In "Die Zauberflöte", de meest gespeelde en misschien ook wel bekendste opera ter wereld, gaat Tamino op zoek naar Pamina, nadat hij haar beeldschone portret gekregen heeft van de "Drei Damen", die leven in het rijk van de Koningin van de Nacht. Deze Koningin, al te vaak afgeschilderd als een wreed personage, wil haar dochter Pamina terugvinden, die gevangen gehouden wordt door Sarastro. Tamino inschakelen en hem een Toverfluit cadeau doen die hem zal redden van de ondergang is dus het ideale plan. Niemand minder dan de vogelmens Papageno zal Tamino vergezellen op zijn pad. Wat voor velen een simpel sprookje lijkt is eigenlijk het Bildungsverhaal van een jongeman naar zijn volwassenheid. Beetje bij beetje verandert Tamino van kamp, de Koningin van de Nacht wordt ingeruild voor de ratio en de "verlichte" geest van Sarastro, en het publiek beseft dat de liefde achter elk hoekje schuilt.
Wat van in het begin opvalt is de donkere sfeer. Het donker overheerst, of meerbepaald de overgang van de dag naar de nacht. We bevinden ons in het rijk van de Koningin van de Nacht. Uit het water duiken de "Drei Damen" op. En we zijn vertrokken. Tussen twee scènes gaat de poort van het Toverwoud dicht en wanen we ons in een licht herfstachtig sfeertje. Qua sfeerschepping kan dit wel tellen. Geslaagd dus, maar naar het einde toe gaat de poort iets te vaak naar beneden. Gezegd moet wel dat dit door de vele scènewissels bijna een must is. De Toverfluit opvoeren is verre van eenvoudig, al was het maar door de massa aan scènewissels die er te doen zijn.
In al die moeilijkheid gaat regisseur David Hermann de dialoog aan met de actualiteit. Daar waar mensen hopen in een sprookje terecht komen (al moet gezegd dat de Toverfluit op zich wel een donker sprookje is), en hopen even te vluchten uit het leven van alledag, belanden ze in een wereld waar de Toverfluit veranderd is in een pistool, en het klokkenspel van Papageno wordt uitgebeeld door een riem vol kogels. Gelukkig heeft men deze keer de Gazastrook achterwege gelaten, en ik vraag me af of Tamino er blij mee is. In deze tijden van huur- en massamoordenaars heeft het publiek er soms wel genoeg van. Het moet niet allemaal té hard lijken op wat we al elke dag zien in het journaal.
Op zich presenteert David Hermann mooie beelden, sommige scènes zijn een echte streling voor het oog, al mag het soms letterlijk wat 'lichter'. Daarenboven is het koor verbannen naar de coulissen. Soms hoort men ze amper of gewoonweg niet. Gezegd moet dat dit eigenlijk niet kan... zeker niet bij Mozart. Men kan zich dan ook afvragen of de Toverfluit wel zo bedoeld geweest is... maar dan bevindt men zich in het discours van het "actualiseren der operalibretto's", en dat is een discussie apart.
Waar géén discussie over is, daarentegen, zijn de stemmen van de avond. De cast is perfect. Een pluim ook voor dirigent Tomás Netopil die naar mijn gevoel het juiste tempo en de juiste nuances brengt. De Russische Olga Pudova is een overtuigende Koningin van de Nacht. Ze zingt zuiver, haalt soepel haar hoge noten, en sleept zo een opluchtingsapplaus in de wacht na haar steraria. Ze speelt de rol zo, dat je haast medelijden met haar krijgt en zo hoort het te zijn. De Koningin, misschien wel het bekendste operapersonage dat men zich kan inbeelden zingt maar een klein stukje op het begin en op het einde, ze is het embleem van slechtheid geworden, maar wie het libretto bekijkt, stelt vast dat ze eigenlijk gewoon haar moederhart volgt.
Pamina (Robin Johanssen) en Tamino (Rainer Trost) zingen de pannen van het dak. Rainer Trost heeft het juiste timbre voor een Tamino, en Robin Johanssen zingt haar aria's alsof het niets is. Ik steek niet onder stoelen of banken dat mijn favoriet Josef Wagner als Papageno geweldig werk levert. Niet alleen op vocaal gebied, maar ook fysiek gezien moet hij een topprestatie leveren. En hij doet alles schijnbaar zonder moeite. Een stem als een klok, haarscherp. Hij was al vaak te gast in Antwerpen, en mag wat mij betreft nog vaak terugkomen. Zijn Papagena, Mirella Hagen levert mooi werk.
