Yves goes classic

Het negende pianoconcerto van Mozart, dat ook het Jeunehommeconcerto genoemd wordt, is er eentje waar veel over te vertellen valt. Mozart heeft het geschreven toen hij 21 was, en tot voor kort wist men eigenlijk niet met zekerheid wie de 'Jeunehomme' was, naar waar het concerto vernoemd werd. Het blijkt te gaan om de dochter van een van Mozarts beste vrienden. Daarvoor ging men er verkeerdelijk van uit dat het geschreven werd voor een pianiste die Mozart leerde kennen in Salzburg, en die "Jeunehomme" als achternaam zou hebben... (c) Arthur Jussen Het Rotterdams Philharmonisch Orkest speelt een thuismatch in De Doelen in Rotterdam. Dat is altijd feest natuurlijk. Om het concert te openen spelen ze de Leonore Ouverture II van Beethoven. Al van bij de eerste noot is duidelijk waarom dit orkest bij de besten van de wereld gerekend wordt. Een enorme gelaagdheid tussen de verschillende instrumentgroepen maakt van deze ouverture een feest. De Finse dirigent Jukka-Pekka...

De Zaak Makropoulos is een opera van Janácek die niet heel vaak wordt opgevoerd. In de opera van Antwerpen was het jaren geleden dat deze componist nog werd uitgevoerd. Desondanks dat feit, kregen we een adembenemende productie te zien, met uitgelezen zangers, een orkest en dirigent in topvorm, en een enscenering om van te snoepen. Op alle onderdelen met glans geslaagd, zoveel is duidelijk! (c) Opera Vlaanderen (Annemie Augustijns) De zaak Makropoulos is een geniale partituur. Zo geniaal dat je je afvraagt hoe zangers en orkest in staat zijn om zo een prestatie te leveren. Het verhaal dat, snel gezegd, draait rond een vrouw die 300 jaar leeft en op het einde moet kiezen tussen het eeuwige leven, of toch de dood, die verlossing brengt, is er een van hamers en mokerslagen. We worden geconfronteerd met een levensvraag die evenveel antwoorden als extra vragen oproept: wat zouden we geven voor het eeuwige leven? Willen we eeuwig leven, of kiezen we voor een tijdelijke passage op onze p...

De tweede opera die we zagen op onze trip naar Bayreuth was Parsifal. Het is volgens mij de bekendste opera van Wagner, die vroeger traditioneel op Goede Vrijdag gespeeld werd. Deze opera is dan ook méér dan gewoon muziek, het is voor velen echt een spirituele ervaring. En dat dat voor mij niet anders is, bewijst het kippenvel dat ik had gedurende de ganse voorstelling. Alles zat goed, de enscenering, de zang, de sfeer. Een topproductie! (c) Festspiele Bayreuth Parsifal heeft een veeleisende partituur. Maar voor deze gelegenheid konden we rekenen op een schare ongelooflijke zangers. Amfortas (Ryan McKinny) zingt zijn rol op een bijzondere doorleefde manier. Klaus Florian Vogt, die veel voor-, maar ook tegenstanders heeft, is voor mij toch wel de perfecte Parsifal. Net zoals Jonas Kaufmann perfect is voor die rol, maar dan anders. Daar bedoel ik mee dat Vogt een totaal ander timbre heeft dan Kaufmann, en dat ik begrijp dat er mensen zijn die er niet van houden, maar voor mij was mij...

