Het gebeurt zelden dat ik eigenlijk nauwelijks op voorhand weet naar welk concert ik ga luisteren. Toch is het mij overkomen. In het kader van mijn abonnement in deSingel dat als titel "Vocale Barok voor Kerk en Opera" draagt, kwam ik terecht bij de Cappella Mediterranea en het Choeur de chambre de Namur, en dit alles onder leiding van Leonardo Garcia Alarcón. Op het programma: het "oratorium" Il Diluvio Universale, de Zondvloed dus, waarin Genesis hoofdstuk 6 tot leven komt. En dit concert, waar ik eigenlijk geen hoge verwachtigen van had, is voor mij de grootste ontdekking in jaren geworden. Meegesleept door de muziek, de prachtige vertolkingen en de uiterst aanstekelijke muzikaliteit van alle mensen op het podium, ben ik buitengekomen uit de concertzaal als een ander mens.
Direct valt op hoe de sfeer is tussen de orkestleden van de Cappella Mediterranea. Het zit goed. De muzikanten komen op, en direct straalt iets positief af op het publiek. Hartverwarmend om te voelen. Misschien ligt het wel aan het Argentijnse temperament van de dirigent in kwestie. Leonardo Garcia Alarcón heeft het ensemble destijds zelf opgericht.
Il Diluvio Universale vertelt het verhaal van Noè (Fernando Guimarães), die samen met zijn vrouw Rad (Mariana Flores) een boot opmoet om zo te ontkomen aan de verwoestende kracht van het water. God heeft spijt van zijn menselijke creatie, en vraagt aan het water om al wat leeft uit te roeien. De vier natuurelementen die zich kandidaat stellen hebben de eer om dit, wat men toch wel een oratorium zou kunnen noemen, te openen. Het Water (Fleur Bouilhet) is dan ook zo fier als en gieter als het te horen krijgt dat zij de wereld naar de vaantjes mag helpen. La Giustizia Divina, de Goddelijke Gerechtigheid wordt prachtig vertolkt door contralto Evelyn Ramirez Munoz.
Volgen koorstukken, duetten, terzetten, een heuse stormsymfonie waarbij de luitisten en de harpiste prachtig werk leveren, trouwens ze stelen gedurende het hele werk de show. Eén van de luitisten is Thomas Dunford, niet onbekend in het barokmilieu. Een belangrijke rol is weggelegd voor contratenor Fabián Schofrin, die la Morte uitbeeldt , met bijhorende zeis en poederwit gelaat.
Op muzikaal gebied is dit voor mij een revelatie. Niet alleen omdat de componist Michelangelo Falvetti (1642-1692) een nobele onbekende is, maar ook omdat de uitvoering tot in de puntjes verzorgd is. Het mediterraans karakter van de muziek blijft behouden en werkt uitzonderlijk aanstekelijk. De muzikanten gaan helemaal op in het werk, en zorgen ervoor dat ik gewoon compleet van de wereld ben. De solisten zijn één voor één prachtstemmen, die niet alleen goed zingen, maar ook goed acteren, en de dirigent sleept de groep mee naar een prachtresultaat.
De zaal gaat uit haar dak, als bis komt de Tutto è Burla uit Verdi's Falstaff (als hommage aan Verdi), maar daar blijft het niet bij. De muziekvorm die zo belangrijk is voor het ensemble, zo legt de dirigent uit, het madrigaal, krijgt een speciale plek in de bedankingen aan het publiek. Het trio "Ecco l'Iride paciera" bezorgt me tranen, het beschrijft hoe God een regenboog aan de mensen cadeau geeft na het einde van de Zondvloed:
Als je uit een concert als dit buitenkomt, besef je dat er niets is dat meer de zeden verzacht dan de Muziek.
 |
| (c) CCR Ambronay |
Il Diluvio Universale vertelt het verhaal van Noè (Fernando Guimarães), die samen met zijn vrouw Rad (Mariana Flores) een boot opmoet om zo te ontkomen aan de verwoestende kracht van het water. God heeft spijt van zijn menselijke creatie, en vraagt aan het water om al wat leeft uit te roeien. De vier natuurelementen die zich kandidaat stellen hebben de eer om dit, wat men toch wel een oratorium zou kunnen noemen, te openen. Het Water (Fleur Bouilhet) is dan ook zo fier als en gieter als het te horen krijgt dat zij de wereld naar de vaantjes mag helpen. La Giustizia Divina, de Goddelijke Gerechtigheid wordt prachtig vertolkt door contralto Evelyn Ramirez Munoz.
Volgen koorstukken, duetten, terzetten, een heuse stormsymfonie waarbij de luitisten en de harpiste prachtig werk leveren, trouwens ze stelen gedurende het hele werk de show. Eén van de luitisten is Thomas Dunford, niet onbekend in het barokmilieu. Een belangrijke rol is weggelegd voor contratenor Fabián Schofrin, die la Morte uitbeeldt , met bijhorende zeis en poederwit gelaat.
Op muzikaal gebied is dit voor mij een revelatie. Niet alleen omdat de componist Michelangelo Falvetti (1642-1692) een nobele onbekende is, maar ook omdat de uitvoering tot in de puntjes verzorgd is. Het mediterraans karakter van de muziek blijft behouden en werkt uitzonderlijk aanstekelijk. De muzikanten gaan helemaal op in het werk, en zorgen ervoor dat ik gewoon compleet van de wereld ben. De solisten zijn één voor één prachtstemmen, die niet alleen goed zingen, maar ook goed acteren, en de dirigent sleept de groep mee naar een prachtresultaat.
De zaal gaat uit haar dak, als bis komt de Tutto è Burla uit Verdi's Falstaff (als hommage aan Verdi), maar daar blijft het niet bij. De muziekvorm die zo belangrijk is voor het ensemble, zo legt de dirigent uit, het madrigaal, krijgt een speciale plek in de bedankingen aan het publiek. Het trio "Ecco l'Iride paciera" bezorgt me tranen, het beschrijft hoe God een regenboog aan de mensen cadeau geeft na het einde van de Zondvloed:
Als je uit een concert als dit buitenkomt, besef je dat er niets is dat meer de zeden verzacht dan de Muziek.
Reacties
Een reactie posten