Die Fledermaus... bij het horen van deze titel denkt iedereen aan de wals in de ouverture maar al te vaak gespeeld op nieuwjaarsnacht. Bijgevolg wordt deze muziek niet weinig afgeschilderd als eenvoudig vermakelijk. Johan Strauss II mag zich omdraaien in zijn graf. Die Fledermaus is niet gemakkelijk, integendeel. Deze muziek is geschreven voor de betere stemmen, zoals ik die gehoord heb in De Munt vanavond. De aria's zijn niet te verkopen als goedkope stuff. Wel: operette van hoog niveau, dankzij de eenvoudige semi-concertante setting in handen van Guy Joosten en een handvol prachtige zangers die zorgen voor de feestelijke en grappige sfeer die nodig is op dit soort avonden.
Guy Joosten is er in geslaagd om op heel eenvoudige wijze en met slechts enkele rekwisieten deze semi-concertante uitvoering op de scène te zetten. Frosch (Georg Nigl) komt al stofzuigend op, door het publiek en mensen trekken grote ogen. De ouverture wordt stil gelegd en al gauw is duidelijk dat dit personage de rode draad zal vormen doorheen het stuk. Deze gesproken rol zorgt voor hilariteit, legt de link met Traviata-productie die deze dagen loopt in de Munt en het wordt helemaal compleet als een klein meisje met een gigantische pot Nutella aantreedt en doorverwezen wordt naar la Traviata, later deze week. Insiders weten waarover het gaat, de humor mikt wel degelijk op het geoefende operapubliek. Maar ook de actualiteit wordt niet uit de weg gegaan. Humor van de bovenste plank. Een pluim voor Georg Nigl.
En wat de zangers betreft: topkwaliteit. Niet meer en niet minder. Dietrich Henschel geeft een persoonlijke touch aan zijn Gabriel von Eisenstein, die omwille van smaad een straf moet gaan uitzitten in de gevangenis. Zijn vrouw Rosalinde, gezongen door vaste waarde Andrea Rost is overtuigend en zo serieus dat het hilarisch wordt, om maar te zwijgen van Adele (Bernara Bobro) die met haar moeilijke aria's heel wat applaus in de wacht sleept.
Niet te versmaden zijn Alfred, de amant van Rosalinde, gezongen door Pavol Breslik, in combinatie met de gevangenisdirecteur Frank, gezongen door Lionel Lhote. Beide zangers scoren direct, de humor spat van de scène, en het zijn natuurzangers. Niets geforceerd, alles verloopt op wieltjes. Deze twee waren mijn favorieten van de avond.
En wat de zangers betreft: topkwaliteit. Niet meer en niet minder. Dietrich Henschel geeft een persoonlijke touch aan zijn Gabriel von Eisenstein, die omwille van smaad een straf moet gaan uitzitten in de gevangenis. Zijn vrouw Rosalinde, gezongen door vaste waarde Andrea Rost is overtuigend en zo serieus dat het hilarisch wordt, om maar te zwijgen van Adele (Bernara Bobro) die met haar moeilijke aria's heel wat applaus in de wacht sleept.
Niet te versmaden zijn Alfred, de amant van Rosalinde, gezongen door Pavol Breslik, in combinatie met de gevangenisdirecteur Frank, gezongen door Lionel Lhote. Beide zangers scoren direct, de humor spat van de scène, en het zijn natuurzangers. Niets geforceerd, alles verloopt op wieltjes. Deze twee waren mijn favorieten van de avond.
Merkwaardig is ook de Prinz Orlofsky (Tania Kross) die het publiek direct op haar hand (of zeg maar stem) heeft zitten. Samen met Dr. Falke (Ivan Ludlow), Dr. Blind (Dietmar Kerschbaum) en Ida (Julie Mossay) zorgen zij voor de finishing touch van een zeer geslaagde productie.
Vermaak op hoog niveau, dat toont dat muziek de zeden verzacht. Een ideale afsluiter van een bewogen jaar!
Reacties
Een reactie posten