Sjostakovitsj is een bekend componist. Dat staat vast. Al is wel minder bekend dat hij zich ook aan het operagenre heeft gewaagd. De Vlaamse Opera haalt "Lady Macbeth uit het district Mtsensk" uit de kast, in een regie van de fel omstreden Catalaanse regisseur Calixto Bieito, die veel stof deed opwaaien met zijn productie van Mahagonny vorig seizoen in de Vlaamse Opera.
Reeds op het moment dat Lady Macbeth van Sjostakovitsj in wereldpremière ging werd er moord en brand geschreeuwd om de inhoud ervan. Het is nochtans een zeer maatschappijkritisch werk waarin het hoofdpersonage Katerina, zich van verveelde zakenmansvrouw ontpopt tot een moordmachine die uiteindelijk in de goot belandt, als een stuk onbenul. Het hele proces van deze vrouw volgen is dan ook op zijn minst "zwaar" te noemen. En je komt dan ook uit deze voorstelling buiten met een wrang gevoel, dat kan bijna niet anders.
Ausrine Stundyte, die de rol van Katerina zingt, doet een bijna buitenaardse prestatie. Haar personage staat bijna continu op de scène, en de kracht en intensiteit waarmee ze haar rol moet vervullen, moeten bijzonder vermoeiend zijn, zowel technisch gezien als qua inlevingsvermogen. Haar voornaamste tegenspeler, Sergej, vertolkt door Ladislav Elgr zet een geloofwaardige en uiterst goede prestatie neer. John Tomlinson is een stevige Timofejevitsj en Ludovit Ludha zet een goede Borisovitsj neer.
Over de regie was veel gezegd op voorhand in de pers: het grote schandaal zou weer losbarsten op het operapodium. De zangers ploeteren in de modder, letterlijk en figuurlijk en het enige "cleane" stuk decor, dat bestaat uit een IKEAkeuken en dito salon, wordt algauw besmeurd door de modder vooraan op het podium: symbool voor de vergankelijkheid van wat mooi is, of zuiver. Ruwe scènes -het neuken in de keuken, dixit Aviel Cahn in de Zevende Dag- zijn schering en inslag maar voor één keer vind zelfs ik ze passend bij het stuk. Het deed me denken aan de Jan Fabre die we vorig seizoen zagen en waarvan de gratuité afdroop. In het geval van Lady Macbeth vind ik dat het naakt en de seks wél gegrond zijn, omdat ze essentieel zijn voor het verhaal. Bieito is mijns inziens zelfs redelijk braaf gebleven, hem kennende.
Het enige zwakke punt van de productie vind ik het libretto. Ik vind de teksten saai en weinig interessant, maar dat kan misschien ook aan de vertaling liggen. De muziek spreekt voor zich, en zelfs zonder tekst zou het stuk duidelijk zijn.
Het verval dat in die stuk naar voren komt is dat soort verval dat wij allemaal zo verafschuwen en niet willen meemaken, maar het doet ons wel stilstaan. Tijdens de voorstelling heb ik me meermaals afgevraagd wat het zou zijn, om je letterlijk "dood" te vervelen, en zo te eindigen dat je je eigen ondergang voorbereidt, zonder het zelf voor goed te beseffen.
Lady Macbeth is het verhaal van zovele mensen in deze wereld, onderdrukt, mishandeld, uitgelachen. Het verwijst al te cynisch naar het beroemde Shakespearepersonage. Stof tot nadenken. Dat is zeker.
 |
| (c) Annemie Augustijns |
Reeds op het moment dat Lady Macbeth van Sjostakovitsj in wereldpremière ging werd er moord en brand geschreeuwd om de inhoud ervan. Het is nochtans een zeer maatschappijkritisch werk waarin het hoofdpersonage Katerina, zich van verveelde zakenmansvrouw ontpopt tot een moordmachine die uiteindelijk in de goot belandt, als een stuk onbenul. Het hele proces van deze vrouw volgen is dan ook op zijn minst "zwaar" te noemen. En je komt dan ook uit deze voorstelling buiten met een wrang gevoel, dat kan bijna niet anders.
Ausrine Stundyte, die de rol van Katerina zingt, doet een bijna buitenaardse prestatie. Haar personage staat bijna continu op de scène, en de kracht en intensiteit waarmee ze haar rol moet vervullen, moeten bijzonder vermoeiend zijn, zowel technisch gezien als qua inlevingsvermogen. Haar voornaamste tegenspeler, Sergej, vertolkt door Ladislav Elgr zet een geloofwaardige en uiterst goede prestatie neer. John Tomlinson is een stevige Timofejevitsj en Ludovit Ludha zet een goede Borisovitsj neer.
Over de regie was veel gezegd op voorhand in de pers: het grote schandaal zou weer losbarsten op het operapodium. De zangers ploeteren in de modder, letterlijk en figuurlijk en het enige "cleane" stuk decor, dat bestaat uit een IKEAkeuken en dito salon, wordt algauw besmeurd door de modder vooraan op het podium: symbool voor de vergankelijkheid van wat mooi is, of zuiver. Ruwe scènes -het neuken in de keuken, dixit Aviel Cahn in de Zevende Dag- zijn schering en inslag maar voor één keer vind zelfs ik ze passend bij het stuk. Het deed me denken aan de Jan Fabre die we vorig seizoen zagen en waarvan de gratuité afdroop. In het geval van Lady Macbeth vind ik dat het naakt en de seks wél gegrond zijn, omdat ze essentieel zijn voor het verhaal. Bieito is mijns inziens zelfs redelijk braaf gebleven, hem kennende.
Het enige zwakke punt van de productie vind ik het libretto. Ik vind de teksten saai en weinig interessant, maar dat kan misschien ook aan de vertaling liggen. De muziek spreekt voor zich, en zelfs zonder tekst zou het stuk duidelijk zijn.
Het verval dat in die stuk naar voren komt is dat soort verval dat wij allemaal zo verafschuwen en niet willen meemaken, maar het doet ons wel stilstaan. Tijdens de voorstelling heb ik me meermaals afgevraagd wat het zou zijn, om je letterlijk "dood" te vervelen, en zo te eindigen dat je je eigen ondergang voorbereidt, zonder het zelf voor goed te beseffen.
Lady Macbeth is het verhaal van zovele mensen in deze wereld, onderdrukt, mishandeld, uitgelachen. Het verwijst al te cynisch naar het beroemde Shakespearepersonage. Stof tot nadenken. Dat is zeker.
Reacties
Een reactie posten