Het Festspielhaus in Bayreuth. Dat er geen operahuis is dat mythischer is dan dit, is een understatement. Het huis dat gebouwd werd onder leiding van Richard Wagner himself, met sponsoring van Ludwig II van Beieren, een Wagner-melomaan, is opgesteld in amfitheatervorm. Wat ook speciaal is, is dat niemand in het publiek het orkest kan zien zitten. De muzikanten zitten 'verstopt' onder een soort kap, en voor een groot stuk bevindt het orkest zich onder het podium. Wagner wilde niet dat zijn publiek zou afgeleid zijn door de mensen uit het orkest. Dit maakt dat de stemmen iets beter doorkomen dan we gewend zijn in andere operahuizen, en dat we dingen ontdekken die we nooit eerder hoorden in de prachtige zanglijnen. (c) Festspielhaus Bayreuth Tristand und Isolde, het noodlottige liefdesverhaal dat bij allen wel een belletje doet rinkelen is één van de fetishopera's van menig Wagnerliefhebber. Het is een opera die zo meeslepend is, dat je vanuit het publiek niet anders k...

Bertolt Brechts verhaal over drie criminelen die "Valstrikstad" stichten, is een verhaal dat het kapitalisme aan de kaak stelt. We volgen drie criminelen naar hun ondergang. We zien hoe de stad in het midden van de woestijn wordt opgericht, maar even snel weer verdwijnt. En we zien het verhaal van houthakker Jim Mahoney  en prostituee Jenny Hill. Kurt Weill heeft het verhaal van muziek voorzien. Muziek die bij momenten jazzy overkomt, en waarbij je je soms in een heus cabaret waant.  (c) Annemie Augustijns De productie die we te zien krijgen is er eentje dat we al gezien hebben enkele jaren geleden in de toenmalige Vlaamse Opera. Het is is een productie van schandaalregisseur Calixto Bieito, die er niet voor terugdienst om zijn publiek te choqueren. De productie van Mahagonny is dan officieel ook pas geschikt voor mensen vanaf 16 jaar. De cast is wel anders dan weleer. Ik heb enkele aangename ontdekkingen gedaan! Desondanks de KNT-waarschuwing is  Mahagonny een ...

Ik zou eens een vlieg willen zijn. Een vlieg in het hoofd van Yuja Wang. En in haar kleerkast. Deze 29-jarige pianiste van ondertussen ontegensprekelijke wereldfaam haalt krantenkoppen. Niet alleen haar weinig verhullende garderobe doet inkt vloeien, maar ook haar buitengewoon pianospel, dat je minstens een keer in je leven live moet gehoord hebben. Yuja Wang kan zich rekenen tot een van de meest gevraagde pianisten van haar generatie. Overal waar ze komt laat ze een diepe indruk achter. Classic is sexy, zoveel is zeker. (c) Yuja Wang Yuja Wang opent haar recital met twee ballades (opus 10 nummer 1 en 2) van Brahms. Direct wordt duidelijk hoe helder haar articulatie is en hoe doorleefd haar uitvoering.  Dat bewijst ze eens te meer in de Kreisleriana van Schumann, waarin haar verbluffende techniek tot uiting komt. Voor mij is dit de perfecte uitvoering. Deze vrouw kan piano spelen! Alsof dat nog niet genoeg is speelt Yuja Wang al een encore voor de pauze. Ze kiest voor Scarbo,...

Mahlers derde symfonie wordt niet echt vaak opgevoerd. Er is een zeer groot aantal musici nodig voor de uitvoering ervan. Toch heeft deFilharmonie kosten nog moeite gespaard om een uitvoering van deze magistrale symfonie op poten te zetten. Het resultaat was een fantastisch concert van zeer hoge kwaliteit! (c) Gerhild Romberger Edo de Waart is chef van dienst. Hij slaagt erin om samen met het orkest en de twee deelnemende koren tot een meer dan geslaagde uitvoering van de moeilijke derde symfonie van Mahler te komen. Deze symfonie is moeilijk omdat er zoveel verschillende kleuren inzitten, dat alle muzikanten zeer bewust moeten zijn van wat ze aan het spelen zijn. Je valt in deze symfonie van de ene wereld in de andere, en gedurende een uur en drie kwartier word je meegesleept in een muzikaal avontuur. Gerhild Romberger is de alt-soliste van dienst. Ik kende haar niet, maar ik was blij verrast haar aan het werk te horen. Wat een stem, wat een dictie, en wat een inlevingsvermog...