Tiranna" van Georg Friedrich Händel, waarbij Orliński al grappend zegt dat hij hoopt dat Händel er blij mee zou zijn. Ik ben alvast overtuigd van wel.
We hebben te maken met topmusici. Orliński entertaint als nooit tevoren, haalt zijn breakdanceskills boven en waagt zich zelfs ook aan een portie rap, in een werk gecomponeerd door Aleksander Dębicz (Toccata 1). Zijn stem is feilloos in de hoogte en zorgt voor muzikaal vuurwerk. De andere musici amuseren zich rot, samen met hem.
Als kers op de taart horen we een werk van Piotr Banach, in het Pools. Een ideale afsluiter voor een prachtige -niet- concertavond maar concertbelevenis.
Reacties
Een reactie posten