Nu de eerste ronde van de Koningin Elisabethwedstrijd afgelopen is, zijn de 24 door de jury geselecteerde kandidaten doorgestoten naar de halve finales. Tijdens deze intense week betreedt elke halve finalist gedurende twee dagen het podium. Op de eerste dag klinkt een concerto van Michael Haydn, Leopold Hofmann of Anton Kraft, begeleid door het Orchestre Royal de Chambre de Wallonie onder leiding van Vahan Mardirossian. Op de tweede dag ontvouwt zich een recital waarin onder andere het verplichte werk Caffeine van Harold Noben centraal staat. In deze blog blik ik terug op een week vol spanning, emotie en uitzonderlijke muzikale momenten, die ik online beluisterde of, voor het grootste deel, vanuit de zaal mocht meemaken. Bij het schrijven van dit verslag waren de finalisten van de wedstrijd nog niet bekend.
 |
| (c) Thomas Léonard (c) Queen Elisabeth Competition |
Op maandag luisterde ik online naar het recital van Léo Ispir. Zijn uitvoering van Caffeine was krachtig en intens doorleefd. Ook zijn vertolking van de Sonate in a D821 van Schubert getuigde van grote muzikaliteit, maar het was vooral zijn Elégie op. 24 van Gabriel Fauré die mij volledig stil kreeg. Wat een ontzagwekkend mooie uitvoering van een doorwinterd musicus. Elke frase leek te ademen, elke noot droeg een eigen gewicht. Ook zijn concerto, dat ik donderdag gelukkig live in de zaal kon beleven, liet een diepe indruk na. Een warme, egale klank, prachtig uitgewerkte lijnen en een verfijnde visie op het werk van Hofmann maakten van zijn optreden een moment van pure muzikale elegantie.
Op dinsdag luisterde ik online naar de recitals van Roric Cunningham en Krzysztof Michalski. Beide cellisten waren mij al opgevallen tijdens de eerste ronde, en hun halve finales bevestigden alleen maar hun uitzonderlijke klasse. Hun spel bezit niet alleen technische beheersing, maar ook een natuurlijke vanzelfsprekendheid die zeldzaam is.
Roric Cunningham overtuigde opnieuw, op vrijdag, met zijn uitvoering van het Concerto in D Badley D3 van Hofmann. Zijn cellospel klonk kristalzuiver, de cadenzen vloeiden met schijnbaar gemak uit zijn instrument en zijn beheersing van de partituur was ronduit indrukwekkend. Roric Cunningham is zonder twijfel een topmuzikant. Hetzelfde geldt voor Krzysztof Michalski, die diezelfde avond het concerto van Kraft speelde met een zinderende intensiteit. Zijn spel is gedecideerd, trefzeker en projecteert moeiteloos tot diep in de zaal. Een optreden dat nog lang blijft nazinderen.
Op dinsdagavond trok ik naar Flagey, waar ik diep geraakt werd door het recital van Leland Ko. Zijn uitvoering van Caffeine was als een koortsige rit door Nobens partituur, geladen met spanning en energie. De zaal hing aan zijn strijkstok en ontplofte haast van enthousiasme. Wat bovendien meteen opviel, was het ongelooflijk natuurlijke samenspel met pianiste Adria Ye. Hun muzikale dialoog voelde organisch en vanzelfsprekend aan. Leland Ko overtuigde vervolgens volledig in Klid (Silent Woods) van Antonín Dvořák en eindigde met een beklijvende Sonate in Bes op. 71 van Kabalewsky. Zelden voelde een recital zo meeslepend aan. Ook in zijn concerto op vrijdag wist hij het publiek volledig mee te nemen in een avontuurlijke lezing van het concerto van Kraft. Zijn charisma, zijn podiumprésence en zijn spontane muzikaliteit maken van hem een echte publiekslieveling.
Eveneens dinsdag stond een van mijn andere grote favorieten op het podium: Michael Wehrmeyer. Hij opende zijn recital met Henri Dutilleux en diens Trois strophes sur le nom de Sacher, een uitvoering die ijzingwekkend mooi klonk. Daarna bracht hij een overtuigende interpretatie van Caffeine, om af te sluiten met een buitengewoon verfijnde uitvoering van de Variaties op een thema van Paganini van Hans Bottermund. Wat een ongelooflijke finesse bezit Michael Wehrmeyer. Wat mij betreft verdient hij zonder enige twijfel een plaats in de finale. Als extra glanspunt bracht hij op vrijdag, nota bene op zijn verjaardag, een schitterende uitvoering van het Michael Haydn-concerto, waarin hij met grote subtiliteit heldere nuances liet oplichten. Een uitzonderlijk integer musicus.