En ik vermeld ook graag onze landgenoot Guy de Mey die een overtuigende Monostatos neerzet. Een veelzijdig zanger (laatst zag ik hem als Monsieur Triquet in Jevgeni Onegin (Amsterdam)), die heel goed weet met wat hij bezig is! Om te onthouden!
Ook de Drei Damen (waaronder de Belgische Tineke van Ingelgem) verdienen alle lof. Een perfect trio, volledig op mekaar ingezongen! Een groot applaus ook voor de drie knapen die in erbarmelijke omstandigheden (midden in het orkest....) hun ding moeten doen. Jacob Van Neste, Arnaut Lemmens en Gill Eeckelaert verdienen alle lof!
Conclusie van het verhaal: de Toverfluit verander je niet zomaar in een wapen, die link is te ver gezocht. Maar de zangers maken alles goed dus, af en toe, mag je ook luisteren met je ogen dicht...
 |
| (c) Annemie Augustyns / Vlaamse Opera |
In al die moeilijkheid gaat regisseur David Hermann de dialoog aan met de actualiteit. Daar waar mensen hopen in een sprookje terecht komen (al moet gezegd dat de Toverfluit op zich wel een donker sprookje is), en hopen even te vluchten uit het leven van alledag, belanden ze in een wereld waar de Toverfluit veranderd is in een pistool, en het klokkenspel van Papageno wordt uitgebeeld door een riem vol kogels. Gelukkig heeft men deze keer de Gazastrook achterwege gelaten, en ik vraag me af of Tamino er blij mee is. In deze tijden van huur- en massamoordenaars heeft het publiek er soms wel genoeg van. Het moet niet allemaal té hard lijken op wat we al elke dag zien in het journaal.
Op zich presenteert David Hermann mooie beelden, sommige scènes zijn een echte streling voor het oog, al mag het soms letterlijk wat 'lichter'. Daarenboven is het koor verbannen naar de coulissen. Soms hoort men ze amper of gewoonweg niet. Gezegd moet dat dit eigenlijk niet kan... zeker niet bij Mozart. Men kan zich dan ook afvragen of de Toverfluit wel zo bedoeld geweest is... maar dan bevindt men zich in het discours van het "actualiseren der operalibretto's", en dat is een discussie apart.
Waar géén discussie over is, daarentegen, zijn de stemmen van de avond. De cast is perfect. Een pluim ook voor dirigent Tomás Netopil die naar mijn gevoel het juiste tempo en de juiste nuances brengt. De Russische Olga Pudova is een overtuigende Koningin van de Nacht. Ze zingt zuiver, haalt soepel haar hoge noten, en sleept zo een opluchtingsapplaus in de wacht na haar steraria. Ze speelt de rol zo, dat je haast medelijden met haar krijgt en zo hoort het te zijn. De Koningin, misschien wel het bekendste operapersonage dat men zich kan inbeelden zingt maar een klein stukje op het begin en op het einde, ze is het embleem van slechtheid geworden, maar wie het libretto bekijkt, stelt vast dat ze eigenlijk gewoon haar moederhart volgt.
Pamina (Robin Johanssen) en Tamino (Rainer Trost) zingen de pannen van het dak. Rainer Trost heeft het juiste timbre voor een Tamino, en Robin Johanssen zingt haar aria's alsof het niets is. Ik steek niet onder stoelen of banken dat mijn favoriet Josef Wagner als Papageno geweldig werk levert. Niet alleen op vocaal gebied, maar ook fysiek gezien moet hij een topprestatie leveren. En hij doet alles schijnbaar zonder moeite. Een stem als een klok, haarscherp. Hij was al vaak te gast in Antwerpen, en mag wat mij betreft nog vaak terugkomen. Zijn Papagena, Mirella Hagen levert mooi werk.
En ik vermeld ook graag onze landgenoot Guy de Mey die een overtuigende Monostatos neerzet. Een veelzijdig zanger (laatst zag ik hem als Monsieur Triquet in Jevgeni Onegin (Amsterdam)), die heel goed weet met wat hij bezig is! Om te onthouden!
Ook de Drei Damen (waaronder de Belgische Tineke van Ingelgem) verdienen alle lof. Een perfect trio, volledig op mekaar ingezongen! Een groot applaus ook voor de drie knapen die in erbarmelijke omstandigheden (midden in het orkest....) hun ding moeten doen. Jacob Van Neste, Arnaut Lemmens en Gill Eeckelaert verdienen alle lof!
Conclusie van het verhaal: de Toverfluit verander je niet zomaar in een wapen, die link is te ver gezocht. Maar de zangers maken alles goed dus, af en toe, mag je ook luisteren met je ogen dicht...
Reacties
Een reactie posten