Woensdagavond was ik in de zaal aanwezig voor het concerto van Clara Dietlin. Zij was de eerste kandidaat die in deze wedstrijd het Concerto in Bes van Michael Haydn uitvoerde. Het veeleisende werk leek volledig in haar handen thuis te horen. Haar spel ademde rust en beheersing, haar articulatie was glashelder en haar muzikale lijnen ontvouwden zich met grote vanzelfsprekendheid. Ook haar recital op zaterdag bevestigde nogmaals wat voor rasartieste Clara Dietlin is: de sonate van Franck klonk nog nooit zo mooi: wat een stijl! Dietlin ging de uitdaging aan om het verplichte werk zonder partituur te spelen. Dat verdient absoluut een vermelding.
Dilshod Narzillaev overtuigde schijnbaar moeiteloos met zijn uitvoering van het Concerto in D Badley D3 van Hofmann. Zijn interpretatie straalde verfijning en standvastigheid uit. Geen moment leek hij uit evenwicht gebracht te worden. Diezelfde rust en controle droeg hij ook mee in zijn recital op zaterdag, dat niets aan de verbeelding overliet: de Sonate voor cello solo van Ligeti klinkt spannend en avontuurlijk, en bij Brahms getuigt hij van een prachtige frasering.
En dan is er Arne Jesper Zeller. Deze 19-jarige spring in ’t veld is een geboren podiumdier. Zodra hij het podium betreedt, verdwijnt het idee van competitie volledig naar de achtergrond. Zijn recital op woensdag was ronduit indrukwekkend. Caffeine kreeg onder zijn handen een enorme rijkdom aan kleuren, terwijl hij in Brahms’ Sonate 2 in F op. 99 de cello werkelijk liet zingen. De klank die deze jonge cellist produceert is haast onwerkelijk mooi. Bovendien schenkt hij het publiek ook spektakel. Met het Scherzo op. 6 van Klengel nam hij een gigantisch risico, want het werk zit vol duivelse sprongen en technische valkuilen, maar Zeller speelde het alsof hij ermee geboren was: speels, lichtvoetig en verbluffend zuiver. Om van te genieten. Voeg daar nog zijn heel eigenzinnige uitvoering van het concerto van Kraft op zaterdag aan toe, en het voelt onmogelijk om hem niet in de finale te willen zien.
Een andere grote persoonlijkheid is Andrew Ilhoon Byun, die een uitdagend recital samenstelde met onder andere werken van Debussy, Hindemith en Bloch. Hij nodigde het publiek uit om mee te reizen door mysterieuze en soms weerbarstige partituren, maar slaagde er volledig in om die muzikale wereld open te breken. Zijn lijnen waren prachtig uitgewerkt, zijn interpretaties intrigerend en zijn artistieke keuzes uitgesproken. Byun weet precies wat hij wil vertellen, en dat voelde je in elke noot. Op zaterdag bracht hij bovendien een prachtige uitvoering van het Hofmann-concerto, gedecideerd, gedetailleerd en rijk aan nuance.
Isaac Lottman bracht op donderdag een adembenemend recital, met onder andere een schitterende uitvoering van de Sonate voor cello en piano FP 143 van Francis Poulenc. Wat een verfrissende muzikale persoonlijkheid. Zijn loepzuivere spel versmolt prachtig met dat van pianiste Katsura Mizumoto, waardoor hun samenspel bijna symbiotisch aanvoelde. Het was een waar genoegen om Lottman aan het werk te horen, zowel in dit recital als in het tot in de kleinste details verzorgde Kraft-concerto eerder in de week.
Dan is er ook Maria Zaitseva. Dat zij meespeelt voor een plaats in de finale lijkt buiten twijfel te staan. Vooral in de Sonate n.1 van Schnittke wist zij het publiek volledig te overdonderen. Met een eindeloos palet aan kleuren liet zij haar cello zingen op een manier die nog lang in het geheugen gegrift zal blijven. Het voelde als een van die zeldzame momenten waar een hele zaal collectief de adem inhoudt.
Op donderdag zagen we ook Lionel Martin terug, die mij diep ontroerde met een adembenemend recital met werk van Schubert, Penderecki en uiteraard een bijzonder intense uitvoering van het verplichte werk. Wat een rasartiest is deze cellist!
Het niveau van de wedstrijd ligt dit jaar opnieuw uitzonderlijk hoog. De artiesten die ik noem in dit artikel zijn volgens mij kanshebbers op een plaats in de finale. De toekomst zal uitwijzen of ik op één lijn zit met de beslissing van de jury!
Reacties
Een reactie posten